Ва аз эшон буд Абуабдуллои алҳорси бен асдолмҳосбӣ беҳамто буд андари замонаи хеши бълму вараъу муомилау ҳолу басарӣ буд вафот ӯ ббғдод буд андари санаи сулсу арбаъӣну мأтин .

و از ایشان بود ابوعبداللّه الحارث بن اسدالمحاسبی بی همتا بود اندر زمانۀ خویش بعلم و ورع و معامله و حال و بصری بود وفات او ببغداد بود اندر سنه ثلث و اربعین و مأتین.

Гӯйанд ҳафтод ҳазор дирам аз падараш мирос монад , донагии брнгрФт аз баҳри онки падараш қадре буду андари вараъ раво надошт он баргирафтан , ва гуфт ривояти дуруст шудааст аз пайғамбари салавоти аллоҳи всломаҳи алайҳ ки мусулмон аз кофари мироси наёбад .

گویند هفتاد هزار درم از پدرش میراث ماند، دانگی برنگرفت از بهر آنک پدرش قَدَری بود و اندر ورع روا نداشت آن برگرفتن، و گفت روایت درست شده است از پیغمبر صَلَواتُ اللّه وَسَلامُهُ عَلَیْهِ که مسلمان از کافر میراث نیابد.

Ибн мсрўқ гуяд кӣ ҳорс муҳосибӣ бамурду бдрмии муҳтоҷ буд ва аз падараш бисёр зёъ боз монад ва ҳеҷ чизи збрнгрФт .

ابن مسروق گوید کی حارس محاسبی بمرد و بدرمی محتاج بود و از پدرش بسیار ضیاع باز ماند و هیچ چیز زبرنگرفت.

Аз устоди Абӯали дқоқ шунидам ки ҳориси муҳосибӣ чун дасти фаро таомӣ кардӣ ки андари ваии шабаҳат будӣ раҳгӣ бар ангушти ваии бҷнбидӣ ва аз он бози истодӣ .

از استاد ابوعلی دقّاق شنیدم که حارث محاسبی چون دست فرا طعامی کردی که اندر وی شبهت بودی رگی بر انگشت وی بجنبیدی و از آن باز ایستادی.

Абуабдулло хафиф гуяд кӣ ба панҷ тан аз перон ақтдоء кунеду ҳоли дигарон таслим кунед , яке бҳорси бен асдолмҳосбӣу бҷнидбни Муҳамад ва бобўмҳмдбн рӯем ,у абўолъбоси бен алътоءу ъмрўбни Усмони алмкӣ зеро ки эшон ҷамъ карданд миёни илму ҳақиқат .

ابوعبداللّه خفیف گوید کی به پنج تن از پیران اقتداء کنید و حال دیگران تسلیم کنید، یکی بحارث بن اسدالمحاسبی و بجنیدبن محمّد و بابومحمّدبن روُیَم، و ابوالعبّاس بن العطاء و عمروبن عثمان المکّی زیرا که ایشان جمع کردند میان علم و حقیقت.

Ва ҳорис муҳосибӣ гуяд ҳар ки ботини хеш дуруст кунад бмроқбту ихлоси худои ъзўҷли зоҳир ӯро ороста гирданд бмҷоҳдаҳу атбоъи суннат .

و حارث محاسبی گوید هر که باطن خویش درست کند بمراقبت و اخلاص خدای عزّوجلّ ظاهر او را آراسته گرداند بمجاهده و اتّباع سنّت.

Ҷунайд гуяд рӯзии ҳорис бмн бигузашт асар гуруснагӣ дидам дар вай гуфтам ё ъам андар сарой рӯем то чизе хӯрем , гуфт нек омад , андар сарой шудаму чизакӣ талаб кардам то наздики вай бараму андари шаби моро аз арӯсӣ чизе оварда буданд , фарои наздики ваии барадаму луқмаи андари даҳони ниҳод ва азин сӯии даҳони бози он сӯи даҳони ҳамеи барад то ба дерӣ , пас бархест ва он луқма дар даҳлез бияфканад ва берун шуд ва пас аз он аз вай пурсидам гуфт марои гурусна буд хостам ки турои шоди гардонаму дили ту нигоҳ дорам валикини миёни ман бо худоӣ нишонеаст ки ҳеҷ таом ки андари ваии шабаҳат буд бглўии ман фурӯ нашавад ва ҳарчанд кушедам фурӯ натавонистам бурдан , он таом аз куҷо буд гуфтам аз сарой хешовандӣ оварда буданд гуфтам имрӯзи андар сарой шавем андари шудему пора чанд нон буд биоварадам ва бихӯрад гуфт чизе ки ореи пеши даравишони чунин ор .

جنید گوید روزی حارث بمن بگذشت اثر گرسنگی دیدم در وی گفتم یا عم اندر سرای رویم تا چیزی خوریم، گفت نیک آمد، اندر سرای شدم و چیزکی طلب کردم تا نزدیک وی برم و اندر شب ما را از عروسی چیزی آورده بودند، فرا نزدیک وی بردم و لقمۀ اندر دهان نهاد و ازین سوی دهان باز آن سو دهان همی برد تا به دیری، پس برخاست و آن لقمه در دهلیز بیفکند و بیرون شد و پس از آن از وی پرسیدم گفت مرا گرسنه بود خواستم که ترا شاد گردانم و دل تو نگاه دارم ولیکن میان من با خدای نشانی است که هیچ طعام که اندر وی شبهت بود بگلوی من فرو نشود و هرچند کوشیدم فرو نتوانستم بردن، آن طعام از کجا بود گفتم از سرای خویشاوندی آورده بودند گفتم امروز اندر سرای شویم اندر شدیم و پارۀ چند نان بود بیاوردم و بخورد گفت چیزی که آری پیش درویشان چنین آر.