Ва аз он ҷумлаи ғайбат ва ҳузураст . Ғайбати ғайбат диласт аз донистани ончӣ ҳаме равад аз аҳволи халқ . Пас ғоӣб шавад аз ҳиси бнФси хешу ғайри он бўордӣ ки андар ояд аз ёд кардани савобӣ ё тафаккури уқобӣ чунонк ривоят кунанд аз рабиъи бен хсим ки наздики ибни масъӯд ҳаме шуд , бдкон оҳангарӣ бигузашт , пора оҳан дид тофта , сурх , андари коргоҳи он оҳангар , биФтод ва аз ҳуш бишуд то дигари рӯз боҳуш наомад чун бозҷоӣ омад пурседанд ки он чаҳ ҳол буд гуфт аз аҳли дӯзах ёд кардам андари дӯзах . Ин ғайбатӣ буд аз ҳади фаротар то беҳшӣ оварад .

و از آن جمله غَیْبَت و حضور است. غیبت غیبت دل است از دانستن آنچه همی رود از احوال خلق. پس غائب شود از حس بنفس خویش و غیر آن بواردی که اندر آید از یاد کردن ثوابی یا تفکّر عقابی چنانک روایت کنند از ربیع بن خُثَیْم که نزدیک ابن مسعود همی شد، بدکان آهنگری بگذشت، پارۀ آهن دید تافته، سرخ، اندر کارگاه آن آهنگر، بیفتاد و از هوش بشد تا دیگر روز باهوش نیامد چون بازجای آمد پرسیدند که آن چه حال بود گفت از اهل دوزخ یاد کردم اندر دوزخ. این غیبتی بود از حد فراتر تا بی هشی آورد.

Ва аз алии бен алҳусайн разии аллоҳи ънҳмо ривоят кунанд ки андари суҷуд буд оташи андари сарой вай афтод аз намоз берун наомад , пурседанд вирои азин , гуфт оташи маин машғӯл кард марои азин оташ .

و از علی بن الحسین رَضِیَ اللّهُ عَنْهُما روایت کنند که اندر سجود بود آتش اندر سرای وی افتاد از نماز بیرون نیامد، پرسیدند ویرا ازین، گفت آتش مهین مشغول کرد مرا ازین آتش.

Ва буд ки ғайбат буд аз ҳиси хеши бмъниӣ кӣ кашф уфтад аз ҳақ ва эшон мухталиф бошанд андарин барҳасби ҳоли хеш .

و بود که غیبت بود از حسّ خویش بمعنیی کی کشف افتد از حق و ایشان مختلف باشند اندرین برحسب حال خویش.

Ва маърӯфаст кӣ абтдоءи кори бўҳФси ҳаддоди Найшобӯрӣ дар дасти бдоштни касб чаҳ буд рӯзӣ дар дукон буд оятӣ аз қуръон бархонад воридии бадали бўҳФс дар омад то аз ҳиси хеши ғофили гашти даст фаро карду оҳани тофта аз коргоҳ берун оварад , шогирдаш чун он бидид гуфт ё устод , ин аз чист бўҳФси андарон ҳол нигаред аз касби дасти бдошт ва аз дукон бархест .

و معروفست کی ابتداء کار بوحفص حدّاد نیشابوری در دست بداشتن کسب چه بود روزی در دکان بود آیتی از قرآن برخواند واردی بدل بوحفص در آمد تا از حس خویش غافل گشت دست فرا کرد و آهن تافته از کارگاه بیرون آورد، شاگردش چون آن بدید گفت یا استاد، این از چیست بوحفص اندران حال نگرید از کسب دست بداشت و از دکان برخاست.

Рӯзӣ ҷунайд нишаста буд зани ваии наздик ӯ буд , шблӣ аз дар даромад , хост кӣ хештан бапушанд ҷунайд гуфт бош кӣ ӯро аз ту хабар нест , сухан ҳаме гуфт шблии фаро гиристани истод , ҷунайди фаро зан гуфт акнӯн андари стар шӯ ки шблӣ бо ҳуш омад .

روزی جُنَیْد نشسته بود زن وی نزدیک او بود، شبلی از در درآمد، خواست کی خویشتن بپوشاند جُنَید گفت باش کی او را از تو خبر نیست، سخن همی گفت شبلی فرا گریستن ایستاد، جُنَیْد فرا زن گفت اکنون اندر ستر شو که شبلی با هوش آمد.

Аз Абунаср муаззин шунидам бншои бўру мардии солеҳ буд гуфт андари маҷлиси буъалии дқоқи раҳмаи аллоҳи алайҳи қуръон ҳаме хондам бнсо он вақт кӣ онҷо буду вирои андари ҳаҷи ҳадис бисёр мерафт он асар кард андари ман , қасд ҳаҷ кардам ва ӯро низ иттифоқ афтод ки ҳамин сол бҳҷ рафт ва ман вирои андарони вақт ки бншобўр буд хидматӣ бисёр карда будаму андари мҷлсҳоءи ваии қуръони хонда ӯро дидам рӯзӣ кӣ андари бодия ҳаме омаду хост ки вузӯ кунад ва чун аз вузӯ фориғ шуд офтоба ки дар даст дошт фаромӯш кард , ман офтоба барграфтам чун боз раҳл расед офтобаи наздик ӯ биниҳодам гуфт ҷзоки аллоҳи хироу дерии андар ман нагирист чунонк гуфтӣ марои ҳаргиз надидааст ва гуфт турои якбор дидаам ту ки Эй гуфтам фарёд аз ту чандини вақт бо ту суҳбат кардам ва аз маскан хеш биёмадаму молу фарзанд фурӯ гузоштам бсбби ту ва андарин биёбон мондам акнӯн ту мигўӣӣ кӣ турои якбор дидаам .

از ابونصر مؤذّن شنیدم بنشا بور و مردی صالح بود گفت اندر مجلس بوعلی دقّاق رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیْهِ قرآن همی خواندم بنسا آنوقت کی آنجا بود و ویرا اندر حج حدیث بسیار میرفت آن اثر کرد اندر من، قصد حج کردم و او را نیز اتفاق افتاد که همین سال بحج رفت و من ویرا اندران وقت که بنشابور بود خدمتی بسیار کرده بودم و اندر مجلسهاء وی قرآن خوانده او را دیدم روزی کی اندر بادیه همی آمد و خواست که وضو کند و چون از وضو فارغ شد آفتابۀ که در دست داشت فراموش کرد، من آفتابه برگرفتم چون باز رَحْل رسید آفتابه نزدیک او بنهادم گفت جَزاکَ اللّهُ خَیْراً و دیری اندر من نگریست چنانک گفتی مرا هرگز ندیده است و گفت ترا یکبار دیده ام تو که ای گفتم فریاد از تو چندین وقت با تو صحبت کردم و از مسکن خویش بیامدم و مال و فرزند فرو گذاشتم بسبب تو و اندرین بیابان ماندم اکنون تو میگوئی کی ترا یکبار دیده ام.

Ва аммо ҳузур , ҳозирӣ буд баҳақ зеро ки ӯ чун аз халқи ғоӣб буд баҳақи ҳозир буд бидон маънӣ ки пиндорад ки ҳозираст ва он аз ғалабаи зикри ҳақ буд бар дил ӯ то бадал бо худоӣ ҳозир бошад ӯ бо ҳақ ҳозир бошад барҳасби ғайбат ӯ аз халқ , агар бҳмгӣ аз халқи ғоӣб буд бҳмгии баҳақи ҳозир буд ва чун гӯйанд фалон ҳозираст маънии он буд ки бадал ҳозираст бо худоӣ ва ғофил нест , доими ёд ӯ бар дилаш буд пас кашф ӯро андари ҳузури барҳасби ртбт ӯ буд бмъниҳо ки ҳақ ӯро махсӯс карда бошад бидон ва чун банда бо ҳол ҳис ояд бо аҳволи нафасу аҳволи халқ , гӯйанд низ ки ҳозир омад яъне кӣ аз ғайбат боз омад ин ҳузури бхлқ буд . Ва машойих дар аҳвол мухталиф бошанд андари ғайбат , аз эшон буд кӣ ғайбати вай дароз набӯд ва буд ки ғайбати ваии доим буд .

و امّا حضور، حاضری بود بحق زیرا که او چون از خلق غائب بود بحق حاضر بود بدان معنی که پندارد که حاضر است و آن از غلبۀ ذکر حق بود بر دل او تا بدل با خدای حاضر باشد او با حق حاضر باشد برحسب غیبت او از خلق، اگر بهمگی از خلق غائب بود بهمگی بحق حاضر بود و چون گویند فلان حاضرست معنی آن بود که بدل حاضر است با خدای و غافل نیست، دائم یاد او بر دلش بود پس کشف او را اندر حضور برحسب رتبت او بود بمعنیها که حق او را مخصوص کرده باشد بدان و چون بنده با حال حس آید با احوال نفس و احوال خلق، گویند نیز که حاضر آمد یعنی کی از غیبت باز آمد این حضور بخلق بود. و مشایخ در احوال مختلف باشند اندر غیبت، از ایشان بود کی غیبت وی دراز نبود و بود که غیبت وی دائم بود.

Ҳикоят кунанд кӣ зўолнўни мисрӣ касеро наздик бўизид фиристод то хабар ӯ бози пурсаду сифати ваии бидонади мард ббстом омаду сарой бўизид пурсед андари наздик Абуязид шуд бўизид ӯро гуфт чаҳ мехоҳӣ гуфт бўизидро мехоҳам бўизид гуфт бўизид кист дайраст то ман бўизидро меҷӯям , мард берун омад ва гуфт ин девонааст бо наздик зўолнўн шуд ва ӯро хабар дод ки бўизидро брчаҳ ёфтам зўолнўн бигирист ва гуфт бародари ман бўизид бхдоӣ шуд бо ақрони хеш .

حکایت کنند کی ذوالنّون مصری کسی را نزدیک بویزید فرستاد تا خبر او باز پرسد و صفت وی بداند مرد ببسطام آمد و سرای بویزید پرسید اندر نزدیک ابویزید شد بویزید او را گفت چه میخواهی گفت بویزید را میخواهم بویزید گفت بویزید کیست دیرست تا من بویزید را میجویم، مرد بیرون آمد و گفت این دیوانه است با نزدیک ذوالنون شد و او را خبر داد که بویزید را برچه یافتم ذوالنون بگریست و گفت برادر من بویزید بخدای شد با اقران خویش.