Қоли аллоҳи таъолӣ . Вкони аллоҳи алии кули шийъи рқибо .

قالَ اللّهُ تَعالی. وَکانَ اللّهُ عَلی کُلِّ شَیءٍ رَقیباً.

Ҷрирбн Абдуллоҳ гуяд Ҷабраили алайҳи ассаломи бнздики пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм омад бар сӯрати мардӣ ва гуфт ё Муҳамад имон чист гуфт онкии имони ореи бхдоӣу Фриштгон ва китобҳоу расӯлони вайу бдонстн ки хайру шар ҳама азуаст Ҷабраили алайҳ ассалом гуфт рост гуфтӣ , аҷаб бимонадам аз тасдиқ ӯ пайғомбарро алайҳи алслўаҳ вассалом гуфт хабари гӯии маро аз ислом гуфт намози бпои доштану зкўаҳи бдодну ҳаҷ кардану рӯзаи моҳи рамазони доштан . Гуфт рост гуфтӣ гуфт хабари даҳ маро аз эҳсон гуфт эҳсони он буд ки хдоирои бпрстӣ чунонк гўӣӣ май бинӣ ӯро агар чунон набошӣ ки ӯро май бинии доне ки ӯ туро мебинад гуфт рост гуфтӣу ҳадис то охир .

جریربن عبداللّه گوید جبرئیل علیه السّلام بنزدیک پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْه وَسَلَّم آمد بر صورت مردی و گفت یا محمّد ایمان چیست گفت آنکه ایمان آری بخدای و فریشتگان و کتابها و رسولان وی و بدانستن که خیر و شر همه ازوست جبرئیل علیه السّلام گفت راست گفتی، عجب بماندم از تصدیق او پیغامبر را عَلَیْهِ الصَّلوةُ وَالسَّلامُ گفت خبر گوی مرا از اسلام گفت نماز بپای داشتن و زکوة بدادن و حجّ کردن و روزۀ ماه رمضان داشتن. گفت راست گفتی گفت خبر ده مرا از احسان گفت احسان آن بود که خدایرا بپرستی چنانک گوئی می بینی او را اگر چنان نباشی که او را می بینی دانی که او ترا می بیند گفت راست گفتی و حدیث تا آخر.

Устод эмом гуяд раҳмаи аллоҳи пайғомбари слии аллоҳи алайҳи вслми бойени қавл ки гуфт агар ту ӯро набинӣ доне ки ӯ туро мебинад ишорат бмроқбаҳ кард зеро ки муроқибати дониши банда буд ботлоъи ҳақ бар вайу астдомти ин илми муроқибати худоӣ буд ва ин асли ҳамаи чизҳо буду каси бад-ӣн дараҷа нарасад магари пас аз онк аз муҳосибаи хеши фориғ шуда бошад ва чун шумори гузашти хеши бикунаду ҳоли хеши андари вақти босалоҳи ораду тариқи ҳақро мулозимат кунаду миёни хешу худоӣ некӯ кунад бмроъоти дил ,у анфоси хеш бо худоӣ нигоҳ дорад дар ҳамаи аҳвол ва донад ки ҳақи субҳонаи втъолӣ ӯро мебинаду бадал ӯ наздикаст , аҳвал ӯ медонаду афъол ӯ мебинаду ақвол ӯ май шунӯд , ва ҳар ки азин ҷумлаи ғофил буд ӯ давраст аз бдоёти васлати ФкиФ аз ҳақоиқи қурбат .

استاد امام گوید رَحِمَهُ اللّهُ پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ باین قول که گفت اگر تو او را نبینی دانی که او ترا می بیند اشارت بمراقبه کرد زیرا که مراقبت دانش بنده بود باطّلاع حق بر وی و استدامت این علم مراقبت خدای بود و این اصل همه چیزها بود و کس بدین درجه نرسد مگر پس از آنک از محاسبۀ خویش فارغ شده باشد و چون شمار گذشت خویش بکند و حال خویش اندر وقت باصلاح آرد و طریق حق را ملازمت کند و میان خویش و خدای نیکو کند بمراعات دل، و انفاس خویش با خدای نگاه دارد در همه احوال و داند که حق سبحانه وتعالی او را می بیند و بدل او نزدیکست، احول او میداند و افعال او می بیند و اقوال او می شنود، و هر که ازین جمله غافل بود او دور است از بدایات وصلت فکیف از حقایق قُربت.

Ҷрирӣ гуяд ҳар ки ҳоким накунад миёни хешу миёни худои тақвороу муроқибатро , бкшФ мушоҳида нарасад .

جُرَیری گوید هر که حاکم نکند میان خویش و میان خدای تقوی را و مراقبت را، بکشف مشاهده نرسد.

Аз устоди Абӯалии раҳма аллоҳ шунидам ки амӣрӣ буду вирои вазирӣ буд ва дар пеш ӯ бикӣ аз ғуломон ӯ нагирист ки бар сар ӯ истода буд бетӯҳматӣ ки дар дил ӯ буд иттифоқи чунон буд ки дар он ҳолати амир ба вай нагирист , вазир битарсед ки амири тӯҳмат бад накунад ӯро , азин пас ҳаргизи вазири андари наздик амир нашуд ало ҳамчунонк нагирист менагирист то амири пиндорад ки он ҳол бар вай офарӣдааст , махлуқии махлуқиро чунин муроқибат кунад муроқибати банда чигуна бояд худованди хешро .

از استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که امیری بود و ویرا وزیری بود و در پیش او بیکی از غلامان او نگریست که بر سر او ایستاده بود بی تهمتی که در دل او بود اتّفاق چنان بود که در آن حالت امیر به وی نگریست، وزیر بترسید که امیر تهمت بد نکند او را، ازین پس هرگز وزیر اندر نزدیک امیر نشد الّا همچنانک نگریست می نگریست تا امیر پندارد که آن حال بر وی آفریده است، مخلوقی مخلوقی را چنین مراقبت کند مراقبت بنده چگونه باید خداوند خویش را.

Аз яке аз даравишон шунидам ки амӣриро ғуломӣ буд ва бар вай иқбол дошт , беш аз онкӣ бар дигарон ва ин ғулом аз дигарон некӯтар набӯду бқимт бештар набӯд бо амир гуфтанд ҳол ӯ чунаст амири хост ки бо эшон намояди фазли ғулом , андари хизмат бар дигарон , рӯзии амир бар нишаста буд бо лашкару кӯҳӣ буд давр азишон ва бар он кӯҳи барф буду амири сӯй он нагиристу сар дар пеши афканди ғуломи асб гарм кард ва қавм надонистанд ки ӯ чаро метозаду баъд аз соъатӣ ғулом омаду пораи барф ҳаме оварад , амир гуфт ту чаҳ донистӣ ки марои барфи ҳаме бояд гуфт бози он ҷониб нагиристӣ ва нигаристан султон беМуродӣ набӯд амир гуфт ман ӯро бад-ӣни некӯтар ҳаме дорам ҳаркасӣ аз шумо шуғлӣ дорад ва ӯ муроқибати аҳвол ман мекунад ва муроот нигаристан ман .

از یکی از درویشان شنیدم که امیری را غلامی بود و بر وی اقبال داشت، بیش از آنکه بر دیگران و این غلام از دیگران نیکوتر نبود و بقیمت بیشتر نبود با امیر گفتند حال او چونست امیر خواست که با ایشان نماید فضل غلام، اندر خدمت بر دیگران، روزی امیر بر نشسته بود با لشکر و کوهی بود دور ازیشان و بر آن کوه برف بود و امیر سوی آن نگریست و سر در پیش افکند غلام اسب گرم کرد و قوم ندانستند که او چرا می تازد و بعد از ساعتی غلام آمد و پارۀ برف همی آورد، امیر گفت تو چه دانستی که مرا برف همی باید گفت باز آن جانب نگریستی و نگریستن سلطان بی مرادی نبود امیر گفت من او را بدین نیکوتر همی دارم هرکسی از شما شغلی دارد و او مراقبت احوال من میکند و مراعات نگریستن من.

Ва гуфтаанд ҳар ки бхўотр , хдоиро муроқибат кунад худои ҷавориҳ ӯ нигоҳ дорад .

و گفته اند هر که بخواطر، خدایرا مراقبت کند خدای جوارح او نگاه دارد.

Пурседанд Абулҳасани ҳиндӯро ки шубон кӣ боз дорад гӯсфандро бъсоءи риоят аз чарогоҳ ҳалок гуфт чун донад ки бирав нигоҳ бонӣаст .

پرسیدند ابوالحسن هندو را که شبان کی باز دارد گوسفند را بعصاء رعایت از چراگاه هلاک گفت چون داند که برو نگاه بانیست.

Абдуллоҳи бен умр гуяд разии аллоҳи анҳу ки дар сафарӣ буд ғуломиро дид ки гӯсфанд мечаронед гуфт эй ғуломи азин гӯсфанд яке бифурӯшӣ гуфт он ман нест , гуфт худовандашро бигӯӣ ки гурги бабрад ғулом гуфт бхдои чгўими брўзгории дарози Абдуллоҳи умри мигФтӣ ки он ғулом гуфт бхдои чгўим .

عبداللّه بن عمر گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ که در سفری بود غلامی را دید که گوسفند می چرانید گفت ای غلام ازین گوسفند یکی بفروشی گفت آن من نیست، گفت خداوندش را بگوی که گرگ ببرد غلام گفت بخدای چگویم بروزگاری دراز عبداللّه عمر میگفتی که آن غلام گفت بخدای چگویم.

Ҷунайд гуфт ҳар ки андари муроқибати бҳқиқт расида бошад аз он тарсад ки ҳазз ӯ аз худоӣ фӯт шавад на аз чизеи дигар .

جُنَید گفت هر که اندر مراقبت بحقیقت رسیده باشد از آن ترسد که حظّ او از خدای فوت شود نه از چیزی دیگر.

Зўолнўн гуяд нишони муроқибат эсор карданаст ончии худои ъзўҷл ихтиёр карда бошаду бузурги доштани ончии худои таъолӣ бузург доштасту ҳақири доштани ончии худоӣ ҳақир доштаст .

ذوالنّون گوید نشان مراقبت ایثار کردنست آنچه خدای عَزّوَجِلّ اختیار کرده باشد و بزرگ داشتن آنچه خدای تعالی بزرگ داشتست و حقیر داشتن آنچه خدای حقیر داشتست.

Наср ободӣ гуяд раҷо бтоът кашаду хавф аз маъсият давр кунаду муроқибати фарои роҳ ҳақ дорад .

نصر آبادی گوید رجا بطاعت کشد و خوف از معصیت دور کند و مراقبت فرا راه حق دارد.

ҶъФрбн насир гуяд муроқибати мурооти сар буд бнгристн бо ҳақи андар ҳар хтртӣ .

جعفربن نصیر گوید مراقبت مراعات سِرّ بود بنگریستن با حق اندر هر خطرتی.

Ҷрирӣ гуяд кори мо бар ду чиз банно кардаанд яке онки муроқибати худои ъзўҷлро мулозимат кунему зоҳири илм нигоҳ дорем .

جُرَیری گوید کار ما بر دو چیز بنا کرده اند یکی آنک مراقبت خدای عَزَّوَجَلَّ را ملازمت کنیم و ظاهر علم نگاه داریم.

Ибни аторо пурседанд ки аз тоъатҳо кадом Фозлтрст гуфт муроқибати ҳақ бар давоми авқот .

ابن عطا را پرسیدند که از طاعتها کدام فاضلترست گفت مراقبت حق بر دوام اوقات.

Хавос гуяд мурооти вақти муроқибати бори ораду муроқибат , ихлоси сару ълонит , хдоирои ъзўҷл .

خوّاص گوید مراعات وقت مراقبت بار آرد و مراقبت، اخلاص سِرّ و علانیت، خدایرا عَزَّوَجَلَّ.

АбуУсмон мағрибӣ гуяд фозилтарин чизе ки марди онро мулозимат кунад андарин тариқати муҳосиба хешасту муроқибат ва нигоҳдоштан корҳо бълм .

ابوعثمان مغربی گوید فاضلترین چیزی که مرد آنرا ملازمت کند اندرین طریقت محاسبۀ خویش است و مراقبت و نگاهداشتن کارها بعلم.

Ва ҳам АбуУсмон гуяд ки абўҳФс гуфт маро чун ту маҷлис кунӣ мрдмонро , аввали дили хеши панди даҳу тани хешро , нигари ҷамъ омадан эшон бар ту мағрур накунад ки эшон зоҳири туро муроқибат кунанду худои ботини туро .

و هم ابوعثمان گوید که ابوحفص گفت مرا چون تو مجلس کنی مردمانرا، اوّل دل خویش پند ده و تن خویش را، نگر جمع آمدن ایشان بر تو مغرور نکند که ایشان ظاهر ترا مراقبت کنند و خدای باطن ترا.

Абӯсаид хроз гуяд яке аз перон ман гуфт бар ту бодои бмроъоти сари вмроқбт , рӯзии ман андари бодия ҳаме рафтам овоз наълин шунидам аз пас пушти хеш , маро аз он ҳарос оварад хостам ки боз нагарму ннгристм , чизе дидам бар китфи ман истода ва ман басари муроот ҳаме кардам пас боз нагиристам дадӣ дидам азим .

ابوسعید خرّاز گوید یکی از پیرانِ من گفت بر تو بادا بمراعات سرّ ومراقبت، روزی من اندر بادیه همی رفتم آواز نعلین شنیدم از پس پشت خویش، مرا از آن هراس آورد خواستم که باز نگرم و ننگریستم، چیزی دیدم بر کتف من ایستاده و من بسرّ مراعات همی کردم پس باز نگریستم ددی دیدم عظیم.

Воситӣ гуяд фозилтарин ҳама тоъатҳо нигоҳдоштан вақтаст ва он онаст ки банда аз ҳад фаро нашаваду ҷуз бо худоӣ на истад ва аз вақти хеш берун нашавад . Ва биллоҳи алтўФиқ .

واسطی گوید فاضلترین همه طاعتها نگاهداشتن وقتست و آن آنست که بنده از حد فرا نشود و جز با خدای نه ایستد و از وقت خویش بیرون نشود. و باللّهِ التّوفیق.