Ва аз он ҷумлаи қурб ва баъдаст қурби наздикӣ буд бтоъту муттасиф шудани андари давоми авқоти бъбодти вай .

و از آن جمله قُرْب و بعد است قرب نزدیکی بود بطاعت و متّصف شدن اندر دوام اوقات بعبادت وی.

Аммо баъд овардани мухолифат буд ва баргаштан аз тоъату аввали баъди даврӣ буд аз тавфиқ . Пас аз он баъд буд аз таҳқиқи пас баъд аз тавфиқи баъди ҳақиқат буд қоли слии аллоҳи алайҳи вслми моитқрби алмтқрбўни илои бмсли адоءи мооФтрзти алайҳими влоизоли алъбди итқрби илои болнўоФл ҳатто иҳбнии воҳбаҳи Фозои аҳбтаҳи канти ?лаи смъои вбсрои Фбии исмъ ва беибср . (у хабар то ахр ) қурби бандаи аввали қурб ӯ боямону бовари доштан буд хдоирои пас қурб буд боҳсони вайу таҳқиқи вайу қурби субҳона аз банда онаст ки ӯро бишнохт худ махсӯс гирданд , имрӯзи бмърФту фардо ӯро дар охират гиромӣ гирданд бмшоҳдту аёну андари миёни ин бмнту лутф .

امّا بُعد آوردن مخالفت بود و برگشتن از طاعت و اوّل بُعد دوری بود از توفیق. پس از آن بُعد بود از تحقیق پس بُعد از توفیق بُعد حقیقت بود قال صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ مایَتَقرَّبُ المُتَقرَّبونَ اِلیَّ بِمِثْلِ اَداءِ ماافْتَرَضْتُ عَلَیْهِم وَلایَزالُ العبدُ یَتَقَرَّبُ الَیَّ بالنَّوافل حَتّی یُحِبُّنی وَاُحِبُّهُ فَاِذا اَحْبَتُهُ کُنْتُ لَهُ سَمْعاً وَبَصَراً فَبی یَسمَعُ و بی یُبْصِر. (و خبر تا اخر) قرب بنده اول قرب او بایمان و باور داشتن بود خدایرا پس قرب بود باحسان وی و تحقیق وی و قرب سبحانه از بنده آنست که او را بشناخت خود مخصوص گرداند، امروز بمعرفت و فردا او را در آخرت گرامی گرداند بمشاهدت و عیان و اندر میان این بمنّت و لطف.

Ва қурб банда набӯд баҳақи магари ббъдш аз халқ ва ин аз сифоти дилҳо буд беруни аҳкоми завоҳиру қурби ҳақи субҳонаи бълму қудрати бҳмгнонсти хосу ому блтФу тасарруфи хоси мؤмнонроу бхсоиси тониси мухтас буд авлиёро . Қоли аллоҳи таъолӣ : внҳни ақрби илайҳи мнкми влкни лотбсрўн . Внҳни ақрби илайҳи ман ҳабли алўрид . Дигар ҷой гуфт : вҳўи мъкми аинмои кантам . Дигар гуфт : моикўн ман наҷӯй сулсаи алои ҳўи робиъаам . Ва ҳаркии қурби ҳақ ӯро таҳқиқ гардад давоми муроқибати виро лозим ояд , барои онк бирав нигоҳбонон тақвоанд пас нигоҳбонони ҳурмату вафои пас нигоҳбонони шарм . Вондрин маънӣ гуфтаанд шеър :

و قرب بنده نبود بحق مگر ببعدش از خلق و این از صفات دلها بود بیرون احکام ظواهر و قرب حق سبحانه بعلم و قدرت بهمگنانست خاص و عام و بلطف و تصرّف خاص مؤمنانرا و بخصایص تانیس مختصّ بود اولیا را. قالَ اللّهُ تَعالی: وَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَیهِ مِنْکُمْ وَلکِنْ لاتُبْصِرونَ. وَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَیْهِ مِنْ حَبْل الوَرید. دیگر جای گفت: وَهُوَ مَعَکُمْ اَیْنما کُنْتُمْ. دیگر گفت: مایَکُونُ مِن نَجْوی ثَلثَةٍ اِلّا هُوَ رَابِعُهُم. و هرکه قرب حق او را تحقیق گردد دوام مراقبت ویرا لازم آید، برای آنک برو نگاهبانان تقوی اند پس نگاهبانان حرمت و وفا پس نگاهبانان شرم. واندرین معنی گفته اند شعر:

Яке аз перони шогирдиро махсӯс доштӣ боқибол кардан бар вай , шогирдони дигар бо ӯ андарин маънӣ сухан гуфтанд фарои ҳарякӣ аз эшон мурғӣ дод ва гуфт бҷоӣӣ бурид ки кас набинад ва бикашед , бҳрикӣ ҷоӣӣ шуданд холӣ ,у мурғро бикуштанд ва бозомаданд , ин шогирд боз омаду мурғи зиндаи бозоўрд , пер пурсед ки чаро мурғи зинда боз оварадӣ гуфт фармӯда будӣ ки ҷоӣӣ бикаш ки ҳеҷ кас набинад ва ҳеҷ набӯд ҷои ало ки ҳақ субҳона медид он пер гуфт ба инаст ки ӯро бар шумо мақдам медорам , ғалаба бар шумо ҳадис халқаст ва бирав ҳадиси ҳақ .

یکی از پیران شاگردی را مخصوص داشتی باقبال کردن بر وی، شاگردان دیگر با او اندرین معنی سخن گفتند فرا هریکی از ایشان مرغی داد و گفت بجائی برید که کس نبیند و بکشید، بهریکی جائی شدند خالی، و مرغ را بکشتند و بازآمدند، این شاگرد باز آمد و مرغ زنده بازآورد، پیر پرسید که چرا مرغ زنده باز آوردی گفت فرموده بودی که جائی بکش که هیچ کس نبیند و هیچ نبود جای الّا که حق سُبْحانَهُ می دید آن پیر گفت به اینست که او را بر شما مقدّم میدارم، غلبه بر شما حدیث خلقست و برو حدیث حق.

Ва руяти қурби ҳиҷоб буд аз қурб , ҳаркас кӣ хештанро маҳаллӣ донад ӯ фирефта буд зеро ки мўонсти бқрб ӯ нишони макр буд ки ҳақи субҳонаи таъолии вроءи ҳама инсҳоасту мавозиъи ҳақиқати даҳшату маҳв воҷиб кунад ва дарин маънӣ гуфта анд

و رؤیت قرب حجاب بود از قرب، هرکس کی خویشتن را محلّی داند او فریفته بود زیرا که موانست بقرب او نشان مکر بود که حق سبحانه تعالی وَراءِ همه انسها است و مواضع حقیقت دهشت و محو واجب کند و درین معنی گفته اند

Шеър :

شعر:

Устоди Абӯалии дқоқи раҳмаи аллоҳи ин байт бисёр гуфтӣ . Шеър :

استاد ابوعلی دقّاق رَحِمَهُ اللّهُ این بیت بسیار گفتی. شعر:

Абуалҳусайн нурии якеро дид аз шогирдон АбуҲамза гуфт ту аз шогирдони АбуҲамзае ки ӯ ишорат ҳаме кунад бқрб чун ӯро бинӣ бигӯ ки Абуалҳусайн нурии салом ҳаме гуфт ва гуфт қурби қурб дар ончии мо дар вайем баъди баъд буд . Аммо қурби бзот , худованди таъолӣу тақаддус азон муназзаҳаст кӣ ӯро ҳад раво набошаду навоҳӣу ниҳояту миқдор , ҳеҷ махлуқ бадв нарасад ва ҳеҷ махлуқу ҳодиси азуи ҷудо нашудааст балки офарӣдаанду асири қудрат , самадяти бузургтар аз онаст кӣ фаслу васли пазирад . Қурбӣ буд кӣ дар наът ӯ маҳол буд ва он наздикии бзот буду қурбӣ буд ки он воҷиб буд дар наът ӯ ва он қурби бълму руят буду қурбӣ буд ҷоизи андари васф ӯ , ҳркиро хоҳад арзонӣ дорад аз бандагони хеш ва он қурби феъл буд блтФ .

ابوالحسین نوری یکی را دید از شاگردان ابوحمزه گفت تو از شاگردان ابوحمزه ای که او اشارت همی کند بقرب چون او را بینی بگو که ابوالحسین نوری سلام همی گفت و گفت قرب قرب در آنچه ما در وی ایم بُعد بُعد بود. امّا قرب بذات، خداوند تعالی و تَقَدَّس ازان منزّه است کی او را حد روا نباشد و نواحی و نهایت و مقدار، هیچ مخلوق بدو نرسد و هیچ مخلوق و حادث ازو جدا نشده است بلکه آفریده اند و اسیر قدرت، صَمَدِیّت بزرگ تر از آنست کی فصل و وصل پذیرد. قربی بود کی در نعت او محال بود و آن نزدیکی بذات بود و قربی بود که آن واجب بود در نعت او و آن قرب بعلم و رؤیت بود و قربی بود جایز اندر وصف او، هرکی را خواهد ارزانی دارد از بندگان خویش و آن قرب فعل بود بلطف.