Ва азин тоӣФаҳ буд АбуУсмони съидолҳирии муқӣм буд бншобўру суҳбати шоҳ кирмонӣ кардау яҳёи бен маози алрозӣ , пас бншобўр омад бо шоҳи кирмонӣу бнздики абўҳФс ҳаддод омаду икчндии боистоди наздик ӯу шогирдӣ ӯ карду абўҳФси духтар бадв доду вафоти андари санаи смону тсъину мأтин буд . Ва пас аз абўҳФс сӣ ваанд сол бизӣаст .

و ازین طائفه بود ابوعثمان سعیدالحیری مقیم بود بنشابور و صحبت شاه کرمانی کرده و یحیی بن معاذ الرازی، پس بنشابور آمد با شاه کرمانی و بنزدیک ابوحفص حدّاد آمد و یکچندی بایستاد نزدیک او و شاگردی او کرد و ابوحفص دختر بدو داد و وفات اندر سنه ثمان و تسعین و مأتین بود. و پس از ابوحفص سی واند سال بزیست.

АбуУсмон гуяд ки мард тамом нашавад то андари дили ваии чаҳор чиз баробар нашавад манъу атоу ъзу зл .

ابوعثمان گوید که مرد تمام نشود تا اندر دل وی چهار چیز برابر نشود منع و عطا و عزّ و ذُلّ.

Аз ёрони АбуУсмони яке ҳикоят кард ки аз вай шунидам ки гуфт бо абўҳФс суҳбат кардам ва бурно будам , вақте маро баранд ва гуфт наздики ман манишин , ман бархестаму пушт бар ваии нгрдонидму пеш боз шудам ва рӯй фаро рӯй вай кардам то аз вай ғоӣб шудаму андари дилами чунон буд ки бар дар сарои ваии чоҳии бикунаму бҳкми ваии андари он чоҳ ҳаме бошам ва аз онҷо берун ниёем алои бФрмони вай чун аз ман он бидид маро бихонад ва аз ҷумлаи хоссагон хеш кард .

از یاران ابوعثمان یکی حکایت کرد که از وی شنیدم که گفت با ابوحفص صحبت کردم و برنا بودم، وقتی مرا براند و گفت نزدیک من منشین، من برخاستم و پشت بر وی نگردانیدم و پیش باز شدم و روی فرا روی وی کردم تا از وی غائب شدم و اندر دلم چنان بود که بر در سرای وی چاهی بکنم و بحکم وی اندر آن چاه همی باشم و از آنجا بیرون نیایم الاّ بفرمان وی چون از من آن بدید مرا بخواند و از جملۀ خاصگان خویش کرد.

Ва гуфтаанд ки андари дунё се марданд кӣ аишонро чаҳорум нест АбуУсмони бншобўру ҷунайди ббғдоду Абуабдуллои бен ҷилои бшом .

و گفته اند که اندر دنیا سه مرداند کی ایشانرا چهارم نیست ابوعثمان بنشابور و جنید ببغداد و ابوعبداللّه بن جلاّ بشام.

АбуУсмон гуфт чиҳил соласт то худои таъолии марои андари ҳеҷ ҳол надоштаст ки онро кроҳит доштаам ва аз он ҳоли марои бадӣгари набард ки ман хашмгин шудам .

ابوعثمان گفت چهل سالست تا خدای تعالی مرا اندر هیچ حال نداشتست که آنرا کراهیت داشته ام و از آن حال مرا بدیگر نبرد که من خشمگین شدم.

Чун ҳоли АбуУсмони бгшти писари ваии пероҳан бар хештан чок кард АбуУсмони чашм боз кард гуфт хилофи суннат ё писар дар зоҳир , аломати риё буд дар ботин .

چون حال ابوعثمان بگشت پسر وی پیراهن بر خویشتن چاک کرد ابوعثمان چشم باز کرد گفت خلاف سنّت یا پسر در ظاهر، علامت ریا بود در باطن.

Абулҳасан алўроқ гуяд аз АбуУсмон шунидам гуфт суҳбат бо худои ъзўҷли бҳсни адаб бояд карду давоми ҳайбату муроқибату суҳбат бо расӯли слии аллоҳи алайҳи вслми бмтобъти суннату лузӯми зоҳири илму суҳбат бо авлиёъи худои бҳрмти доштану хизмат кардан ,у суҳбат бо аҳли хеш ба хуии некӯу суҳбат бо даравишони доим бо эшон кушода рӯй бӯдани модом ки дар гуноҳӣ набошаду сҳбаҳ кардан бо ҷҳоли бдъо кардани аишонрои врҳмти барояшон .

ابوالحسن الورّاق گوید از ابوعثمان شنیدم گفت صحبت با خدای عزّوجلّ بحسن ادب باید کرد و دوام هیبت و مراقبت و صحبت با رسول صلّی اللّه علیه وسلّم بمتابعت سنّت و لزوم ظاهر علم و صحبت با اولیاء خدای بحرمت داشتن و خدمت کردن، و صحبت با اهل خویش به خوی نیکو و صحبت با درویشان دائم با ایشان گشاده روی بودن مادام که در گناهی نباشد و صحبة کردن با جهّال بدعا کردن ایشانرا ورحمت برایشان.

Бўъмрў нҷид гуяд кӣ аз АбуУсмон шунидам ки ҳар ки суннатро бар хештан амир кунад ҳикмат гуяду ҳаркии ҳаворо бар хештан амир кунад бидъат гуяд , аз қавли худои таъолӣ ваон ттиъўои тҳтдўо .

بوعمرو نجید گوید کی از ابوعثمان شنیدم که هر که سنّت را بر خویشتن امیر کند حکمت گوید و هرکه هوا را بر خویشتن امیر کند بدعت گوید، از قول خدای تعالی وَاِنْ تُطیعوا تَهْتَدوا.