Ва аз эшон буд Абӯтуроби ъскрбни алҳсини алнхшбии суҳбати ҳотам асм карда буду суҳбати Абуҳотами аттори басарӣу вафоти ваии андари санаи хумсу арбаъӣну мأтин буд .

و از ایشان بود ابوتراب عسکربن الحُصَیْن النَّخشبی صحبت حاتم اصمّ کرده بود و صحبت ابوحاتم عطّار بصری و وفات وی اندر سنۀ خمس و اربعین و مأتین بود.

Ва гӯйанд ббодиаҳ фармон ёфту ддгон ӯро бгризиднд .

و گویند ببادیه فرمان یافت و ددگان او را بگریزیدند.

Ибн ҷило гуяд шашсад перро дидаму андари миёни эшон ҳеҷ бузургтар аз чҳортн набӯд аввали Абӯтуроби Нахшабӣ . Ва Абӯтуроб гуяд қӯти дарвеши он буд ки ёбаду либоси ваии он қадр ки урати бипушад ва ҳарҷоӣ ки фурӯд ояд мأўӣ вай бошад .

ابن جّلا گوید ششصّد پیر را دیدم و اندر میان ایشان هیچ بزرگتر از چهارتن نبود اوّل ابوتراب نخشبی. و ابوتراب گوید قوت درویش آن بود که یابد و لباس وی آنقدر که عورت بپوشد و هرجای که فرود آید مأوی وی باشد.

Абӯтуроб гуяд чун бандаи содиқ буд андари амал ҳлоўаҳ биёбад пеш аз онкии он амали бикунад , чун ихлоси биҷои оради андари он ҳлоўаҳ он биёбад он вақт ки амали бикунад .

ابوتراب گوید چون بندۀ صادق بود اندر عمل حلاوة بیابد پیش از آنکه آن عمل بکند، چون اخلاص بجای آرد اندر آن حلاوة آن بیابد آنوقت که عمل بکند.

Исмоили бен нҷид гуяд Абӯтуроби Нахшабӣ чун аз асҳоби худ чизе дидӣ ки кроҳит доштӣ андари муҷоҳидати афзудӣ ва тавба кардӣ ба навай ва гуфтӣ бшўмии ман андарин бало афтод зеро ки худоӣ мегуяд ани аллоҳи лоиғири мобқўм ҳатто иғирўои мо бонФсҳм .

اسماعیل بن نُجَیْد گوید ابوتراب نخشبی چون از اصحاب خود چیزی دیدی که کراهیت داشتی اندر مجاهدت افزودی و توبه کردی به نوی و گفتی بشومی من اندرین بلا افتاد زیرا که خدای میگوید اِنَّ اللّهَ لایُغَیِّرُ مابِقَوْمٍ حَتّی یُغَیِّرُوا ما بّاَنْفُسِهِمْ.

Асмъили бен нҷид гуяд аз вай шунидам гуҳ гуфт ҳар ки андар хонақоҳӣ бинишаст савол кард , ва ҳар кӣ аз шумо мураққаъӣ бапушед савол кард , ва ҳар ки аз мусҳафӣ қуръон бархонад бадӣдори мардумон то бишуниданд қуръони хондан ӯ , ин ҳамаи савол буд .

اسمعیل بن نجید گوید از وی شنیدم گه گفت هر که اندر خانقاهی بنشست سؤال کرد، و هر کی از شما مرقّعی بپوشید سؤال کرد، و هر که از مصحفی قرآن برخواند بدیدار مردمان تا بشنیدند قرآن خواندن او، این همه سؤال بود.

Ҳам аз вай ривоят кунанд кӣ Абӯтуроб гуфт миёни ман бо худоӣ аҳдӣаст , онк чун дасти бҳромӣ дароз кунам аз он боз кашад маро .

هم از وی روایت کنند کی ابوتراب گفت میان من با خدای عهدی است، آنک چون دست بحرامی دراز کنم از آن باز کشد مرا.

Абӯтуроби рӯзӣ ба яке нагирист аз шогирдони хеши дасти бхрбзаҳи пӯстӣ дароз карда буд ва се рӯз гуруснагӣ кашида буд , Абӯтуроб гуфт дасти бхрбзаҳи пӯст медароз кунӣ ту тасаввуфро ншоӣӣ то бозор бояд шудани туро .

ابوتراب روزی به یکی نگریست از شاگردان خویش دست بخربزه پوستی دراز کرده بود و سه روز گرسنگی کشیده بود، ابوتراب گفت دست بخربزه پوست می دراز کنی تو تصوّف را نشائی تا بازار باید شدن ترا.

Юсуфи бен алҳусайн гуяд аз Бутуроб шунидам ки ҳаргизи нафаси ман ҳеҷ орзўӣӣ нахост алои як бор аз ман нону хояи хост ва ман андар сафар будам аз роҳ битофтам ва ба диҳӣ ( дияӣ ) расидами мардии андар ман овехт ва гуфт ин бодздон бӯдаасту маро биў канданд ва ҳафтод чӯби бзднду мардии истода буд бар зибри сари ман , бонг кард ки ин Абӯтуроб Нахшабӣаст аз ман бҳлӣ хостанд ва узр хостанд ва он марди марои бсрои хеши бараду нон ва хоя оварад , гуфтам нафаси хешро бихӯр пас аз онки бад-ӣни сабаби ҳафтод тозӣона хӯрдӣ .

یوسف بن الحسین گوید از بوتراب شنیدم که هرگز نفس من هیچ آرزوئی نخواست الاّ یک بار از من نان و خایه خواست و من اندر سفر بودم از راه بتافتم و به دهی (دیهی) رسیدم مردی اندر من آویخت و گفت این بادزدان بوده است و مرا بیو کندند و هفتاد چوب بزدند و مردی ایستاده بود بر زبر سر من، بانگ کرد که این ابوتراب نخشبی است از من بحلی خواستند و عذر خواستند و آن مرد مرا بسرای خویش برد و نان و خایه آورد، گفتم نفس خویش را بخور پس از آنک بدین سبب هفتاد تازیانه خوردی.

Ибн ҷило гуяд Абӯтуроби андар Макка омаду хушруӣ буд гуфтам таом куҷо хӯрдӣ гуфт хӯрдании ббсраҳ . Ва дигар ба набоҷ ,у дигари ӣнҷо .

ابن جّلا گوید ابوتراب اندر مکّه آمد و خوشروی بود گفتم طعام کجا خوردی گفت خوردنی ببصره. و دیگر به نباج، و دیگر اینجا.