Ва аз ин тайифа буд АбуАмри Исмоили бен нҷиди раҳмаи аллоҳи алайҳи суҳбат АбуУсмон карда буду ҷунайдро дида буд ,у ҳол ӯ бузург буд , охир касе буд ки фармон ёфт аз ёрони АбуУсмон , вафоа ӯ андари санаи сет ва сетину слсмоиаҳ буд .

و از این طایفه بود ابوعمرو اسماعیل بن نُجَیْد رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیْهِ صحبت ابوعثمان کرده بود و جنید را دیده بود، و حال او بزرگ بود، آخر کسی بود که فرمان یافت از یاران ابوعثمان، وفاة او اندر سنۀ ستّ و ستّین و ثلثمایه بود.

Абўъмрўбн нҷид гуяд ҳар ҳол кӣ он натиҷа илм набошад зиён ӯ бар соҳиби он аз нафъи бештар буд .

ابوعمروبن نُجَیْد گوید هر حال کی آن نتیجۀ علم نباشد زیان او بر صاحب آن از نفع بیشتر بود.

Ва гуяд ҳар кӣ фариза зойеъ кунад андар вақте аз вқтҳоء ӯ аз ончии худои ъзўҷл бар вай фариза карда бошад лиззати он фариза бар вай ҳаром кунанд .

و گوید هر کی فریضۀ ضایع کند اندر وقتی از وقتهاء او از آنچه خدای عزّوجلّ بر وی فریضه کرده باشد لذّت آن فریضه بر وی حرام کنند.

Вайро аз тасаввуф пурседанд гуфт сабр карданаст зери амр ва наҳй .

وی را از تصوّف پرسیدند گفت صبر کردنست زیر امر و نهی.

Ва гуяд офат банда онаст ки бҳрҳол ки буд аз хештан ризо диҳад .

و گوید آفت بنده آنست که بهرحال که بود از خویشتن رضا دهد.