Ва азон ҷумла мақомаст . Ва мақоми он буд ки бандаи бмнозлт мтҳққ гардад бадви блўнӣ аз талабу ҷаҳду такаллуфу мақоми ҳаркасии ҷои истодан ӯ буд бидон наздикӣу ончӣ ба риёзат биёбаду шарти он буд кӣ азин мақом бадӣгар наёрад то ҳукми ин мақоми тамом биҷой наёрад аз баҳри онки ҳаркиро қаноат набӯд таваккули вай дуруст наёяду ҳаркиро таваккул набӯд таслими вай дуруст наёяд .

و ازان جمله مقام است. و مقام آن بود که بنده بمنازلت متحقق گردد بدو بلونی از طلب و جهد و تکلّف و مقام هرکسی جای ایستادن او بود بدان نزدیکی و آنچه به ریاضت بیابد و شرط آن بود کی ازین مقام بدیگر نیارد تا حکم این مقام تمام بجای نیارد از بهر آنک هرکه را قناعت نبود توکّل وی درست نیاید و هرکه را توکّل نبود تسلیم وی درست نیاید.

Мақом бзм мем иқомат буд ҳамчунонк мадхали адхол буд ва ҳеҷ мақоми касро дуруст наёяд магари боқомат кардани худоӣ ӯро бидон мақом , то бноءи кори ваии дуруст буд бар асли дуруст .

مُقام بضم میم اقامت بود همچنانک مُدْخَل ادخال بود و هیچ مقام کس را درست نیاید مگر باقامت کردن خدای او را بدان مقام، تا بناء کار وی درست بود بر اصل درست.

Аз устоди Абӯалии раҳма аллоҳ шунидам гуфт ки чун воситӣ бншобўр омад асҳоби АбуУсмонро пурсед кӣ пери шумо чаҳ миФрмоиди шуморо гуфтанд бтоъти доиму тақсир дидани андрў .

از استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم گفت که چون واسطی بنشابور آمد اصحاب ابوعثمان را پرسید کی پیر شما چه میفرماید شما را گفتند بطاعت دائم و تقصیر دیدن اندرو.

Гуфт ин гбркӣ маҳзаст кӣ шуморо миФрмоид чаро ғайбат нафармоед шуморо аз он , бдидни офаринандау ронандаи он бар шумо . Воситии он хост кӣ аишонро аз маҳали эъҷоби беруни орад на онки бдрҷаҳ тақсир боистанд ё раво доранд ки халалӣ дар адабӣ ояд аз одоб .

گفت این گبرکی محض است کی شما را میفرماید چرا غیبت نفرماید شما را از آن، بدیدن آفریننده و رانندۀ آن بر شما. واسطی آن خواست کی ایشانرا از محلّ اعجاب بیرون آرد نه آنک بدرجۀ تقصیر بایستند یا روا دارند که خللی در ادبی آید از آداب.