Ва аз эшон буд Абӯалии алФзили бен ъёзу хуросонӣ буд аз ноҳити Марв ва гӯйанд ки муваллидаши бсмрқнд буду ббоўрд бузург шуду вафот вай бимика буд андари муҳаррами санаи сабъу смонину моӣаҳ .

و از ایشان بود ابوعلی الفُضَیْل بن عِیاض و خراسانی بود از ناحیت مرو و گویند که مولدش بسمرقند بود و بباورد بزرگ شد و وفات وی بمکه بود اندر محرّم سنه سبع و ثمانین و مائه.

Фазли бен Мӯсо гуяд ки Фзили айёрӣ буд бароа задани миёни бовирду сарахс ,у сабаби тавбаи ваии он буд ки бар канизакии ошиқ буду зери деворҳо ҳаме шудӣ бнздикии он канизак , шунид ки касе ҳаме хонд . ?илами иأни ллзини омнўои ани тхшъи қлўбҳми лзкроллаҳ . ӯ гуфт ёрб гоҳ омад ва аз онҷои бозгашти он шаб бовайронӣ шуду гуруҳеро дид онҷо аз корвонён баъзе гуфтанд биравем ва дигарон гуфтанд то бомдод кӣ Фзил андар роҳасту Фзил тавба карду аишонро эмин кард ва омад баҳрам .

فضل بن موسی گوید که فضیل عیّاری بود براه زدن میان باورد و سرخس، و سبب توبه وی آن بود که بر کنیزکی عاشق بود و زیر دیوارها همی شدی بنزدیکی آن کنیزک، شنید که کسی همی خواند. اَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا اَنْ تَخشَعَ قُلوبُهُمْ لِذِکْرِاللّهِ. او گفت یارب گاه آمد و از آنجا بازگشت آن شب باویرانی شد و گروهی را دید آنجا از کاروانیان بعضی گفتند برویم و دیگران گفتند تا بامداد کی فضیل اندر راهست و فضیل توبه کرد و ایشانرا ایمن کرد و آمد بحرم.

Фзил гуфтӣ кӣ худои ъзўҷл чун бандаро дӯст дорад андӯҳаш бисёр диҳад ва чун душманаш дорад дунё бар вай фарох кунад .

فضیل گفتی کی خدای عزّوجلّ چون بندۀ را دوست دارد اندوهش بسیار دهد و چون دشمنش دارد دنیا بر وی فراخ کند.

Ибн алмборк гуяд чун Фзил бамурд андӯҳ бархест .

ابن المبارک گوید چون فضیل بمرد اندوه برخاست.

Ва Фзил гуяд агар ҳамаи дунё бар ман арза кунанд бидон шарт ки бо ман шумор накунанд наздики ман чун мурдорӣ буд ки яке аз шумо ба вай бугзараду ҷома аз вай нигоҳ дорад .

و فضیل گوید اگر همه دنیا بر من عرضه کنند بدان شرط که با من شمار نکنند نزدیک من چون مرداری بود که یکی از شما به وی بگذرد و جامه از وی نگاه دارد.

Фзил гуяд агар савганд хӯрам ки ман мроӣӣам дўстр дорам бози онк савганд хӯрам ки на мроӣӣам .

فضیل گوید اگر سوگند خورم که من مرائی ام دوستر دارم باز آنک سوگند خورم که نه مرائی ام.

Ва Фзил гуяд дасти боздоштани амал аз баҳри мардумони риё буду амал аз баҳри мардумони ширк буд .

و فضیل گوید دست بازداشتن عمل از بهر مردمان ریا بود و عمل از بهر مردمان شرک بود.

Абӯали розӣ гуяд сӣ сол суҳбат кардам бо Фзил ва ҳаргиз надидам ки бихандед ва надидам ки табассум кард магари он рӯз кӣ писараш алӣ бамурд . Ва аз ваии пурсидам ки ин чаҳ ҳол буд гуфт худоӣ дӯст дошт ки ин писари бимиради ман низ дӯсти доштами он , бмўоФқти фармони вай .

ابوعلی رازی گوید سی سال صحبت کردم با فضیل و هرگز ندیدم که بخندید و ندیدم که تبسّم کرد مگر آن روز کی پسرش علی بمرد. و از وی پرسیدم که این چه حال بود گفت خدای دوست داشت که این پسر بمیرد من نیز دوست داشتم آن، بموافقت فرمان وی.

Фзил гуфт ки чун дар худои ъзўҷл осӣ шавам асари он дар халқи чаҳорпои худу ходими худ байнам .

فضیل گفت که چون در خدای عزّوجلّ عاصی شوم اثر آن در خلق چهارپای خود و خادم خود بینم.