Ва аз эшон буд Абусулаймони абдурраҳмони бен ътиаҳи алдоронӣ аз дияӣ аз дияҳои димишқ буд вафот ӯ андари санаи хумси ъушру мأтин буд .

و از ایشان بود ابوسلیمان عبدالرحمن بن عطیّة الدارانی از دیهی از دیه های دمشق بود وفات او اندر سنۀ خمس عشر و مأتین بود.

Аҳмдбни абӣ алҳўорӣ гуяд кӣ аз Абусулаймон шунидам ки гуфт ҳаркии андари рӯз никўӣӣ кунад андари шаб мукофот ёбаду ҳаркии андари шаб никўӣӣ кунад андари рӯз мукофот ёбад ва ҳар ки ба сидқ аз шаҳватӣ даст бидорад худои таъолии шҳўаҳ аз дилаши бабраду худои Каримтар аз онаст ки аз шаҳватӣ барои ӯ даст бидорӣ он длрои дигар бора бидон шҳўаҳ азоб кунад .

احمدبن ابی الحَواری گوید کی از ابوسلیمان شنیدم که گفت هرکه اندر روز نیکوئی کند اندر شب مکافات یابد و هرکه اندر شب نیکوئی کند اندر روز مکافات یابد و هر که به صدق از شهوتی دست بدارد خدای تعالی شهوة از دلش ببرد و خدای کریمتر از آنست که از شهوتی برای او دست بداری آن دلرا دیگر باره بدان شهوة عذاب کند.

Ҳам аз вай ривоят кунад кӣ ҳаргоҳ ки дӯстии дунёи андари дилӣ қарор гирифт дӯстии охира аз он дил бирафт .

هم از وی روایت کند کی هرگاه که دوستی دنیا اندر دلی قرار گرفت دوستی آخرة از آن دل برفت.

Аз ҷунайд ҳаме ояд ки аз Абусулаймон шунидам ки бисёр буд ки чизеи андар дилам уфтад аз нуктаи қавми бчнди рӯз фаро напазирам алои бадви гувоҳи адл аз китобу суннат .

از جنید همی آید که از ابوسلیمان شنیدم که بسیار بود که چیزی اندر دلم افتد از نکتۀ قوم بچند روز فرا نپذیرم الاّ بدو گواه عدل از کتاب و سنّت.

Ва Абусулаймон гуфт фозилтарин корҳо хилоф нафасаст ва ҳарчизиро аломатӣасту аломати хизлони дасти бдоштн гиристанаст .

و ابوسلیمان گفت فاضل ترین کارها خلاف نفس است و هرچیزی را علامتی است و علامت خذلان دست بداشتن گریستن است.

Абусулаймон гуяд ҳар чизеро зангорӣасту зангори дили сайр бхўрднаст .

ابوسلیمان گوید هر چیزی را زنگاری است و زنگار دل سیر بخوردن است.

Ҳам ӯ гуяд кӣ ҳарчӣ туро аз худоӣ боз дорад аз аҳлу мол ва фарзанд шавам буд .

هم او گوید کی هرچه ترا از خدای باز دارد از اهل و مال و فرزند شوم بود.

Абусулаймон гуяд шабии сарди андар миҳроб будам ва аз сармо оромам набӯд ва ман якдаст пинҳон кардам аз сармоу дигари дасти фаро берун карда , андар хоб шудам ҳотифии маро овоз дод ки ё босулаймони ончии рӯзии ин даст буд кӣ берун карда буд ба ваии додем агар он дасти дигари берун будӣ рӯзии хеши бёФтӣ , савганд хӯрдам ки ҳаргиз низ дуо накунам магари ду даст берун карда бсрмоу гармо .

ابوسلیمان گوید شبی سرد اندر محراب بودم و از سرما آرامم نبود و من یکدست پنهان کردم از سرما و دیگر دست فرا بیرون کرده، اندر خواب شدم هاتفی مرا آواز داد که یا باسلیمان آنچه روزی این دست بود کی بیرون کرده بود به وی دادیم اگر آن دست دیگر بیرون بودی روزی خویش بیافتی، سوگند خوردم که هرگز نیز دعا نکنم مگر دو دست بیرون کرده بسرما و گرما.

Абусулаймон гуяд вақте хуфта мондаму вирди ман хонда наомад . Ҳурӣ дидам маро гуфт ҳаме хусбӣ ва панҷсад соласт то маро мепарваранд аз баҳри ту дарин пардаҳо . Аҳмдбни абӣ алҳўорӣ гуяд рӯзии бнздик Абусулаймон шудаму вай ҳаме гирист гуфтам чаро мегрӣӣ гуфт ё Аҳмад чаро нигарем шаб торик шуд ва чашмҳо бихуфт ва дӯст бадваст расед ,у аҳли муҳаббат бпоӣ истоданду ашки чашм эшон мераваду андари миҳробҳо ҳаме чакад , ҷалили субҳонаи Ҷабраилро Нидо мекунад ки ё Ҷабраили ман май байнами онро ки аз сухани ман лзаҳ ҳаме ёбанду бзкри ман броҳт ҳаме бошанд , ман матлаъами бхлўтҳои эшону нолаи эшон ҳамеи шинавам ва гиристан эшон ҳамеи байнам ё Ҷабраил чаро овоз надиҳӣ кӣ ин гиристан чист ҳаргиз дидӣ дӯстӣ кӣ дӯстони хешро азоб кунад ё андари карам ман сазад ки аишонрои бҳзрти орм то маро хизмат кунанд онгоҳи аишонро азоб кунам , савганд ёд кунам бъзти хеш кӣ чун рӯзи қиёмат буд ҳиҷоб аз чашм эшон бурдорам то бмн менигаранд бичўн ва бе чигуна .

ابوسلیمان گوید وقتی خفته ماندم و وِرد من خوانده نیامد. حوری دیدم مرا گفت همی خسبی و پانصد سالست تا مرا می پرورند از بهر تو درین پرده ها. احمدبن ابی الحواری گوید روزی بنزدیک ابوسلیمان شدم و وی همی گریست گفتم چرا می گرئی گفت یا احمد چرا نگریم شب تاریک شد و چشمها بخفت و دوست بدوست رسید، و اهل محبّت بپای ایستادند و اشک چشم ایشان میرود و اندر محرابها همی چکد، جلیل سبحانه جبرئیل را ندا میکند که یا جبرئیل من می بینم آنرا که از سخن من لذّة همی یابند و بذکر من براحت همی باشند، من مطّلعم بخلوتهای ایشان و نالۀ ایشان همی شنوم و گریستن ایشان همی بینم یا جبرئیل چرا آواز ندهی کی این گریستن چیست هرگز دیدی دوستی کی دوستان خویش را عذاب کند یا اندر کرم من سزد که ایشانرا بحضرت آرم تا مرا خدمت کنند آنگاه ایشانرا عذاب کنم، سوگند یاد کنم بعزّت خویش کی چون روز قیامت بود حجاب از چشم ایشان بردارم تا بمن می نگرند بیچون و بی چگونه.