Ва аз эшон буд Юсуфи бен алҳусайн пери райу қўҳстон буду ягонаи вақту Фариди аср ,у олам буду адиб буду суҳбати зоолнўн мисрӣ карда буду вафот ӯ андари санаи арбъу слсмоиаҳ буд .

و از ایشان بود یوسف بن الحسین پیر ری و قوهستان بود و یگانۀ وقت و فرید عصر، و عالم بود و ادیب بود و صحبت ذاالنّون مصری کرده بود و وفات او اندر سنۀ اربع و ثلثمایه بود.

Юсуфи бен алҳусайн гуяд агар худоиро байнам бо ҷумлаи маъсиятҳо дўстр дорам аз онк бо як зарраи риё .

یوسف بن الحسین گوید اگر خدای را بینم با جملۀ معصیتها دوستر دارم از آنک با یک ذرّه ریا.

Ва ҳам ӯ гуяд чун мурӣдро бинӣ ки рухсат ҷӯяд бидон ки аз ваии ҳеҷ чиз нахоҳад омад .

و هم او گوید چون مرید را بینی که رخصت جوید بدان که از وی هیچ چیز نخواهد آمد.

Ва бҷниди номаи набшат кӣ худои турои таъми нафаси мчшонод ки агар ин туро бичишанд пас аз он ҳеҷ чиз набинӣ .

و بجُنَیْد نامه نبشت کی خدای ترا طعم نفس مچشاناد که اگر این ترا بچشاند پس از آن هیچ چیز نبینی.

Юсуфи бен алҳусайн гуяд офоти суфиёни андари суҳбат кӯдаконасту муоширати аздоду рФқи занон .

یوسف بن الحسین گوید آفات صوفیان اندر صحبت کودکان است و معاشرت اضداد و رفق زنان.