Қоли аллоҳи таъолии анҳми Фтиаҳи омнўои брбҳм .

قالَ اللّهُ تَعالی اِنَّهُم فِتْیَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ.

Бдонки асли футуввати он буд ки бандаи доим дар кори ғайри хеши машғӯл буд . Пайғомбар гуфт слии аллоҳи алайҳи вслм ки ҳамеша худованди ъзўҷл дар равоеи ҳоҷати банда буд то банда дар ҳоҷати бародари мусулмон буд .

بدانک اصل فتوّت آن بود که بنده دائم در کار غیر خویش مشغول بود. پیغامبر گفت صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ که همیشه خداوند عَزَّوَجَلّ در روایی حاجت بنده بود تا بنده در حاجت برادر مسلمان بود.

Ва зидбни собити разии аллоҳи анҳу аз расӯли слии аллоҳи алайҳи вслми ҳамин хабар ривоят кунад .

و زیدبن ثابت رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ از رسول صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ همین خبر روایت کند.

Ва аз ҷунайд ҳикоят кунанд ки гуфт футувват бшомасту забони бъроқу сидқи бхросон .

و از جُنَید حکایت کنند که گفت فتوّت بشام است و زبان بعراق و صدق بخراسان.

Фзил гуяд футуввати андари гузоштани ъсрот буд аз бародарон .

فضیل گوید فتوّت اندر گذاشتن عَثَرات بود از برادران.

Ва гуфтаанд футуввати он буд ки хешро бар касе фазилатӣ набинӣ .

و گفته اند فتوّت آن بود که خویش را بر کسی فضیلتی نبینی.

Абубакр вроқ гуяд ҷавонмарди он буд ки ӯро хасмӣ набошад бар касе .

ابوبکر ورّاق گوید جوانمرد آن بود که او را خصمی نباشد بر کسی.

Мҳмдбни алӣ алтрмзӣ гуяд ки футуввати он буд ки хасм бошӣ аз худои ъзўҷл бар хештан .

محمّدبن علی الترمذی گوید که فتوّت آن بود که خصم باشی از خدای عَزَّوَجَلَّ بر خویشتن.

Устоди Абӯали дқоқ гуяд раҳмаи аллоҳи камоли ин халқи расӯли рости слии аллоҳи алайҳи вслм ки рӯзи қиёмат ҳамгинон гӯйанд нафасии нафасии врсўли слии аллоҳи алайҳ вслм гуяд умматии умматӣ .

استاد ابوعلی دقّاق گوید رَحِمَهُ اللّهُ کمال این خلق رسول راست صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ که روز قیامت همگنان گویند نَفْسی نَفْسی ورسول صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گوید اُمَّتی اُمَّتی.

Аз насри ободӣ ҳикоят кунанд гуфт асҳоби алкҳФро ҷавонмардон хонд , аз онкӣ имон овараданд бхдои ъзўҷл бевосита .

از نصر آبادی حکایت کنند گفت اصحاب الکهف را جوانمردان خواند، از آنکه ایمان آوردند بخدای عَزَّوَجَلَّ بی واسطه.

Ва гуфтаанд ҷавонмарди он буд ки бути бишиканад чунонк дар қиссаи иброҳӣми алайҳ ассалом меояд . СмъноФтии изкрҳми иқоли ?лаи иброҳӣму бути ҳаркас нафас ӯст ҳар ки ҳавои хештанро мухолифат кунад ӯ ҷавонмарди бҳқиқт буд .

و گفته اند جوانمرد آن بود که بت بشکند چنانک در قصّۀ ابراهیم عَلَیْهِ السَّلامُ می آید. سَمِعْنَافَتیً یَذْکُرُهُمْ یُقالَ لَهُ اِبْراهیمُ و بت هرکس نفس اوست هر که هوای خویشتن را مخالفت کند او جوانمرد بحقیقت بود.

Ҳорис муҳосибӣ гуяд ҷавонмардии он буд ки дод бидиҳад ва дод нахоҳад .

حارث محاسبی گوید جوانمردی آن بود که داد بدهد و داد نخواهد.

Ъмрўбни Усмон алмкӣ гуяд ҷавонмардӣ хуй некӯаст .

عمروبن عثمان المکّی گوید جوانمردی خوی نیکوست.

Ҷунайдро пурседанд аз ҷавонмардӣ гуфт онаст ки бо даравишон тафохур накунӣ ва бо тавонгарон муъориза накунӣ .

جُنَید را پرسیدند از جوانمردی گفت آنست که با درویشان تفاخر نکنی و با توانگران معارضه نکنی.

Нсрободӣ гуяд мурувват шохӣаст аз футувват ва он баргаштанаст аз ҳар ду олам ва ҳарчӣ даравасту нанги доштан аз он ҳар ду .

نصرابادی گوید مروّت شاخی است از فتوّت و آن برگشتن است از هر دو عالم و هرچه دروست و ننگ داشتن از آن هر دو.

Мҳмдбни алӣ алтрмзӣ гуяд ҷавонмардӣ онаст ки роҳи гузарӣу муқӣм , наздики ту ҳар ду яке бошад .

محمدبن علی التّرمذی گوید جوانمردی آنست که راه گذری و مقیم، نزدیک تو هر دو یکی باشد.

Абдуллоҳи бен аҳмдбн ҳанбал гуяд аз падари пурсидам аз ҷавонмардӣ гуфт дасти бдоштн аз ончии дӯсти дорӣ аз баҳри он ки азуи тарсӣ .

عبداللّه بن احمدبن حَنْبَل گوید از پدر پرسیدم از جوانمردی گفت دست بداشتن از آنچه دوست داری از بهر آن که ازو ترسی.

Касе дигарро пурседанд аз ҷавонмардӣ гуфт онкӣ тамиз накунӣ бтъоми хеш ки кофарӣ хӯрд ё веле .

کسی دیگر را پرسیدند از جوانمردی گفت آنکه تمیز نکنی بطعام خویش که کافری خورد یا ولیّی.

Ҷунайд гуяд ранҷи боз доштанасту ончии дории базл кардан .

جُنَید گوید رنج باز داشتن است و آنچه داری بذل کردن.

Саҳли бен Абдуллоҳ гуяд футуввати мтобъти суннат буд .

سهل بن عبداللّه گوید فتوّت متابعت سنّت بود.

Ва гуфтаанд футувват онаст ки чун соилӣ бадӣдор ояд азуи бнгризӣ .

و گفته اند فتوّت آنست که چون سائلی بدیدار آید ازو بنگریزی.

Ва гуфтаанд фазл карданасту хештани андари он нодидан .

و گفته اند فضل کردن است و خویشتن اندر آن نادیدن.

Ва низ гуфтаанд футувват онаст ки ҳеҷ чизи боз пас нанаҳй ва узр нахоҳӣ .

و نیز گفته اند فتوّت آنست که هیچ چیز باز پس ننهی و عذر نخواهی.

Ва гуфтаанд футуввати ошкорои доштан неъматасту пинҳони доштани меҳнат .

و گفته اند فتوّت آشکارا داشتن نعمت است و پنهان داشتن محنت.

Ва гуфтаанд футувват онаст ки агар даҳ танро бихонӣ на тан оянд ё ёздаҳи тан аз ҷои бншўӣ .

و گفته اند فتوّت آنست که اگر ده تن را بخوانی نه تن آیند یا یازده تن از جای بنشوی.

Аҳмад хзрўиаҳ гуфт бизан хеш гуфтамам алӣ , кӣ маро муродаст ки сари ҳамаи айёронро меҳмон кунам гуфт ту даъвати эшон роҳ фаро ндонӣ гуфт чора нест то ин кор карда наёяд , он зан гуфт агар мехоҳӣ ки ин даъват кунӣ бояд ки бисёре аз гӯсфанду гов ва хар биорӣ ва ҳама бикашӣ ва аз дрсрои мо то дрсрои айёр ҳама бияфканӣ , Аҳмад гуфт ин гов ва гӯсфанд донистам , ин хар борӣ чист гуфт ҷавонмардиро меҳмон кунӣ кам аз он набошад ки сегон маҳалатро аз он насиб буд .

احمد خضرویه گفت بزن خویش گفتم امّ علی، کی مرا مُرادست که سر همه عیّاران را مهمان کنم گفت تو دعوت ایشان راه فرا ندانی گفت چاره نیست تا این کار کرده نیاید، آن زن گفت اگر میخواهی که این دعوت کنی باید که بسیاری از گوسفند و گاو و خر بیاری و همه بکشی و از درسرای ما تا درسرای عیّار همه بیفکنی، احمد گفت این گاو و گوسفند دانستم، این خر باری چیست گفت جوانمردی را مهمان کنی کم از آن نباشد که سگان محلّت را از آن نصیب بود.

Гӯйанд касе даъватии сохту андари миёни эшон , перӣ буд широзӣ , чу таом бихӯраданд андар самоъ шуданд , хоб барояшон афтод пер широзӣ гуфт ин мизбонро надонам чаҳ сабабаст ин хоб ки дар миёни самоъ пайдо омад гуфт ҳеҷ чиз надонам андари ҳамаи чизҳо астқсо кардаам магари дарин бодинҷон ки азон напурсидаам чун бомдоди бодинҷони фурушро пурсед аз бодинҷон , мард гуфт маро бодинҷон набӯд бФлон замин шудам ,у бодинҷони дздидм ва бтў фурухтам ин мардро наздики худованди замини бурданд то виро ҳалолӣ хоҳад , ин мард гуфт аз ман ҳазор бодинҷон мехоҳед ман он ҷумлаи замину ҷуфтии гову харӣ ва ҳар олат ки дар брзигрии бакор бояд ба вай бахшедам то вай низ чунин накунад .

گویند کسی دعوتی ساخت و اندر میان ایشان، پیری بود شیرازی، چو طعام بخوردند اندر سماع شدند، خواب برایشان افتاد پیر شیرازی گفت این میزبانرا ندانم چه سبب است این خواب که در میان سماع پیدا آمد گفت هیچ چیز ندانم اندر همه چیزها استقصا کرده ام مگر درین بادنجان که ازان نپرسیده ام چون بامداد بادنجان فروش را پرسید از بادنجان، مرد گفت مرا بادنجان نبود بفلان زمین شدم، و بادنجان دزدیدم و بتو فروختم این مرد را نزدیک خداوند زمین بردند تا ویرا حلالی خواهد، این مرد گفت از من هزار بادنجان می خواهید من آن جمله زمین و جفتی گاو و خری و هر آلت که در برزیگری بکار باید به وی بخشیدم تا وی نیز چنین نکند.

Мардии зании хост , пеш аз он ки зани бахона шавҳар омад вирои обилаи баромад ва як чашми вай бхлл шуд , мард низ чун он бишунид гуфт марои чашм дард омад пас аз он гуфт нобӣно шудам , он зани бахона вай овараданд ва бист сол бо он зан буд онгоҳ зан бамурд , марди чашм боз кард гуфтанд ин чаҳ ҳоласт гуфт хештани нобӣно сохта будам то он зан аз ман андўҳгн нашавад гуфтанд ту бар ҳамаи ҷавонмардон сабқат кардӣ .

مردی زنی خواست، پیش از آن که زن بخانه شوهر آمد ویرا آبله برآمد و یک چشم وی بخلل شد، مرد نیز چون آن بشنید گفت مرا چشم درد آمد پس از آن گفت نابینا شدم، آن زن بخانۀ وی آوردند و بیست سال با آن زن بود آنگاه زن بمرد، مرد چشم باز کرد گفتند این چه حالست گفت خویشتن نابینا ساخته بودم تا آن زن از من اندوهگن نشود گفتند تو بر همه جوانمردان سبقت کردی.

Зўолнўн мисрӣ гуфт ҳар ки хоҳад ки ҷавонмардон некӯ бинад ббғдод шаваду саққоёни Бағдодро бибинад гуфтанд чигуна гуфт андари он вақт ки маро мансӯб карданд наздики Халифаи бурданди маро , сқоӣӣ дидам , ъамомаи некӯ бар сари ниҳодау дастори мисрии броФкндаҳу кўзҳои сафолини борӣку нав , андар даст гуфтам ин саққоӣ султонаст гуфтанд на ки саққоӣ омаст , кӯза аз ваии Фростдм ва об хӯрдам ва касе бо ман буд виро гуфтам динории фарои ваии даҳ , бнстд гуфт ту ӣнҷои асирӣ ва аз ҷавонмардӣ набӯд аз ту чизеи стдн .

ذوالنّون مصری گفت هر که خواهد که جوانمردان نیکو بیند ببغداد شود و سقّایان بغداد را ببیند گفتند چگونه گفت اندر آن وقت که مرا منسوب کردند نزدیک خلیفه بردند مرا، سقّائی دیدم، عمامۀ نیکو بر سر نهاده و دستار مصری برافکنده و کوز های سفالین باریک و نو، اندر دست گفتم این سقّای سلطانست گفتند نه که سقّای عامست، کوزه از وی فراستدم و آب خوردم و کسی با من بود ویرا گفتم دیناری فرا وی ده، بنستد گفت تو اینجا اسیری و از جوانمردی نبود از تو چیزی ستدن.

Ва гуфтаанд аз ҷавонмардӣ набӯд бар дӯстони суд кардан .

و گفته اند از جوانمردی نبود بر دوستان سود کردن.

Яке буд аз дӯстони мо , номи ваии аҳмдбни саҳли алтоҷр аз ваии ҳзмаҳи коғази харидаму баҳои ситади сармоя , ва суд нахост гуфтам суд нстонӣ гуфт баҳои бустонаму суд албата , на аз он ки бо ту халқӣ карда бошам валикин аз ҷавонмардӣ набӯд бар дӯстони суд кардан .

یکی بود از دوستان ما، نام وی احمدبن سهل التّاجر از وی حُزمۀ کاغذ خریدم و بها ستد سرمایه، و سود نخواست گفتم سود نستانی گفت بها بستانم و سود البتّه، نه از آن که با تو خلقی کرده باشم ولیکن از جوانمردی نبود بر دوستان سود کردن.

Гӯйанд мардии даъвӣ ҷавонмардӣ кардӣ бншобўр , вақте ба нисо шуд мардӣ ӯро меҳмон карду гуруҳеи ҷавонмардон бо вай буданд чун таом бихӯраданд канизакӣ берун омаду об бар даст эшон мерехт ншобўрӣ даст нишаст гуфт аз ҷавонмардӣ набӯд ки занони об бар даст мардон резанд яке аз эшон гуфт чандин соласт то дарин сарой мерасм надонистаам ки об бар дасти мо занӣ мекунад ё мардӣ .

گویند مردی دعوی جوانمردی کردی بنشابور، وقتی به نسا شد مردی او را مهمان کرد و گروهی جوانمردان با وی بودند چون طعام بخوردند کنیزکی بیرون آمد و آب بر دست ایشان میریخت نشابوری دست نشست گفت از جوانمردی نبود که زنان آب بر دست مردان ریزند یکی از ایشان گفت چندین سالست تا درین سرای میرسم ندانسته ام که آب بر دست ما زنی می کند یا مردی.

Аз Мансур мағрибӣ шунидам ки гуфт мардии хост ки Нӯҳи айёрро биёзмоед , бншобўр канизакӣ фурухт виро , бирасон ғуломӣ ва гуфт ин ғуломӣасту канизаки некӯ рӯй буд , Нӯҳи айёри он канизакро бғломӣ бихаред ва як чанде наздики Нӯҳ буд гуфтанд канизакро ки донад ки ту канизакӣ гуфт ҳаргизи дасти вай бмн нарасидаасту вай май пиндорад ки ман ғуломӣам .

از منصور مغربی شنیدم که گفت مردی خواست که نوح عیّار را بیازماید، بنشابور کنیزکی فروخت ویرا، برسان غلامی و گفت این غلامیست و کنیزک نیکو روی بود، نوح عیّار آن کنیزک را بغلامی بخرید و یک چندی نزدیک نوح بود گفتند کنیزک را که داند که تو کنیزکی گفت هرگز دست وی بمن نرسیده است و وی می پندارد که من غلامی ام.

Ҳикоят кунанд яке аз айёрони андари талаби ғуломӣ буд ки он ғуломи хизмат султон кардӣ он мардро бигирифтанд ва ҳазор тозӣонаи бзднди иттифоқ чунон афтод ки чун шаб омад ин айёрро аҳтлом афтоду срмоӣии сахт буду бомдоди боби сард ғусл кард ӯро гуфтанд мухотира ҷон кардӣ гуфт шарми доштам аз худои таъолӣ ки сабр кунам бар ҳазор тозӣона , аз баҳри махлуқӣ ва сабр накунам бар кашӣдан ранҷи сармоу ғусл кардан аз барои ӯ .

حکایت کنند یکی از عیّاران اندر طلب غلامی بود که آن غلام خدمت سلطان کردی آن مرد را بگرفتند و هزار تازیانه بزدند اتّفاق چنان افتاد که چون شب آمد این عیّار را احتلام افتاد و سرمائی سخت بود و بامداد بآب سرد غسل کرد او را گفتند مخاطرۀ جان کردی گفت شرم داشتم از خدای تعالی که صبر کنم بر هزار تازیانه، از بهر مخلوقی و صبر نکنم بر کشیدن رنج سرما و غسل کردن از برای او.

Гӯйанд касе буду даъвӣ ҷавонмардӣ кардӣ , гуруҳе аз ҷавонмардони бзёрт ӯ омаданд , ин мард гуфт эй ғулом суфра биор , наёварданд ду се бор бигуфт наёвард ин мардумон дар якдигар менагиристанд гуфтанд ҷавонмардӣ набӯд хизмат фармудани бксӣ ки чандини бори тақозои суфра бояд кард ғуломи ҳангомӣ ки суфра оварад ин хоҷа виро гуфт чаро суфра дайр оварадӣ ғулом гуфт мӯрчаи андари суфра шуда буданд ва аз ҷавонмардӣ набӯд суфраи пеши ҷавонмардон овардан ки бар он мӯрча бошад ва аз ҷавонмардӣ набӯд мӯрчаро аз суфраи биФкндн , боистодм то эшон худ бишуданд ва суфра биоварадам ҳама гуфтанд ё ғулом борӣк оварадӣ , чун туе бояд ки хизмат ҷавонмардон кунад .

گویند کسی بود و دعوی جوانمردی کردی، گروهی از جوانمردان بزیارت او آمدند، این مرد گفت ای غلام سفره بیار، نیاوردند دو سه بار بگفت نیاورد این مردمان در یکدیگر می نگریستند گفتند جوانمردی نبود خدمت فرمودن بکسی که چندین بار تقاضای سفره باید کرد غلام هنگامی که سفره آورد این خواجه ویرا گفت چرا سفره دیر آوردی غلام گفت مورچه اندر سفره شده بودند و از جوانمردی نبود سفره پیش جوانمردان آوردن که بر آن مورچه باشد و از جوانمردی نبود مورچه را از سفره بیفکندن، بایستادم تا ایشان خود بشدند و سفره بیاوردم همه گفتند یا غلام باریک آوردی، چون تویی باید که خدمت جوانمردان کند.

Мардӣ , бмдинаҳ бихуфт аз ҳоҷён , чун бархест пиндошт ки ҳамёни ваии бдздиднди зуд берун омаду эмоми ҷъФрсодқи алайҳи ассаломро дид , андар вай овехт ва гуфт ҳамёни ман ту барадӣ гуфт чанд буд андар вай гуфт ҳазор динор , ҷаъфар ӯро бсроӣ хеш оварад ва ҳазор динори сахт ба вай дод чун мард бо сарой омад ва дар хона шуд ҳамёни вай дар хона буд , бъзри бнздики эмом ҷаъфар омад ва ҳазор динор боз оварад ҷаъфар , динор фаро наситад гуфт чизе ки аз даст бидодем бози нстоним , мард пурсед ки ин кист гуфтанд ҷаъфари содиқ .

مردی، بمدینه بخفت از حاجیان، چون برخاست پنداشت که همیان وی بدزدیدند زود بیرون آمد و امام جعفرصادق عَلَیْهِ السَّلامُ را دید، اندر وی آویخت و گفت همیان من تو بردی گفت چند بود اندر وی گفت هزار دینار، جعفر او را بسرای خویش آورد و هزار دینار سخت به وی داد چون مرد با سرای آمد و در خانه شد همیان وی در خانه بود، بعذر بنزدیک امام جعفر آمد و هزار دینار باز آورد جعفر، دینار فرا نستد گفت چیزی که از دست بدادیم باز نستانیم، مرد پرسید که این کیست گفتند جعفر صادق.

Гӯйанд шқиқи балхӣ , ҷъФрбни Муҳамади алсодқро аз футувват пурсед , фаро шқиқ гуфт ту чгўиӣ гуфт агар диҳанд шукр кунем ва агар манъ кунанд сабр кунем ҷаъфар гуфт сегон Мадинаи мо ҳамин кунанд , шқиқ гуфт ё ибни расӯли аллоҳи пас футувват чист наздик шумо гуфт агар диҳанд эсор кунем ва агар ндиҳанд сабр кунем .

گویند شقیق بلخی، جعفربن محمّد الصّادق را از فتوّت پرسید، فرا شقیق گفت تو چگویی گفت اگر دهند شکر کنیم و اگر منع کنند صبر کنیم جعفر گفت سگان مدینۀ ما همین کنند، شقیق گفت یَا ابْنَ رَسولِ اللّهِ پس فتوّت چیست نزدیک شما گفت اگر دهند ایثار کنیم و اگر ندهند صبر کنیم.

Ҷрирӣ гуяд абўолъбоси бен мсрўқи шабии моро даъват кард бахонаи хеши дӯстии пеши мо боз омад , виро гуфтам бозгард ки мо меҳмон ин шайхем гуфт маро нахондааст , гуфтеми мо астсноء ҳаме кунем , чунонк расӯли слии аллоҳи алайҳ вслм кард бъоишаҳ , ӯро бозгардонедем чун бадари сарой шайх раседем , ӯро хабари додем аз ончии рафта буд бозони мард , шайх гуфт маро дар дили хеши чандон ҷой кардӣ ки нохондаи бахона ман омадӣ , бар манаст аз худои ъзўҷли аҳд , ки ту аз хона ман нарӯй , бахонаи хеши ало бар рӯй ману алҳоҳ бисёр бикрад ва рӯй бар замини ниҳод ва он мард барграфтанд бадви кас , то пой бар рӯй ваии ниҳод чунонк рӯй вай дард накард то бахона ӯ .

جُرَیْری گوید ابوالعبّاس بن مسروق شبی ما را دعوت کرد بخانۀ خویش دوستی پیش ما باز آمد، ویرا گفتم بازگرد که ما مهمان این شیخیم گفت مرا نخوانده است، گفتیم ما استثناء همی کنیم، چنانک رسول صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ کرد بعایشه، او را بازگردانیدیم چون بدر سرای شیخ رسیدیم، او را خبر دادیم از آنچه رفته بود بازان مرد، شیخ گفت مرا در دل خویش چندان جای کردی که ناخوانده بخانه من آمدی، بر منست از خدای عَزَّوَجَلَّ عهد، که تو از خانۀ من نروی، بخانه خویش الّا بر روی من و الحاح بسیار بکرد و روی بر زمین نهاد و آن مرد برگرفتند بدو کس، تا پای بر روی وی نهاد چنانک روی وی درد نکرد تا بخانۀ او.

Ва бдонки футуввати фарои пӯшидани айб бародарон бошаду изҳор нокардан , барояшони ончии душманони барояшон шодкомӣ кунанд .

و بدانک فتوّت فرا پوشیدن عیب برادران باشد و اظهار ناکردن، برایشان آنچه دشمنان برایشان شادکامی کنند.

Аз шайхи Абуабдурраҳмон слмӣ шунидам ки насри ободиро бисёр гуфтандӣ ки алии қўоли бшб шароб хӯрд ва ба рӯзи бмҷлс ту ояд , қавли эшон бар вай нишнидӣ то рӯй иттифоқ афтод ки мешуд ва яке бо вай , аз онки ин сухан гуфтӣ бар алии қўол , ӯро ёфт афтода , ҷоӣӣ бар хок ки асар мастӣ бирав пайдо буду баҳолӣ буд ки даҳан вай мебоист шустан ин мард гуфт чанд гӯям шайхро бовар намекунад аз мо , инак алии қўоли барин сифат афтодааст . Нсрободӣ дар вай нигараст ва ин маломаткунандаро гуфт ӯро бар гардани хеши гиру бози хона ӯ бар , чора набӯд то чунон кард ки фармуд .

از شیخ ابوعبدالرّحمن سلمی شنیدم که نصر آبادی را بسیار گفتندی که علی قوّال بشب شراب خورد و به روز بمجلس تو آید، قول ایشان بر وی نشنیدی تا روی اتّفاق افتاد که می شد و یکی با وی، از آنک این سخن گفتی بر علی قوّال، او را یافت افتاده، جائی بر خاک که اثر مستی برو پیدا بود و بحالی بود که دهن وی می بایست شستن این مرد گفت چند گویم شیخ را باور نمی کند از ما، اینک علی قوّال برین صفت افتاده است. نصرآبادی در وی نگرست و این ملامت کننده را گفت او را بر گردن خویش گیر و باز خانۀ او بر، چاره نبود تا چنان کرد که فرمود.

Муртаиш гуяд бо абўҳФси ҳаддоди бъёдти бемории шудем ва мо ҷамоатӣ будем шайхи абўҳФси беморро гуфт хоҳӣ ки беҳтар шӯй гуфт хоҳам абўҳФси асҳобноро гуфт ҳар касе пораи азин бемор баргиред , бемори андари соъат дуруст шуд ва бо мо берун омад дигари рӯзи мо ҳама бар бистар афтодему мардумони бъёдти мо ҳаме омаданд .

مرتعش گوید با ابوحفص حدّاد بعیادت بیماری شدیم و ما جماعتی بودیم شیخ ابوحفص بیمار را گفت خواهی که بهتر شوی گفت خواهم ابوحفص اصحابنا را گفت هر کسی پارۀ ازین بیمار برگیرید، بیمار اندر ساعت درست شد و با ما بیرون آمد دیگر روز ما همه بر بستر افتادیم و مردمان بعیادت ما همی آمدند.