Қоли аллоҳи таъолии влнблўнкми бшиءи ман алхўФи воолҷўъ .

قالَ اللّهُ تَعالی وَلَنَبْلُونَّکُمْ بِشَیءٍ مِنَ الخَوْفِ وَاالجوعِ.

Пас бохр оя гуфт вбшри алсобрин . Мужда дод аишонрои бсўоб бар сабр ва баркашидани гуруснагӣу қоли аллоҳи таъолии виؤсрўни алии анФсҳму луи кони баҳами хсосаҳ .

پس بآخر آیه گفت وَبَشِّر الصّابِرینَ. مژده داد ایشانرا بثواب بر صبر و برکشیدن گرسنگی و قال اللّه تعالی وَیُْؤثِرونَ عَلی اَنْفُسِهِمْ و لَو کانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ.

Инси бен молик гуяд разии аллоҳи анҳу ки Фотимаи алайҳои ассаломи бнздики пайғамбари слии аллоҳи алайҳ вслм омаду пора нон оварад , гуфт чист ин нон ё Фотима гуфт қурсӣ пухта будам , дилам хуш набӯд то ин пораи бнздик ту оварадам гуфт ин аввали тъомист ки андари даҳан падарат мерасад аз се рӯзи боз .

انس بن مالک گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ که فاطمه علیها السّلام بنزدیک پیغمبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ آمد و پارۀ نان آورد، گفت چیست این نان یا فاطمه گفت قرصی پخته بودم، دلم خوش نبود تا این پاره بنزدیک تو آوردم گفت این اوّل طعامیست که اندر دهن پدرت میرسد از سه روز باز.

Ва андари дигари ривоят ҳаме ояд ки Фотимаи алайҳои ассалом қурсӣ оварад ҷӯин расӯлро салавоти аллоҳи всломаҳи алайҳ .

و اندر دیگر روایت همی آید که فاطمه علیها السّلام قرصی آورد جوین رسول را صَلَواتُ اللّهِ وَسَلامُهُ عَلَیْهِ.

Ва бдонки гуруснагӣ аз сифоти ин қавмаст ва ин якеаст аз арқони муҷоҳидату соликони ин тариқи бгрснгии бад-ӣни дараҷаи расиданд ва аз таом боз истоданду чашмаҳои ҳикмати андар гуруснагӣ ёфтанду ҳикоят бисёраст аишонрои андарин .

و بدانک گرسنگی از صفات این قوم است و این یکی است از ارکان مجاهدت و سالکان این طریق بگرسنگی بدین درجه رسیدند و از طعام باز ایستادند و چشمه های حکمت اندر گرسنگی یافتند و حکایت بسیار است ایشانرا اندرین.

Ибн солим гуяд гуруснагӣ онаст ки аз одати хеш кам накунад магар чанд гӯши гурба .

ابن سالم گوید گرسنگی آنست که از عادت خویش کم نکند مگر چندِ گوش گربۀ.

Гӯйанд саҳли бен Абдуллоҳ ҳар понздаҳи рӯз якбор хӯрдӣ чун моҳи рамазони даромадӣ то моҳи ндидндӣ таом нахурдӣ ҳар шаби рӯзаи боб танҳо кушодӣ .

گویند سهل بن عبداللّه هر پانزده روز یکبار خوردی چون ماه رمضان درآمدی تا ماه ندیدندی طعام نخوردی هر شب روزه بآب تنها گشادی.

Яҳёи бен маоз гуяд агар гуруснагии бФрўхтндӣ дар бозор , асҳоби охирати ҳеҷ чиз воҷиб накунад ки хридндии магари онро .

یحیی بن معاذ گوید اگر گرسنگی بفروختندی در بازار، اصحاب آخرت هیچ چیز واجب نکند که خریدندی مگر آنرا.

Саҳл Абдуллоҳ гуяд чун худои дунёро бёФриди маъсияти андари сирии ниҳоду ҷаҳлу андари гуруснагии илми вҳкмти ниҳод .

سهلِ عبداللّه گوید چون خدای دنیا را بیافرید معصیت اندر سیری نهاد و جهل و اندر گرسنگی علم وحکمت نهاد.

Яҳёи бен маоз гуяд гуруснагии мридонро аз риёзат буду тоӣбонрои тҷрбт буду зоҳдонрои сиёсату ъорФонрои мкрмт буд .

یحیی بن معاذ گوید گرسنگی مریدانرا از ریاضت بود و تائبانرا تجربت بود و زاهدانرا سیاست و عارفانرا مکرمت بود.

Аз устод Абӯали шунидам ки яке аз мардони андари наздик перӣ шуд ӯро дид ки мегирист , гуфт чаҳ будат гуфт гурусна ам гуфт чун тўӣӣ аз гуруснагӣ бгрид гуфт хомӯш , ндонӣ ки мурод ӯ аз гуруснаи доштани ман , гиристан манаст .

از استاد ابوعلی شنیدم که یکی از مردان اندر نزدیک پیری شد او را دید که می گریست، گفت چه بودت گفت گرسنه ام گفت چون توئی از گرسنگی بگرید گفت خاموش، ندانی که مراد او از گرسنه داشتن من، گریستن منست.

мухиллад гуяд ҳуҷҷоҷи бен алФроФсаҳ бо мо буд бшоми бпнҷоаҳи шаби ҳеҷ об нахурду таом ҳаме хӯрд .

مخلد گوید حجّاج بن الفُرافِصه با ما بود بِشام بپنجاه شب هیچ آب نخورد و طعام همی خورد.

Бутуроби Нахшабӣ аз бодия Басра бимика шуд пурседанд ки таом куҷо хӯрдӣ гуфт аз Басра ба набоҷ омадам таом хӯрдам , пас бзоти алърқ ва аз зоти алърқи ӣнҷо , дар бодияи ду бори таоми хӯрда буд .

بوتراب نخشبی از بادیۀ بصره بمکّه شد پرسیدند که طعام کجا خوردی گفت از بصره به نباج آمدم طعام خوردم، پس بذات العِرْق و از ذات العرق اینجا، در بادیه دو بار طعام خورده بود.

Ъбдолъзизбн ъмир гуяд навъе аз мурғони чиҳил рӯз гуруснагӣ кашиданд пас андари ҳавои бприднди пас аз чанд рӯз боз омаданд , буии машк ҳаме омад аз эшон .

عبدالعزیزبن عُمَیْر گوید نوعی از مرغان چهل روز گرسنگی کشیدند پس اندر هوا بپریدند پس از چند روز باز آمدند، بوی مشک همی آمد از ایشان.

Саҳли бен Абдуллоҳ чун гурусна будӣ қавӣ будӣ , чун чизе хӯрдӣ заъиф шудӣ .

سهل بن عبداللّه چون گرسنه بودی قوی بودی، چون چیزی خوردی ضعیف شدی.

АбуУсмон мағрибӣ гуфт раббонии бчҳл рӯз нахурд всмдонии бҳштод рӯз нахурд .

ابوعثمان مغربی گفت رَبّانی بچهل روز نخورد وصَمَدانی بهشتاد روز نخورد.

Абусулаймон дороне гуфт калиди дунёи сайр хӯрданасту калиди охирати гуруснагӣ .

ابوسلیمان دارانی گفت کلید دنیا سیر خوردن است و کلید آخرت گرسنگی.

Касе фарои саҳл Абдуллоҳ гуфт чаҳ гўӣии андари шбонрўзии якбор хӯрдан , гуфт хӯрдан сдиқонст гуфт ду бор хӯрдан чаҳ гўӣӣ гуфт акл муъминон аст гуфт се бор хӯрдан гуфт аҳли хешро бигӯӣ то алафи ҷоӣӣ , бикунади туро .

کسی فرا سهلِ عبداللّه گفت چه گوئی اندر شبانروزی یکبار خوردن، گفت خوردن صدیّقانست گفت دو بار خوردن چه گوئی گفت اکل مؤمنان است گفت سه بار خوردن گفت اهل خویش را بگوی تا علف جائی، بکند ترا.

Яҳёи бен маоз гуяд гуруснагии нур буду сайр хӯрдани нору шаҳват ҳамчун ҳизум , азуи оташ таваллуд кунад , он оташ фурӯ нанишинад то худованд виро бисӯзад .

یحیی بن معاذ گوید گرسنگی نور بود و سیر خوردن نار و شهوت همچون هیزم، ازو آتش تولّد کند، آن آتش فرو ننشیند تا خداوند ویرا بسوزد.

Абунасри Сироҷ тӯсӣ гуяд касе андари наздик перӣ шуд таомӣ пеш оварад гуфт чандаст то ҳеҷ нахурда гуфт панҷ рӯз гуфт гуруснагии ту гуруснагӣ бухл будаст , ҷома доштӣу гуруснагии барадии ин гуруснагии дарвешӣ набӯдааст .

ابونصر سرَّاج طوسی گوید کسی اندر نزدیک پیری شد طعامی پیش آورد گفت چندست تا هیچ نخوردۀ گفت پنج روز گفت گرسنگی تو گرسنگی بخل بودست، جامه داشتی و گرسنگی بردی این گرسنگیِ درویشی نبوده است.

Абусулаймон дороне гуяд агар аз шоми хеши луқма даст бидорам дўстр дорам аз онки он шаб то рӯз қиём кунам .

ابوسلیمان دارانی گوید اگر از شام خویش لقمۀ دست بدارم دوستر دارم از آنک آن شب تا روز قیام کنم.

Абулқосими ҷъФрбни Аҳмад алрозӣ гуяд абўолхири ъсқлониро моҳии орзӯӣ ҳаме омад бчндини сол , чун аз ҷоӣӣ падедор омад ҳалол , даст фаро кард то бихӯрад устихонӣ аз устихонҳои моҳӣ бонагашт вай фаро шуд бидон сабаби даст аз ваии бдошт , гуфт ёрб касе дасти бшҳўти ҳалол дароз кунад чунин кунӣ онки дасти бшҳўти ҳаром дароз кунад бо ваии чаканӣ .

ابوالقاسم جعفربن احمد الرازی گوید ابوالخیر عَسْقَلانی را ماهی آرزوی همی آمد بچندین سال، چون از جائی پدیدار آمد حلال، دست فرا کرد تا بخورد استخوانی از استخوانهای ماهی بانگشت وی فرا شد بدان سبب دست از وی بداشت، گفت یارب کسی دست بشهوت حلال دراز کند چنین کنی آنک دست بشهوت حرام دراز کند با وی چکنی.

Устоди Абубакр Фўрк гуяд раҳмаи аллоҳи алайҳи шуғли аёли натиҷаи мтобъти шаҳвати ҳалол буд , андар ёфтан шаҳвати ҳароми чгўӣӣ .

استاد ابوبکر فورک گوید رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیْهِ شغل عیال نتیجۀ متابعت شهوت حلال بود، اندر یافتن شهوت حرام چگوئی.

Абуабдуллои хафифи андари даъватӣ буд , яке аз шогирдон ӯ даст дароз кард бтъомии пеш аз шайх , аз онк фоқа кашида буд яке аз шогирдони шайхи хост ки беадабӣ ӯ бози намояд ки пеш дастӣ кард , таоми пеши ин дарвеш ба ниҳод , дарвеш донист ки ӯро молаш медиҳад ба беадабӣ ки карда буд , ният кард ки понҷдаҳи рӯзи ҳеҷ чиз нахурд уқубати хешроу изҳори тавбаро андар беадабӣу пеш аз он фоқа кашида буд .

ابوعبداللّهِ خفیف اندر دعوتی بود، یکی از شاگردان او دست دراز کرد بطعامی پیش از شیخ، از آنک فاقه کشیده بود یکی از شاگردان شیخ خواست که بی ادبی او باز نماید که پیش دستی کرد، طعام پیش این درویش به نهاد، درویش دانست که او را مالش می دهد به بی ادبی که کرده بود، نیّت کرد که پانجده روز هیچ چیز نخورد عقوبت خویش را و اظهار توبه را اندر بی ادبی و پیش از آن فاقه کشیده بود.

Молики бен динор гуяд ҳар ки бар шаҳавоти дунё ғалаба гирад дев аз вай битарсад .

مالک بن دینار گوید هر که بر شهوات دنیا غلبه گیرد دیو از وی بترسد.

Абӯали рӯдборӣ гуяд ҳаргоҳ ки сӯфии пас аз панҷ рӯз аз гуруснагӣ гила кунад вайро ббозор фирист то касб кунад .

ابوعلی رودباری گوید هرگاه که صوفی پس از پنج روز از گرسنگی گله کند وی را ببازار فرست تا کسب کند.

Аз устоди Абӯалии раҳма аллоҳ шунидам ки ҳикоят кард аз баъзе машойих ки гуфтанд аҳли дӯзах онҳоанд ки шаҳвати эшон ғалаба кардааст брҳмити эшон аз баҳри он Фзиҳт шуданд .

از استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که حکایت کرد از بعضی مشایخ که گفتند اهل دوزخ آنها اند که شهوت ایشان غلبه کرده است برَحِمْیَت ایشان از بهر آن فضیحت شدند.

Ва ҳам аз вай шунидам ки ки бксӣ гуфтанд ҳеҷ чизи туро орзӯ кунад гуфт кунад валикини хештанро нигоҳ дорам .

و هم از وی شنیدم که که بکسی گفتند هیچ چیز ترا آرزو کند گفت کند ولیکن خویشتن را نگاه دارم.

Дигарро гуфтанд ҳеҷ чиз орзӯат кунад гуфт орзӯам он кунад ки орзӯ бошад ва гӯйанд ин дар маънӣ тамомтараст .

دیگر را گفتند هیچ چیز آرزوت کند گفت آرزوم آن کند که آرزو باشد و گویند این در معنی تمامتر است.

Абуабдуллои бен Аҳмад алсғир гуяд Абуабдуллои хафиф маро фармуд ки ҳар шаби даҳ донаи миўиз назд ман ор , рӯзаи кушоданро , ман як шаб шафқат кардам понҷдаҳи донаи пеши ваии барадам , андар ман нагирист ва гуфт турои ин ки фармӯдааст онгоҳи даҳ дона бихӯраду боқии бгзошт .

ابوعبداللّه بن احمد الصغیر گوید ابوعبداللّه خفیف مرا فرمود که هر شب ده دانه میویز نزد من آر، روزه گشادن را، من یک شب شفقت کردم پانجده دانه پیش وی بردم، اندر من نگریست و گفت ترا این که فرموده است آنگاه ده دانه بخورد و باقی بگذاشت.

Абӯтуроб Нахшабӣ гуяд ҳаргизи тан аз ман ҳеҷ орзӯ нахост магари якбори нони сипеди хосту сипедаи мурғ ва ман дар сафар будаму оҳанг дияӣ кардам яке биёмад ва дар ман овехт ки ин бо дуздон бӯдааст , марои ҳафтод чӯби бзднд , яке марои бозшинохт , гуфт ин Абӯтуробаст , аз ман узр хостанд , яке марои бозхонаҳи бараду нони сипеду сипеда мурғ оварад , нафаси хешро гуфтам бихӯр пас аз ҳафтод чӯб ки бихӯрадӣ .

ابوتراب نخشبی گوید هرگز تن از من هیچ آرزو نخواست مگر یکبار نان سپید خواست و سپیدۀ مرغ و من در سفر بودم و آهنگ دیهی کردم یکی بیامد و در من آویخت که این با دزدان بوده است، مرا هفتاد چوب بزدند، یکی مرا بازشناخت، گفت این ابوتراب است، از من عذر خواستند، یکی مرا بازخانه برد و نان سپید و سپیدۀ مرغ آورد، نفس خویش را گفتم بخور پس از هفتاد چوب که بخوردی.

Абунаср тмор гуяд ки шабии башари ҳоФии бахона ман омад гуфтам алҳмдллаҳ ки худои таъолии турои бахона ман оварад ки маро дар хона пунба оварда буданд аз хуросон аз ваҷҳеи ҳалолу аҳли хонаи брштнду бФрўхтнд ва аз бҳоءи он гӯшт хариданд , имшаби баҳами рӯзаи гшоӣим , башар гуфт агар наздики каси таоми хўрдмии ӣнҷои хўрдмӣ , пас гуфт чандин соласт то марои орзӯӣ бодинҷон мекунад ҳануз иттифоқ науфтод гуфтам дарин дег бодинҷонаст ҳалолӣ гуфт сабр кун то дӯстии бодинҷони маро дуруст шавад онгоҳ мехӯрам .

ابونصر تمّار گوید که شبی بشر حافی بخانۀ من آمد گفتم اَلْحَمْدُللّهِ که خدای تعالی ترا بخانۀ من آورد که مرا در خانه پنبه آورده بودند از خراسان از وجهی حلال و اهل خانه برشتند و بفروختند و از بهاء آن گوشت خریدند، امشب بهم روزه گشائیم، بشر گفت اگر نزدیک کس طعام خوردمی اینجا خوردمی، پس گفت چندین سالست تا مرا آرزوی بادنجان می کند هنوز اتّفاق نیفتاد گفتم درین دیگ بادنجانست حلالی گفت صبر کن تا دوستی بادنجان مرا درست شود آنگاه میخورم.