Ва аз он ҷумлаи сҳў ва скраст . Сҳўи боз омадан буд бо ҳоли хешу ҳису илм , бо ҷой омадан пас аз ғайбату скри ғайбатӣ буд бўордии қавӣу скр аз ғайбати зиёда буд аз ваҷҳе ва он он буд кӣ соҳиби скри мабсут буд чун андари скр тамом набӯд хатари чизҳо аз дил вай биафтад андари ҳоли скр ва он ҳоли тсокр буд кӣ вориди андрў тамом набошаду ҳисро андрў гузар бошад ва қавӣ гардад скр то бар ғайбати биафзояд ва бисёр буд кӣ соҳиби скри андари ғайбати тамомтар буд аз соҳиби ғайбат чун скр ӯ қавӣ буд ва бошад ки соҳиби ғайбати андари ғайбати тамомтар буд аз соҳиби скри андари скр чун мтсокр гардаду ғайбат тамом набошаду ғайбат бндгонро бидон буд ки ғалаба гирад бар дили эшон чизе аз мӯҷиби рағбату рҳбту хавфу раҷо ва скр набӯд ало худовандон маввоҷедро чун бандаро кашф кунанд бнъмти ҷамол , скр ҳосил ояду тараби рӯҳ ,у дилаш аз ҷой бархезад ва андарин маънӣ овардаанд .

و از آن جمله صَحْو و سُکر است. صحو باز آمدن بود با حال خویش و حس و علم، با جای آمدن پس از غیبت و سُکر غیبتی بود بواردی قوی و سُکر از غیبت زیادة بود از وجهی و آن آن بود کی صاحب سُکر مبسوط بود چون اندر سُکر تمام نبود خطر چیزها از دل وی بیفتد اندر حال سُکر و آن حال تساکر بود کی وارد اندرو تمام نباشد و حس را اندرو گذر باشد و قوی گردد سُکر تا بر غیبت بیفزاید و بسیار بود کی صاحب سُکر اندر غیبت تمامتر بود از صاحب غیبت چون سُکر او قوی بود و باشد که صاحب غیبت اندر غیبت تمامتر بود از صاحب سُکر اندر سُکر چون متساکر گردد و غیبت تمام نباشد و غیبت بندگانرا بدان بود که غلبه گیرد بر دل ایشان چیزی از موجب رغبت و رهبت و خوف و رجا و سُکر نبود الّا خداوندان مواجید را چون بنده را کشف کنند بنعمت جمال، سُکر حاصل آید و طرب روح، و دلش از جای برخیزد و اندرین معنی آورده اند.

шеър

شعر

Воншдўои шеър

وانشدوا شعر

Воншдўо , шеър

وانشدوا، شعر

Воншдўои шеър

وانشدوا شعر

Маънии ин ду байт онаст кӣ аз ду гӯнаи мастами яке аз ишқу дигар аз май ва касе кӣ азин ду маст буд кӣ боҳуш ояд .

معنی این دو بیت آنست کی از دو گونه مستم یکی از عشق و دیگر از می و کسی کی ازین دو مست بود کی باهوش آید.

Ва бдонки сҳўи барандозаи скр буд ҳар ки скрши баҳақ буд сҳўши баҳақ буду ҳаркии скрши бҳз омехта бошад сҳўши бҳзи пайваста буду ҳаркии андари ҳоли муҳиқ буд андари скри маъсӯм буду скру сҳў ишорат кунанд бтрФӣ аз тафриқа , чун ҳақиқатро илм пайдо ояд сифати бандаи фарёду қаҳр буд ва андарин маънӣ оварда анд

و بدانک صحو براندازۀ سُکر بود هر که سُکرش بحق بود صحوش بحق بود و هرکه سُکرش بحظّ آمیخته باشد صَحْوَش بحظّ پیوسته بود و هرکه اندر حال محق بود اندر سُکر معصوم بود و سُکْر و صحو اشارت کنند بطرفی از تفرقه، چون حقیقت را عَلَم پیدا آید صفت بنده فریاد و قهر بود و اندرین معنی آورده اند

Шеър :

شعر:

Қоли аллоҳи таъолии Флмои таҷаллии рабаи ллҷбли ҷаълаи дкоу хари Мӯсои съқо ва ин кӯҳ бидон сахтӣу қӯти пора пора шуду Мӯсо бо салобати рисолати биФтод ва биҳуш шуд , бандаи андари ҳоли скри мшоҳди ҷамол буду андари ҳоли сҳўи бшрти илм буд , онк ӯро нигоҳ дошта буд на бтклФ ӯу андари сҳў нигоҳ дошта на бтсрФ ӯ .

قالَ اللّهُ تَعالی فَلَمَّا تَجَلّی رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَکّاً و خَرَّ موسی صِعقاً و این کوه بدان سختی و قوت پاره پاره شد و موسی با صلابت رسالت بیفتاد و بیهوش شد، بنده اندر حال سُکر مُشاهِد جمال بود و اندر حال صحو بشرط عِلم بود، آنک او را نگاه داشته بود نه بتکلّف او و اندر صحو نگاه داشته نه بتصرّف او.

Ва сҳўу скри пас аз завқу шурб буд ( ва аз ҷумлаи онк дар сухан эшон равад ) .

و صحو و سُکر پس از ذوق و شرب بود (و از جمله آنک در سخن ایشان رود).