Ва аз ин тайифа буд АбуҲамзаи алхросонии ншобўрӣ буд аз маҳалати млқобод аз ақрони ҷунайд ва он хроз ва он Абӯтуроб буду дайни дор ва бо вараъ буд .

و از این طایفه بود ابوحمزة الخراسانی نشابوری بود از محلّت مُلْقاباد از اقران جنید و آن خرّاز و آنِ ابوتراب بود و دین دار و با ورع بود.

АбуҲамза гуяд ҳар ки дӯстии марги андар дил гирад ҳарчӣ боқӣаст бар вай дӯст кунанд ва ҳарчӣ фонӣаст бар вай душман кунанд .

ابوحمزه گوید هر که دوستی مرگ اندر دل گیرد هرچه باقیست بر وی دوست کنند و هرچه فانیست بر وی دشمن کنند.

Ва гуяд орифи зиндагонии хеши ҳаме дафъ кунад рӯз ба рӯзу зиндагонӣ ҳаме сетанд рӯз ба рӯз .

و گوید عارف زندگانی خویش همی دفع کند روز به روز و زندگانی همی ستاند روز به روز.

Абулҳасан мисрӣ гуяд ки абӯи Ҳамза хуросонӣ гуяд муҳаррам бимонадам дар миёни гилӣмӣ ҳар соли ҳазор фарсанги брФтмӣ ва ба рӯзи офтоб бар ман метофтӣ ва фурӯ мешудӣ ҳаргоҳ ки аз эҳроми бирўми омадамӣ , эҳром аз сари грФтмӣу вафоаи ваии андари санаи тсъину мأтин буд .

ابوالحسن مصری گوید که ابو حمزۀ خراسانی گوید مُحْرِم بماندم در میان گلیمی هر سال هزار فرسنگ برفتمی و به روز آفتاب بر من می تافتی و فرو می شدی هرگاه که از احرام بیروم آمدمی، احرام از سر گرفتمی و وفاة وی اندر سنۀ تسعین و مأتین بود.

Мардӣ ӯро гуфт маро васиятӣ кун гуфт тӯша бисёр баргир ин сафарро кӣ фарои пеши дорӣ .

مردی او را گفت مرا وصِیّتی کن گفت توشۀ بسیار برگیر این سفر را کی فرا پیش داری.