Қоли аллоҳи таъолии вкўнўои маъаи алсодқин .

قالَ اللّهُ تَعالی وَکُونوا مَعَ الصّادِقینَ.

Абдуллоҳи бен масъӯди разии аллоҳ анҳу гуяд ки расӯл гуфт слии аллоҳи алайҳи вслми банда сидқ мегуяд ва сидқ меҷӯяд то номи вай дар ҷарида садиқон нависанду банда дурӯғ мегуяд ва дурӯғ меҷӯяд то номи вай дар ҷаридаи дурӯғ занон банависанд .

عبداللّه بن مسعود رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گوید که رسول گفت صَلّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلّمَ بندۀ صدق میگوید و صدق میجوید تا نام وی در جریدۀ صدّیقان نویسند و بندۀ دروغ می گوید و دروغ میجوید تا نام وی در جریدۀ دروغ زنان بنویسند.

Устод эмом гуяд раҳмаи аллоҳи сидқи сутуни ҳама корҳоасту тамомии ҳама корҳо бадвасту низом корҳо азуасту сидқи дувум дараҷааст аз набувват чунонк худои таборак втъолӣ мегуяд Фоўлӣки маъаи аллазӣнаи анъми аллоҳи алайҳими ман алнабӣин волсдиқин ва содиқ номӣаст лозим аз сидқу садиқи мболғтст аз вай ва он , он буд ки ӯро сидқ бисёр буду ғалабаи ҳол ӯ сидқ буду камтарини сидқи рост кардани зоҳиру ботин буду содиқ , он буд ки сухан рост гуяду садиқи он буд ки андари ҷумлаи афъолу ақволу аҳволи содиқ буд .

استاد امام گوید رَحِمَهُ اللّهُ صدق ستون همه کارها است و تمامی همه کارها بدوست و نظام کارها ازوست و صدق دوم درجۀ است از نبوّت چنانک خدای تَبَارَکَ وَتَعالی میگوید فَاُولئِکَ مَعَ الَّذینَ اَنْعَمَ اللّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَبِیّینَ وَالصِّدیقینَ و صادق نامیست لازم از صدق و صدّیق مبالغتست از وی و آن، آن بود که او را صدق بسیار بود و غلبۀ حال او صدق بود و کمترین صدق راست کردن ظاهر و باطن بود و صادق، آن بود که سخن راست گوید و صدّیق آن بود که اندر جمله افعال و اقوال و احوال صادق بود.

Аҳмад хзрўиаҳ гуфт ҳар ки хоҳад ки худои таъолии бозу буд бигӯ сидқро мулозим бош ки худои ъзўҷл ҳаме гуяд ани аллоҳи маъаи алсодқин .

احمد خضرویه گفت هر که خواهد که خدای تعالی بازو بود بگو صدق را ملازم باش که خدای عَزَّوَجَلَّ همی گوید اِنَّ اللّهَ مَعَ الصّادِقینَ.

Ҷунайд гуяд содиқи андари рӯзии чиҳил бори бигардаду мроӣии чиҳил сол бар як ҳол бимонад .

جُنَید گوید صادق اندر روزی چهل بار بگردد و مرائی چهل سال بر یک حال بماند.

Абусулаймон гуяд агар содиқ хоҳад ки ончӣ дар дил вайаст сифат кунад забонашро бар он нагардад .

ابوسلیمان گوید اگر صادق خواهد که آنچه در دل وی است صفت کند زبانش را بر آن نگردد.

Ва гуфтаанд сидқи он буд ки сар бо сухани мувофиқ буд .

و گفته اند صدق آن بود که سرّ با سخن موافق بود.

Қаннод мегуяд сидқи нигоҳи доштани гулӯ буд аз ҳаром .

قنّاد میگوید صدق نگاه داشتن گلو بود از حرام.

Ъбдолўоҳдбн зайд гуяд сидқи вафои доштан буд хдоирои ъзўҷли баъамал .

عبدالواحدبن زید گوید صدق وفا داشتن بود خدایرا عَزَّوَجَلَّ بعمل.

Саҳли бен Абдуллоҳ гуяд буи сидқ нашунӯд ҳар ки мдоҳнт кунад хештанро ё касе дигарро .

سهل بن عبداللّه گوید بوی صدق نشنود هر که مداهنت کند خویشتن را یا کسی دیگر را.

Ва бӯи Саид қршӣ гуяд содиқи он буд ки маргро сохта буд ва агар сар ӯ бар тибқӣ ниҳанд то ҳамаи ҷаҳони бибинанди ҳеҷ чиз набӯд андрў ки вирои шарм бояд доштану худоӣ таъолӣ мегуяд Фтмнўи аламути ани кантами содиқин .

و بو سعید قرشی گوید صادق آن بود که مرگ را ساخته بود و اگر سرّ او بر طبقی نهند تا همه جهان ببینند هیچ چیز نبود اندرو که ویرا شرم باید داشتن و خدای تعالی میگوید فَتمَنَّوُ الْمَوْتَ اِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ.

Аз устоди Абӯалии раҳма аллоҳ шунидам ки гуфт рӯзии Абӯалии сақафӣ сухан мегуфт Абдуллоҳи бен манозил ӯро гуфт бо боалии маргро сохта бош ки аз вай чора нест Абӯали гуфт ту низ ё боАбдуллоҳи маргро сохта бош ки азу чора нест , Абдуллоҳи манозили даст болин карду сар бар ниҳод ва гуфт ман бамурдам , Абӯали мунқатиъ шуд зеро ки ӯро муқобила натавонист кард бончаҳ ӯ кард , Абӯалиро алойиқҳо буду мшғлҳо , Абуабдуллои муҷаррад буд , вирои ҳеҷ шуғлӣ набӯд .

از استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّه شنیدم که گفت روزی ابوعلیِ ثَقَفی سخن میگفت عبداللّه بن مُنازِل او را گفت با باعلی مرگ را ساخته باش که از وی چاره نیست ابوعلی گفت تو نیز یا باعبداللّه مرگ را ساخته باش که ازو چاره نیست، عبداللّهِ مُنازِل دست بالین کرد و سر بر نهاد و گفت من بمردم، ابوعلی منقطع شد زیرا که او را مقابله نتوانست کرد بآنچه او کرد، ابوعلی را علایقها بود و مشغلها، ابوعبداللّه مجرّد بود، ویرا هیچ شغلی نبود.

Абўолъбоси динўрии рӯзӣ сухан мегуфт , перзании андари маҷлис бонгӣ кард , абўолъбос гуфт бимир , перзан бархесту гомӣ чанд фарои ниҳод ва бозу нагирист ва гуфт бамурдаму биФтоду мурда аз онҷо барграфтанд .

ابوالعبّاس دینوری روزی سخن میگفت، پیرزنی اندر مجلس بانگی کرد، ابوالعبّاس گفت بمیر، پیرزن برخاست و گامی چند فرا نهاد و بازو نگریست و گفت بمردم و بیفتاد و مرده از آنجا برگرفتند.

Воситӣ гуяд сидқи дурустии тавҳид буд боқасд .

واسطی گوید صدق درستی توحید بود باقصد.

Ъбдолўоҳдбни зайди андар ғуломӣ нагирист аз шогирдони хеши сахт гудохта гуфт ё ғуломи доим буруза бошӣ гуфт на ва на низ доими рӯза кушода бошам гуфт қиёми шаби ту магари бпоӣ дорӣ гуфт на ва на низ доим хуфта бошам гуфт пас чист ки чунин гудохта шуда гуфт дӯстии доиму пинҳони доштани доим , Абдулвоҳид гуфт хомӯш , эй ғулом чаҳ далерии ту ғулом бархест ва як ду гом бирафт ва гуфт ёрб агар доне ки дарин гуфт содиқами ҷон ман бурдор биФтоду ҷон таслим кард .

عبدالواحدبن زید اندر غلامی نگریست از شاگردان خویش سخت گداخته گفت یا غلام دائم بروزه باشی گفت نه و نه نیز دائم روزه گشاده باشم گفت قیام شب تو مگر بپای داری گفت نه و نه نیز دائم خفته باشم گفت پس چیست که چنین گداخته شدۀ گفت دوستی دائم و پنهان داشتن دائم، عبدالواحد گفت خاموش، ای غلام چه دلیری تو غلام برخاست و یک دو گام برفت و گفت یارب اگر دانی که درین گفت صادقم جان من بردار بیفتاد و جان تسلیم کرد.

АбуАмр зҷоҷӣ гуяд модарам бамурд сроӣӣ мирос ёфтам аз вай , ба панҷоҳ динори бФрўхтм ва бҳҷ шудам чун ббобли расидами яке пеш ман омад ва гуфт чаҳ дорӣ бо хештан гуфтам сидқ беҳтар гуфтам панҷоҳ динор дорам , гуфт фарои ман даҳ , сраҳ ба вай додам башмурд панҷоҳ буд гуфт бигир ки ин сидқи ту маро фаро гирифт , пас аз сутур фурӯд омад , ва гуфт брншин гуфтам нахоҳам гуфт чора несту алҳоҳ бисёр кард бар ман , барнишастам , гуфт бар асар ту меоем , чун дигари сол буд бмн раседу маро мулозимат кард ва бо ман ҳаме буд то онгоҳ ки фармон ёфт .

ابوعمرو زُجاجی گوید مادرم بمرد سرائی میراث یافتم از وی، به پنجاه دینار بفروختم و بحج شدم چون ببابل رسیدم یکی پیش من آمد و گفت چه داری با خویشتن گفتم صدق بهتر گفتم پنجاه دینار دارم، گفت فرا من ده، صرّه به وی دادم بشمرد پنجاه بود گفت بگیر که این صدق تو مرا فرا گرفت، پس از ستور فرود آمد، و گفت برنشین گفتم نخواهم گفت چاره نیست و الحاح بسیار کرد بر من، برنشستم، گفت بر اثر تو می آیم، چون دیگر سال بود بمن رسید و مرا ملازمت کرد و با من همی بود تا آنگاه که فرمان یافت.

Иброҳӣм хавос гуяд содиқро наёбӣ магар андар гузордан фариза ё фазоъилӣ ки мекунад .

ابراهیم خوّاص گوید صادق را نیابی مگر اندر گزاردن فریضۀ یا فضائلی که می کند.

Ҷунайд гуяд ҳақиқат содиқ инаст ки рости гўӣии андари корӣ ки андари он наҷот биёбӣ магари бдрўғ .

جُنَید گوید حقیقت صادق اینست که راست گوئی اندر کاری که اندر آن نجات بیابی مگر بدروغ.

Ва гуфтаанд содиқро се чиз буд ҳаловату ҳайбату никўӣӣ .

و گفته اند صادق را سه چیز بود حلاوت و هیبت و نیکوئی.

Худованди таъолӣ ваҳй фиристод бдоўди алайҳи ассалом ки ё Довӯд ҳар ки маро Мусаддиқ дорад андари сари наздики махлуқон ӯро Мусаддиқ дорам бошкоро .

خداوند تعالی وحی فرستاد بداود عَلَیْهِ السَّلام که یا داود هر که مرا مصدَّق دارد اندر سرّ نزدیک مخلوقان او را مصدَّق دارم بآشکارا.

Гӯйанд иброҳӣми давҳа бо иброҳӣми стнбаҳи андар бодия шуд , иброҳӣми стнбаҳи иброҳӣми давҳаро гуфт алойиқҳо ки бо ту аст биндоз гуфт ҳамаи биндохтми магари динорӣ иброҳӣм гуфт сари ман машғӯл макун ҳарчӣ дорӣ биндоз гуфт он динор низ биндохтм гуфт ҳарчӣ дорӣ ҳама биндоз гуфт маро ёд омад ки бо ман дўолҳоءи наълин буд ҳамаи биФкндму ҳргаҳ ки маро дўолӣ боистӣ андари пеши хеши бёФтмӣ , иброҳӣм стнбаҳ гуфт ҳар ки бо худоӣ бсдқ равад чунин бошад .

گویند ابراهیم دَوْحه با ابراهیمِ سِتَنْبه اندر بادیه شد، ابراهیم ستنبه ابراهیم دوحه را گفت علایقها که با تو است بینداز گفت همه بینداختم مگر دیناری ابراهیم گفت سرّ من مشغول مکن هرچه داری بینداز گفت آن دینار نیز بینداختم گفت هرچه داری همه بینداز گفت مرا یاد آمد که با من دوالهاء نعلین بود همه بیفکندم و هرگه که مرا دوالی بایستی اندر پیش خویش بیافتمی، ابراهیم ستنبه گفت هر که با خدای بصدق رود چنین باشد.

Ва зўолнўн мисрӣ гуяд сидқи шамшери хдоисти бронҷо кӣ наад бабрад .

و ذوالنّون مصری گوید صدق شمشیر خدایست برآنجا کی نهد ببرد.

Саҳли бен Абдуллоҳ гуяд аввали хиёнати садиқони ҳадиси эшон буд бо нафас .

سهل بن عبداللّه گوید اوّل خیانت صدیّقان حدیث ایشان بود با نفس.

Фатҳи Мӯсилиро пурседанд аз сидқ , дасти андари коргоҳ оҳангарӣ кард , пораи оҳани сурх берун оварад ва бар дасти ниҳоди сурх шуда ва гуфт сидқ ин бошад .

فتح موصلی را پرسیدند از صدق، دست اندر کارگاه آهنگری کرد، پارۀ آهن سرخ بیرون آورد و بر دست نهاد سرخ شده و گفت صدق این باشد.

Юсуфи бен асбот гуяд агар як шаб бо худои ъзўҷли бсдқ кор кунам дўстр дорам аз онки андари сиблати худои таъолии шамшери занам .

یوسف بن اسباط گوید اگر یک شب با خدای عَزَّوَجَلَّ بصدق کار کنم دوستر دارم از آنک اندر سبیل خدای تعالی شمشیر زنم.

Устод Абӯали гуфт сидқи он буд ки аз хештани он нмоӣӣ ки бошӣ ё он бошӣ ки намое .

استاد ابوعلی گفت صدق آن بود که از خویشتن آن نمائی که باشی یا آن باشی که نمایی.

Ҳориси муҳосибиро пурседанд аз сидқ , гуфт содиқ онаст ки бок надорад агар ӯро наздики халқи ҳеҷ миқдор набошад аз баҳри салоҳи дили хеш ва дӯст надорад ки мардумони зарра аз аъмол ӯ бибинанд ва кроҳит надорад ки сар ӯ мардумон бидонанд ки кроҳити доштани он , далел буд бар онк дӯст дорад наздики халқи ҷоҳ ва ин хуй садиқон набошад .

حارث محاسبی را پرسیدند از صدق، گفت صادق آنست که باک ندارد اگر او را نزدیک خلق هیچ مقدار نباشد از بهر صلاح دل خویش و دوست ندارد که مردمان ذرّۀ از اعمال او ببینند و کراهیت ندارد که سرّ او مردمان بدانند که کراهیت داشتن آن، دلیل بود بر آنک دوست دارد نزدیک خلق جاه و این خوی صدّیقان نباشد.

Ва гуфтаанд ҳар ки фарзи доими бнгзорди фарзи вақтҳо аз вай напазиранд гуфтанд фарзи доими кадом буд гуфт сидқ .

و گفته اند هر که فرض دائم بنگزارد فرض وقتها از وی نپذیرند گفتند فرض دائم کدام بود گفت صدق.

Ва гуфтаанд чун худои таъолиро бсдқ талаб кунӣ ойина диҳад туро ки ъҷоӣбҳои дунёу охирати андрўи бинӣ .

و گفته اند چون خدای تعالی را بصدق طلب کنی آئینۀ دهد ترا که عجائبهای دنیا و آخرت اندرو بینی.

Ва гуфтаанд бар ту бодои бсдқ ҳарҷо ки тарсӣ ки зиёни ту дар он бошад ки он туро суд дорад ва бипарҳез аз дурӯғ ҳарҷо ки тамаъи дорӣ ки туро суд хоҳад дошт ки он туро зиён дорад .

و گفته اند بر تو بادا بصدق هرجا که ترسی که زیان تو در آن باشد که آن ترا سود دارد و بپرهیز از دروغ هرجا که طمع داری که ترا سود خواهد داشت که آن ترا زیان دارد.

Гуфтаанд аломати дурӯғи зани он буд ки савганд хӯрд пеш аз онк аз вай савганд хоҳанд .

گفته اند علامت دروغ زن آن بود که سوگند خورد پیش از آنک از وی سوگند خواهند.

Ибн сайрин гуяд ки сухани фарохтар аз онаст ки касеро бдрўғи ҳоҷат буд гӯйанд ҳеҷ бозаргон ки сидқ кор фармоед дар муомилаи ҳаргиз дарвеш нашавад .

ابن سیرین گوید که سخن فراخ تر از آنست که کسی را بدروغ حاجت بود گویند هیچ بازرگان که صدق کار فرماید در معامله هرگز درویش نشود.