Ва азин тайифа буд АбуМуҳамади Абдуллоҳи бен манозили раҳмаи аллоҳи алайҳи пери маломатён буд , ягонаи вақти хеш буду суҳбати ҳмдўн қасор карда буду олам буду ҳадис бисёр набишта буду вафот ӯ бншобўр буд , андари санаи тсъ ва ъушрин ё сулсину слсмоиаҳ буд . Абдуллоҳ манозил гуяд ҳечкас фариза зойеъ накунад аз Фризҳои ало ки мубтало гардад бзоиъ кардан суннатҳо ва ҳар кӣ бтрки суннат мубтало гардад зуд буд ки ббдът мубтало гардад .

و ازین طایفه بود ابومحمّد عبداللّه بن مُنازِلَ رَحْمَةُ اللّهُ عَلَیْهِ پیر ملامتیان بود، یگانۀ وقت خویش بود و صحبت حَمْدون قَصّار کرده بود و عالم بود و حدیث بسیار نبشته بود و وفات او بنشابور بود، اندر سنه تسع و عشرین یا ثلثین و ثلثمایه بود. عبداللّه مُنازِل گوید هیچکس فریضۀ ضایع نکند از فریضها الّا که مبتلا گردد بضایع کردن سنّتها و هر کی بترک سنّت مبتلا گردد زود بود که ببدعت مبتلا گردد.

Аҳмдбн исо гуяд ки Абдуллоҳ манозил гуяд ки фозилтарин вақтҳои ту онаст ки аз хавотиру васвоси нафас руста бошӣ ва вақте кӣ мардумон аз занни бади ту руста бошанд .

احمدبن عیسی گوید که عبداللّه مُنازِل گوید که فاضلترین وقتهای تو آنست که از خواطر و وسواس نفس رسته باشی و وقتی کی مردمان از ظنّ بد تو رسته باشند.