Ва азин тоӣФаҳ буд Абуабдурраҳмони ҳотами бен унвон ва гӯйанд ҳотами бен Юсуфи алосм аз бузургону перони хуросон буду шогирди шқиқ буду устоди аҳмдбни хзрўиаҳ ва гӯйанд кар набӯд валикини хештани кари сохт ва он ном бирав бирафт .

و ازین طائفه بود ابوعبدالرّحمن حاتم بن عنوان و گویند حاتم بن یوسف الاصّم از بزرگان و پیران خراسان بود و شاگرد شقیق بود و استاد احمدبن خضرویه و گویند کر نبود ولیکن خویشتن کر ساخت و آن نام برو برفت.

Ва аз устод Абӯали шунидам ки вақте зании бнздик вай омад то чизе аз вай бипурсад , иттифоқ чунон афтод кӣ андари он вақти овозӣ аз он зан биёмад хаҷал шуд чун дар сухан омад ҳотам гуфт овоз бурдор ва чунон фаро намӯд ки вай караст , он зан шод шуд ва он зани он хабар шойиъ кард ки вай нашунӯду номи асм бар ӯ бирафт .

و از استاد ابوعلی شنیدم که وقتی زنی بنزدیک وی آمد تا چیزی از وی بپرسد، اتّفاق چنان افتاد کی اندر آن وقت آوازی از آن زن بیامد خجل شد چون در سخن آمد حاتم گفت آواز بردار و چنان فرا نمود که وی کر است، آن زن شاد شد و آن زن آن خبر شایع کرد که وی نشنود و نام اصمّ بر او برفت.

Ҳомид лаффоф гуяд аз ҳотам асм шунидам ки ҳеҷ рӯз набӯд ки шайтон гуяд маро чаҳ хурӣ ва чаҳ пӯшӣу куҷои нишинӣ ман гӯям марг хӯраму кафани пӯшам ва бгўр нишинам .

حامد لفّاف گوید از حاتم اصّم شنیدم که هیچ روز نبود که شیطان گوید مرا چه خوری و چه پوشی و کجا نشینی من گویم مرگ خورم و کفن پوشم و بگور نشینم.

Бо ҳотам гуфтанд туро чаҳ орзӯаст гуфт рӯзӣ то шаби офият , гуфтанд на ҳамаи рӯзҳо офият аст гуфт офият ман онаст кӣ онрўзи андари худоӣ осӣ нашавам . Ва аз ҳотам ҳикоят кунанд , гуфт андар ғзо будам туркӣ маро бигирифт ва бияфканад то бикашади дилам машғӯл нашуд , мунтазир ҳаме будам то чаҳ ҳукм кардааст , ваии кордии ҳамеи ҷуст ногоҳон вайро тирӣ омад ва кушта шуд аз ман боз афтод ва ман бархестам .

با حاتم گفتند تو را چه آرزوست گفت روزی تا شب عافیت، گفتند نه همه روزها عافیت است گفت عافیت من آنست کی آنروز اندر خدای عاصی نشوم. و از حاتم حکایت کنند، گفت اندر غزا بودم ترکی مرا بگرفت و بیفکند تا بکشد دلم مشغول نشد، منتظر همی بودم تا چه حکم کرده است، وی کاردی همی جست ناگاهان وی را تیری آمد و کشته شد از من باز افتاد و من برخاستم.

Андари ҳикоя ҳаме ояд кӣ ҳотам гуфт ҳркии андари ин мазҳаб ояд чаҳор гӯнаи маргаш бибояд чашид мӯати алобиз , ва он гуруснагӣаст , вмўти алосўд ва он эҳтимол буд ва бор кашӣдан халқ ,у мӯати алоҳмр ва он амал буду мухолифати ҳўӣ ,у мӯати алохзри вони мураққаъи доштан яъне ҷомаи пораи пора бар ҳам дӯхта .

اندر حکایة همی آید کی حاتم گفت هرکی اندر این مذهب آید چهار گونه مرگش بباید چشید مَوْتُ الْاَبْیَض، و آن گرسنگی است، ومَوْتُ الْاَسْوَد و آن احتمال بود و بار کشیدن خلق، و مَوْتُ الْاَحْمَر و آن عمل بود و مخالفت هوی، و مَوْتُ الْاَخْضَر وآن مُرَقَّع داشتن یعنی جامۀ پاره پاره بر هم دوخته.