Ва аз эшон буд АбуМуҳамади Абдуллоҳи бен мҳмдолхрози розии раҳмаи аллоҳ алайҳ бимика муҷовир буду суҳбати абўҳФсу Абуумрон алкбир карда буд ва аз парҳезгорон буд , вафоти ваии пеш аз сесад ва даҳ буд .

و از ایشان بود ابومحمّد عبداللّه بن محمّدالخرّاز رازی رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیْهِ بمکّه مجاور بود و صحبت ابوحفص و ابوعمران الکبیر کرده بود و از پرهیزگاران بود، وفات وی پیش از سیصد و ده بود.

Диқӣ гуяд андари наздики Абдуллоҳ хроз шудам ва чаҳор рӯз буд то ҳеҷ нахурда будам , гуфт яке аз шумо агар рӯзии се чаҳор , нони наёбади зоҳири вай аз гуруснагии фарёд ҳаме кунад . Пас гуфт агар нафаси мо ҳалоки бишавад дар ончии мо умед медорем аз ҳақи таъолӣ бисёр набошад .

دُقّی گوید اندر نزدیک عبداللّه خرّاز شدم و چهار روز بود تا هیچ نخورده بودم، گفت یکی از شما اگر روزی سه چهار، نان نیابد ظاهر وی از گرسنگی فریاد همی کند. پس گفت اگر نفس ما هلاک بشود در آنچه ما امید می داریم از حق تعالی بسیار نباشد.

Хроз гуяд гуруснагӣ , таоми зоҳидӣ буду зикр , таоми орифон .

خرّاز گوید گرسنگی، طعام زاهدان بود و ذکر، طعام عارفان.