Ва аз он ҷумлаи стар ва таҷаллӣаст . Ом дар парда стар бошанду хоси андари давоми таҷаллӣ . Ва андар хабараст ки чун ҳақи таъолии чизеро таҷаллӣ кунад он чиз хошиъ гардад , худованди стар доими бўсФи шуҳуд буду худованди таҷаллии доими бнъти хушўъ буд ва стар омро уқубат буду хосро раҳмат буд ки агар на онстӣ кӣ бар эшон бипушади ончӣ кашф кунад , аишонро ночиз гирданд наздики султони ҳақиқати валикин чунонк бар эшон изҳор кунад бози бипушад .

و از آن جمله سَتْر و تَجلّی است. عام در پردۀ ستر باشند و خاص اندر دوام تجلّی. و اندر خبر است که چون حق تعالی چیزی را تجلّی کند آن چیز خاشع گردد، خداوند ستر دائم بوصف شهود بود و خداوند تجلّی دائم بنعت خشوع بود و ستر عام را عقوبت بود و خاص را رحمت بود که اگر نه آنستی کی بر ایشان بپوشد آنچه کشف کند، ایشانرا ناچیز گرداند نزدیک سلطان حقیقت ولیکن چنانک بر ایشان اظهار کند باز بپوشد.

Аз Мансур мағрибӣ шунидам раҳмаи аллоҳ ки дарвешӣ бқбилаҳ афтод аз қабӣлаи ҳоءи араби ҷавонии виро меҳмон кард , ин ҷавон ӯро хизмат ҳаме кард , андари миёнаи биФтод ва биҳуш шуд . Ин дарвеш пурсед аз ҳоли вай , гуфтанд ӯро ъам зодааст дилаш ба вай гармаст ин духтар дар хайма фароз рафт ин ҷавон нигоҳ кард доманаш бидид Зуҳраи вай об шуд он дарвеши бадар хайма шуд гуфт ғарибонро дар миёни шумо ҳурматаст бшФоът омадаам бар он ҷавон раҳмат кун кӣ андари ҳоле саъбаст он зан гуфт азими салими дилӣ , ӯро тоқати гирди доман мо нест тоқати дидори мо кӣ дорад .

از منصور مغربی شنیدم رَحِمَهُ اللّهُ که درویشی بقبیلۀ افتاد از قبیله هاء عرب جوانی ویرا مهمان کرد، این جوان او را خدمت همی کرد، اندر میانه بیفتاد و بیهوش شد. این درویش پرسید از حال وی، گفتند او را عم زادۀ است دلش به وی گرم است این دختر در خیمه فراز رفت این جوان نگاه کرد دامنش بدید زهرۀ وی آب شد آن درویش بدر خیمه شد گفت غریبان را در میان شما حرمت است بشفاعت آمده ام بر آن جوان رحمت کن کی اندر حالی صعب است آن زن گفت عظیم سلیم دلی، او را طاقت گرد دامن ما نیست طاقت دیدار ما کی دارد.

Оми ин тайифаро айши андари таҷаллӣ буду балои андари стар , аммо хоссагони миёни тиш ва айш бошанд чун таҷаллӣ кунад аишонро , сабукӣу тарабии андари эшон падедор ояд ва чун барояшони бипушад бо ҳол айш оянд ва гӯйанд худованди таъолии Мӯсоро гуфт вмои тлки биминк ё Мӯсо . Муроди он буд то бирав пӯшида гардад бидон савол аз ончӣ кашф карда буд бсмоъи нобиўсону пайғомбари слии аллоҳи алайҳ ва силам гуфт анаи лиғони алии қалбӣ ҳатто астағфируллоҳи фии алиўми сабъин мараи востғФори талаби стар буд ки вай хабар медиҳад аз талаби стар бар дилаши буқати ҳайбати ҳақиқату султони мкошФт аз баҳри онки халқро бақо набӯд бо вуҷӯди ҳақ ,у андари хабар ҳаме ояд . Луи кашфи ани виҷҳаи лоҳрқти сбҳоти виҷҳаи мо адрки Басра .

عام این طایفه را عیش اندر تجلّی بود و بلا اندر ستر، امّا خاصگان میان طیش و عیش باشند چون تجلّی کند ایشانرا، سبکی و طربی اندر ایشان پدیدار آید و چون برایشان بپوشد با حال عیش آیند و گویند خداوند تعالی موسی را گفت وَما تِلْکَ بِیَمینِکَ یا موسی. مراد آن بود تا برو پوشیده گردد بدان سؤال از آنچه کشف کرده بود بسماع نابیوسان و پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ و سَلَّم گفت اِنَّهُ لَیُغانُ عَلی قلبی حتّی اَسْتَغْفِرُاللّهَ فی الْیَوْمِ سَبْعینَ مرّةً واستغفار طلب ستر بود که وی خبر میدهد از طلب ستر بر دلش بوقت هیبت حقیقت و سلطان مکاشفت از بهر آنک خلق را بقا نبود با وجود حق، و اندر خبر همی آید. لو کَشَفَ عن وجْهِهِ لاَحْرَقَتْ سُبْحاتُ وَجْهِهِ ما اَدْرَکَ بَصَرُهُ.