Ва аз ин тайифа буд абўмҳмдъбдоллаҳи бен хбиқ гуяд аз зӯҳҳоди мутасаввифа буд ва бо Юсуфи асбот суҳбат карда буд , андари асли кӯфӣ буд валикин бонтокиаҳ нишастӣ .

و از این طایفه بود ابومحمدعبداللّه بن خُبَیْق گوید از زهّاد متصوفه بود و با یوسف اسباط صحبت کرده بود، اندر اصل کوفی بود ولیکن بانطاکیه نشستی.

Фатҳ гуяд нахусти дидор ки Абдуллоҳи хбиқро дидам гуфт ё хуросонии чаҳор беш нест , чашмасту забону дилу ҳаво , бичишам бҷоӣии мангар ки нишоед ,у бзбон чизе магӯ ки худои андари дили ту бхлоФ он донад ,у дили нигоҳдор аз хёнаҳу кин бар мусулмонон ,у ҳавои нигоҳдор аз шар , ҳеҷ чизро мҷўии бҳўо чун ин чаҳор хислат дар ту набошад хокистар бар сар кун кӣ бадбахти шӯй .

فتح گوید نخست دیدار که عبداللّه خبیق را دیدم گفت یا خراسانی چهار بیش نیست، چشم است و زبان و دل و هوا، بچشم بجائی منگر که نشاید، و بزبان چیزی مگو که خدا اندر دل تو بخلاف آن داند، و دل نگاهدار از خیانة و کین بر مسلمانان، و هوا نگاهدار از شر، هیچ چیز را مجوی بهوا چون این چهار خصلت در تو نباشد خاکستر بر سر کن کی بدبخت شوی.

Абдуллоҳи бен хбиқ гуяд андӯҳи мадори магар аз баҳри чизе кӣ фардои туро музират бошад аз он ва шод мабош алои бчизӣ ки фардои туро шод кунад .

عبداللّه بن خبیق گوید اندوه مدار مگر از بهر چیزی کی فردا ترا مضرّت باشد از آن و شاد مباش الا بچیزی که فردا ترا شاد کند.

Ибн хбиқ гуяд ки давр шудани бандагон аз роҳи ҳақи дилҳо аз эшон ваҳш шавад ва агар эшонро инс будӣ бо худои ҳамаи чизеро бо эшон инс будӣ .

ابن خبیق گوید که دور شدن بندگان از راه حق دلها از ایشان وَحِش شود و اگر ایشان را انس بودی با خدای همه چیزی را با ایشان انس بودی.

Ҳам ӯ гуяд нофеътарин хавфҳо он буд кӣ туро аз маъсият боз дораду нофеътарин умедҳо онаст ки кор бар ту осон гирданд .

هم او گوید نافع ترین خوفها آن بود کی ترا از معصیت باز دارد و نافع ترین امیدها آنست که کار بر تو آسان گرداند.

Ҳам ӯ рост кӣ ҳар ки ботил бисёр шунӯди ҳлоўаҳи тоъати андари дилаши бикашад .

هم او راست کی هر که باطل بسیار شنود حلاوة طاعت اندر دلش بکشد.