Ва аз он ҷумлаи маҳв ва исботаст . Маҳв бардоштан сФтҳоءи одатӣ буду исботи қиём кардан буд боҳуккоми ибодот , ҳар кӣ аҳволи хеш покиза дорад аз хслтҳоءи накӯҳида ва бадал кунад боҳўолу ақволи писандида , худованди маҳву исбот буд .

و از آن جمله محو و اثباتست. محو برداشتن صفتهاء عادتی بود و اثبات قیام کردن بود باحکام عبادات، هر کی احوال خویش پاکیزه دارد از خصلتهاء نکوهیده و بَدَل کند باحوال و اقوال پسندیده، خداوند محو و اثبات بود.

Ва аз устоди Абӯали дқоқ шунидам ки гуфт яке аз перони фаро касе гуфт чаҳ маҳв мекунӣ ва чаҳ исботи мард хомӯш шуд гуфт бдонки вақти маҳв буд ё исботи онкас кӣ ӯро маҳв набӯду исбот , маъатталу мӯҳмал буду маҳвро қисматҳоаст , маҳви зулат аз зоҳиру маҳви ғифлат буд аз ботину маҳви иллат аз асрор , андари маҳви зулати исботи муомилот буду андари маҳви ғифлати исботи манозилот ва дар маҳви иллати исботи мўослот ва ин маҳву исботӣ буд бшрти убудийят .

و از استاد ابوعلی دقّاق شنیدم که گفت یکی از پیران فرا کسی گفت چه محو می کنی و چه اثبات مرد خاموش شد گفت بدانک وقت محو بود یا اثبات آنکس کی او را محو نبود و اثبات، معطّل و مهمل بود و محو را قسمتها است، محو زلّت از ظاهر و محو غفلت بود از باطن و محو علّت از اسرار، اندر محو زلّت اثبات معاملات بود و اندر محو غفلت اثبات منازلات و در محو علّت اثبات مواصلات و این محو و اثباتی بود بشرط عبودیّت.

Аммо ҳақиқати маҳву исбот аз қудрат берун ояду маҳви он буд кӣ ҳақ бапушанду исботи он буд ки ҳақ ӯро пайдо кунад маҳву исботи андари мқсўраҳи машйат боздоштаанд . Қоли аллоҳи таъолии имҳўи аллоҳи моишоء висбт гуфтаанд маҳв кунад аз дили орифони зикри ғайр ва исбот кунад бар забони мурӣдони зикри хеш . Ва маҳви ҳмгнонро буд валикини исботи онро буд ки сазои он буд ҳркӣ ӯро ҳақ маҳв кард аз шоҳиди нафас ӯ , исбот кард ӯро баҳақи ҳақи хешу ҳаркиро маҳв кард аз исбот ӯ бадв , ӯро дар миёни ағёр ӯ кунаду андари водӣҳои тафриқаи виро боз дошт .

امّا حقیقت محو و اثبات از قدرت بیرون آید و محو آن بود کی حق بپوشاند و اثبات آن بود که حق او را پیدا کند محو و اثبات اندر مقصورۀ مشیّت بازداشته اند. قالَ اللّهُ تعالی یَمْحو اللّهُ مایَشاءُ وَیُثْبِتُ گفته اند محو کند از دل عارفان ذکر غیر و اثبات کند بر زبان مریدان ذکر خویش. و محو همگنانرا بود ولیکن اثبات آنرا بود که سزای آن بود هرکی او را حق محو کرد از شاهد نفس او، اثبات کرد او را بحقّ حقّ خویش و هرکه را محو کرد از اثبات او بدو، او را در میان اغیار اَوْ کند و اندر وادیهای تفرقه ویرا باز داشت.

Яке бо шблӣ гуфт кӣ чунаст ки туро беором май байнам ӯ бо ту нест ту бозу нае шблӣ гуфт агар ман бозу будамӣ ман ман будамӣ валикини маҳв дар ончӣ ӯст .

یکی با شبلی گفت کی چون است که ترا بی آرام می بینم او با تو نیست تو بازو نه ای شبلی گفت اگر من بازو بودمی من من بودمی ولیکن محو در آنچه اوست.

Муҳиқи бартар аз маҳв буд барои онк аз маҳв асарӣ бимонаду муҳиқи ҳеҷ асар бинмоанду ғояти ҳиммат қавм онаст кӣ ҳақи эшонро муҳиқ кунад аз шоҳиди эшон ва эшонро низ бо эшон надиҳади пас аз онк муҳиқ карда бошад эшонро аз эшон .

محق برتر از محو بود برای آنک از محو اثری بماند و محق هیچ اثر بنماند و غایت همّت قوم آنست کی حق ایشان را مَحْق کند از شاهد ایشان و ایشان را نیز با ایشان ندهد پس از آنک محق کرده باشد ایشان را از ایشان.