Қоли аллоҳи таъолии ани фии злки лоёти ллмтўсмин .

قالَ اللّهُ تَعالی اِنَّ فی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمینَ.

Гуфтаанд мтўсмони худовандон фаросат бошанд .

گفته اند متوسّمان خداوندان فِراست باشند.

Абӯсаид хидрӣ гуяд разии аллоҳи анҳу ки пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт аз фаросат муъмин битарсед ки ӯ бнўр худоӣ нигарад .

ابوسعید خدری گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ که پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت از فراست مؤمن بترسید که او بنور خدای نگرد.

Устоди эмоми Абулқосими раҳма аллоҳ гуяд ки фаросати хотирӣ буд ки бар дили мардуми даройад ҳарчӣ мзод ӯ буд , ҳамаро нафй кунаду виро бар дили ҳукм буд , иштиқоқи ин , аз Фрисаҳ алсбъ бошаду ончии нафас ҷоиз дорад андари муқобила фаросат науфтад ва он бар ҳасби қӯт имон бошад , ҳаркиро имони қавӣ тараст фаросат ӯ тезтар буд .

استاد امام ابوالقاسم رَحِمَه اللّهُ گوید که فراست خاطری بود که بر دل مردم درآید هرچه مُضادّ او بود، همه را نفی کند و ویرا بر دل حکم بود، اشتقاق این، از فریسة السّبع باشد و آنچه نفس جایز دارد اندر مقابلۀ فراست نیفتد و آن بر حسب قوّت ایمان باشد، هرکه را ایمان قوی تر است فراست او تیزتر بود.

Абӯсаид хроз гуяд ҳар ки бнўр фаросат нигарад бнўри ҳақи ҷл ҷалола нагириста бошаду модаи илм ӯ аз ҳақ буд ва ӯро саҳв ва ғифлат набошад балки ҳукми ҳақ буд ки бар забон банда баравад ва ончӣ гуфт бнўр ҳақ нигарад , яъне ки нурӣ ки ҳақи таъолӣ ӯро бидон тахсӣс карда бошад .

ابوسعید خرّاز گوید هر که بنور فراست نگرد بنور حق جَلَّ جَلالُهُ نگریسته باشد و مادّۀ علم او از حق بود و او را سهو و غفلت نباشد بلکه حکم حق بود که بر زبان بنده برود و آنچه گفت بنور حق نگرد، یعنی که نوری که حق تعالی او را بدان تخصیص کرده باشد.

Воситӣ гуяд фаросати равшаноӣӣ буд ки дар дилҳо бадарахшаду маърифатӣ буд макин андари асрор , ӯро аз ғайби бғиби ҳамеи барад то чизҳо бинад аз онҷо ки ҳақи таъолии бадви намояд то аз замири халқ сухан мегуяд .

واسطی گوید فراست روشناییی بود که در دلها بدرخشد و معرفتی بود مکین اندر اسرار، او را از غیب بغیب همی برد تا چیزها بیند از آنجا که حق تعالی بدو نماید تا از ضمیر خلق سخن میگوید.

Абуалҳусайн дайламӣ гуяд бонтокиаҳ шудам , бсбби сиёҳӣ ки гуфтанд ӯ аз асрор сухан мегуяд , бистодм то аз кӯҳи лком берун омад ва аз мубоҳоти чизеи бозу буд мефурухт ва ман гурусна будам ва ду рӯз буд то ҳеҷ чиз нахурда будам гуфтам ӯро бчнди диҳии ин ва чунон намудем ки ончӣ дар пеш дорад ман бихоҳам харид гуфт биншин то чун бифурӯшам чизеи азин бтўи даҳум то чизеи харӣ , вирои бгзоштму бнздик дайгарӣ шудам ва чунон намудем ки ончӣ дар пеш дорад бихоҳам хариди пас бо наздик ӯ омадам гуфтам агар бихоҳӣ фурухт бигӯ то бчнд аст гуфт ду рӯзаст то ту чизе нахурда ва гурусна биншин то чун фурӯхта шавад турои чизеи даҳум то таоми харӣ ва бихӯрӣ ман бинишастам чун бФрўхти чизе бмн дод ва бирафт ман аз пас ӯ фаро шудам , рӯй бо ман кард ва гуфт чун ҳоҷатӣ бошад туро аз худои ъзўҷли хоҳи магар ки нафаси турои андари он ҳаззӣ буд ки аз худои таъолии боз Монӣ бидон сабаб .

ابوالحسین دیلمی گوید بانطاکیه شدم، بسبب سیاهی که گفتند او از اسرار سخن میگوید، بیستادم تا از کوه لکام بیرون آمد و از مُباحات چیزی بازو بود میفروخت و من گرسنه بودم و دو روز بود تا هیچ چیز نخورده بودم گفتم او را بچند دهی این و چنان نمودم که آنچه در پیش دارد من بخواهم خرید گفت بنشین تا چون بفروشم چیزی ازین بتو دهم تا چیزی خری، ویرا بگذاشتم و بنزدیک دیگری شدم و چنان نمودم که آنچه در پیش دارد بخواهم خرید پس با نزدیک او آمدم گفتم اگر بخواهی فروخت بگو تا بچند است گفت دو روز است تا تو چیزی نخوردۀ و گرسنۀ بنشین تا چون فروخته شود ترا چیزی دهم تا طعام خری و بخوری من بنشستم چون بفروخت چیزی بمن داد و برفت من از پس او فرا شدم، روی با من کرد و گفت چون حاجتی باشد ترا از خدای عَزَّوَجَلَّ خواه مگر که نفس ترا اندر آن حظّی بود که از خدای تعالی باز مانی بدان سبب.

Каттонӣ гуяд фаросати мукошифаи яқин буд вмъоинаҳи ғайб ва он аз мқомҳоء имонаст .

کتّانی گوید فراست مکاشفۀ یقین بود ومعاینۀ غیب و آن از مقامهاء ایمان است.

Гӯйанд шофиӣу мҳмдбни алҳсни разии аллоҳи ънҳмо дар масҷид ҳаром буданд , мардӣ даромад мҳмдбн алҳсн гуфт чунин донам ки ӯ дрўдгрст шофиӣ гуфт ки ман чунин донам ки ӯ оҳангараст ӯро азин маънӣ пурседанд гуфт пеши азин оҳангарӣ кардамӣ акнӯн дурудгарӣ кунам .

گویند شافعی و محمّدبن الحسن رَضِیَ اللّهُ عَنْهُما در مسجد حرام بودند، مردی درآمد محمّدبن الحسن گفت چنین دانم که او درودگرست شافعی گفت که من چنین دانم که او آهنگرست او را ازین معنی پرسیدند گفت پیش ازین آهنگری کردمی اکنون درودگری کنم.

Абӯсаид хроз гуяд мстнбти он буд ки доим бғиб менигарад ва аз вай ғоӣб набошад ва ҳеҷ чизи азу пӯшида набӯду қавли худоӣ таъолӣ далеласт барин онҷо ки гуфт лълмаҳи аллазӣна истнбтўнаҳ манеҳам . Ва мтўсми он буд ки нишон донаду доно буд бар ончии андаруни дил буд , бадалелҳо ва нишонҳо ва хдоўндтъолӣ мегуяд ани фии злки лоёти ллмтўсмин эй ъорФонрои бинишонҳо ки пайдо кунанд бар Фриқин аз авлиёъу аъдоء ӯу мтФрси бнўр худоӣ бингарад ва он сўотъи анвор буд ки дар дил бадарахшад , маъонӣ бидон нур идрок кунад ва он аз хоссагии имон буд ва он гуруҳ ки ҳаззи эшон фаротар буд , раббонӣон бошанд қоли аллоҳи таъолии кўнўои раббонӣин яъне олимон бошанду ҳакямон , ахлоқи ҳақ гирифтаанд бадӣдору халқ ва эшон осӯда бошанд аз хабар додан аз халқ ва нигаристан бадишон ва боишон машғӯл бӯдан .

ابوسعید خرّاز گوید مُسْتَنْبِط آن بود که دائم بغیب می نگرد و از وی غائب نباشد و هیچ چیز ازو پوشیده نبود و قول خدای تعالی دلیلست برین آنجا که گفت لَعَلِمَهُ الَّذینَ یَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ. و مُتَوَّسِم آن بود که نشان داند و دانا بود بر آنچه اندرون دل بود، بدلیلها و نشانها و خداوندتعالی میگوید اِنَّ فی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلمُتَوَسِّمینَ ای عارفانرا بنشانها که پیدا کنند بر فریقین از اولیاء و اعداء او و متفرّس بنور خدای بنگرد و آن سواطع انوار بود که در دل بدرخشد، معانی بدان نور ادراک کند و آن از خاصگی ایمان بود و آن گروه که حظّ ایشان فراتر بود، ربّانیان باشند قالَ اللّهُ تَعالی کونوا رَبّانِیِّیْنَ یعنی عالمان باشند و حکیمان، اخلاق حق گرفته اند بدیدار و خُلق و ایشان آسوده باشند از خبر دادن از خلق و نگریستن بدیشان و بایشان مشغول بودن.

Абулқосими мунодигар бемор буд ва аз перони бузург буд бншобўр , Абулҳасани бўшнҷаҳу ҳасани ҳаддоди бъёдт ӯ шуданду андари роҳ , ба ним дирам себ хариданд ба насяу бнздик ӯ бурданд чун бинишастанд Абулқосим гуфт ин торикӣ чист эшон берун омаданд ва гуфтанд чаҳ кардем андешеданд магар азин будаст ки баҳоии себ бндодаҳему бози наздик ӯ шуданд чун чашми вай барояшон афтод гуфт мардуми бад-ӣни зӯдӣ аз торикӣ берун тавонад омад хабар диҳед маро аз кори хеш , қисса ӯро бигуфтанд гуфт ореи ҳаркасӣ аз шумо эътимод бар он дигар карда буд ту гуфтӣ баҳо ӯ бидиҳад , ӯ гуфт ту бидиҳӣ ва он мард аз шумо шарм доштӣ ки тақозо кардӣ ва он сим бар шумо бимонадӣу себ ман будамӣ ва ман ин андар шумо бидидам .

ابوالقاسم منادی گر بیمار بود و از پیران بزرگ بود بنشابور، ابوالحسن بوشنجه و حسن حدّاد بعیادت او شدند و اندر راه، به نیم درم سیب خریدند به نسیه و بنزدیک او بردند چون بنشستند ابوالقاسم گفت این تاریکی چیست ایشان بیرون آمدند و گفتند چه کردیم اندیشیدند مگر ازین بودست که بهای سیب بنداده ایم و باز نزدیک او شدند چون چشم وی برایشان افتاد گفت مردم بدین زودی از تاریکی بیرون تواند آمد خبر دهید مرا از کار خویش، قصّۀ او را بگفتند گفت آری هرکسی از شما اعتماد بر آن دیگر کرده بود تو گفتی بها او بدهد، او گفت تو بدهی و آن مرد از شما شرم داشتی که تقاضا کردی و آن سیم بر شما بماندی و سیب من بودمی و من این اندر شما بدیدم.

Ва ин Абулқосими мунодигар ҳар рӯз ббозор омадӣ ва мунодӣ кардӣ чун чизе бадаст оварадӣ он қадар ки вирои кифоят будӣ донагӣ ё ним дирами бози ҷой хеш шудӣу вақти хешу муроот дил барадаст гирифтӣ .

و این ابوالقاسم منادی گر هر روز ببازار آمدی و منادی کردی چون چیزی بدست آوردی آن قدر که ویرا کفایت بودی دانگی یا نیم درم باز جای خویش شدی و وقت خویش و مراعات دل بردست گرفتی.

Ҳусайн Мансур гуяд чун ҳақи таъолӣ ғалаба кард бар сиррӣ , молик асрор гардад , онро бинад ва аз он хабар диҳад .

حسین منصور گوید چون حق تعالی غلبه کرد بر سرّی، مالک اسرار گردد، آنرا بیند و از آن خبر دهد.

Касеро пурседанд аз фаросат гуфт арвоҳи андари малакӯт ҳаме гардад , ӯро ашроф буд бар маъонии ғиўб аз асрори халқ сухан гуяд ҳамчунонк аз муъоина бинад ки дар ӯ шак набӯд .

کسی را پرسیدند از فراست گفت ارواح اندر ملکوت همی گردد، او را اشراف بود بر معانی غیوب از اسرار خلق سخن گوید همچنانک از معاینه بیند که در او شک نبود.

Ва гӯйанд миёни зкрёءи шхтнӣу миёни занӣ вақте сабабии рафта буд пеш аз тавбаи вай , рӯзӣ бар сари АбуУсмони ҳирии истода буд пас аз онк аз шогирдони хос ӯ буд тафаккур мекард андари кор ӯ АбуУсмони срброўрд ва гуфт шарми надорӣ .

و گویند میان زکریّاء شختنی و میان زنی وقتی سببی رفته بود پیش از توبۀ وی، روزی بر سر ابوعثمان حیری ایستاده بود پس از آنک از شاگردان خاص او بود تفکّر میکرد اندر کار او ابوعثمان سربرآورد و گفت شرم نداری.

Устоди эмоми раҳма аллоҳ гӯйанд андари абтдоءи васлати ман бо устоди Абӯалии раҳмаи аллоҳ , марои маҷлиси ниҳод , андари масҷиди мтрз ва вақте аз ваии дастурии хостам то бнсо шавам дастурӣ дод рӯзӣ бо вай мерафтам дар роҳи маҷлис , бар хотирам даромад ки ёлят ки аз ман ниёбат доштӣ дар маҷлиси гуфтани дарин муддати ғайбати ман , боз ман нагирист ва гуфт то ту бозоӣии ман навбати ту маҷлис дорам , пора фаротар шудам бахотир ман даромад ки ӯ бемораст виро ранҷ расад ки дар ҳафтаи ду рӯз маҷлис кунад ёлят ки бо як рӯз кардӣ бо ман нагирист ва гуфт агар дар ҳафтаи ду рӯз натавонам як рӯз маҷлис дорам , пора дигар бишудем , хотирӣ дигар даромад ва рӯй бо ман карду бсриҳ , хабар дод аз он , брқтъ .

استاد امام رَحِمَهُ اللّهُ گویند اندر ابتداء وصلت من با استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّهُ، مرا مجلس نهاد،اندر مسجد مطرِّز و وقتی از وی دستوری خواستم تا بنسا شوم دستوری داد روزی با وی می رفتم در راهِ مجلس، بر خاطرم درآمد که یالیت که از من نیابت داشتی در مجلس گفتن درین مدّت غیبت من، باز من نگریست و گفت تا تو بازآئی من نوبت تو مجلس دارم، پارۀ فراتر شدم بخاطر من درآمد که او بیمارست ویرا رنج رسد که در هفتۀ دو روز مجلس کند یالیت که با یک روز کردی با من نگریست و گفت اگر در هفته دو روز نتوانم یک روز مجلس دارم، پارۀ دیگر بشدیم، خاطری دیگر درآمد و روی با من کرد و بصریح، خبر داد از آن، برقطع.

Шоҳ кирмонӣ гӯйанд тези фаросат будӣ ва ҳеҷ хато накардӣ гуфт ҳар ки чашмро аз ҳаром нигоҳ дораду танро аз шаҳавот боз дораду ботинро ободон дорад бдўоми муроқибату зоҳирро бмтобъти суннату ҳалол хӯрдан одат гирад , фаросат ӯ ҳеҷ хато науфтад .

شاهِ کرمانی گویند تیز فراست بودی و هیچ خطا نکردی گفت هر که چشم را از حرام نگاه دارد و تن را از شهوات باز دارد و باطن را آبادان دارد بدوام مراقبت و ظاهر را بمتابعت سنّت و حلال خوردن عادت گیرد، فراست او هیچ خطا نیفتد.

Абуалҳусайн нуриро пурседанд ки фаросат аз чаҳ хезад гуфт худоӣ таъолӣ мегуяд Фأзои сўитаҳи внФхти фӣаи ман рӯҳии Фқъўои ?лаи соҷдин ҳар ки ҳаззи вай аз он нури тамомтар мшоҳдти ваии қавитару муҳкамтар ваии бФрости росттар на бинӣ ки нафхи рӯҳиро чигуна воҷиб гардад то Фриштгони вайро суҷуд карданд чунонк ҳақ таъолӣ гуфт Фأзои сўитаҳи внФхти фӣаи ман рӯҳии Фқъўои ?лаи соҷдин .

ابوالحسین نوری را پرسیدند که فراست از چه خیزد گفت خدای تعالی میگوید فَأِذا سَوَّیْتُهُ ونَفَخْتُ فیهِ مِنْ روحی فَقَعُوا لَهُ ساجِدینَ هر که حظّ وی از آن نور تمامتر مشاهدت وی قوی تر و محکم تر وی بفراست راست تر نه بینی که نفخ روحی را چگونه واجب گردد تا فریشتگان وی را سجود کردند چنانک حق تعالی گفت فَأِذا سَوَّیْتُهُ ونَفَخْتُ فیهِ مِنْ روحی فَقَعُوا لَهُ ساجِدینَ .

Ва ин сухан ки Абуалҳусайн нурӣ гуфтааст андаки мояи ашколӣ ва ибҳом дорад бзкри нафхи рӯҳу бтсдиқи онро ки арвоҳ қадим гӯйанд ва ало начунон ки заъифи дилон онро дарёбанд ки ҳарчӣ нафху иттисолу инфисол бар вай раво бошад таъсирро қобил бошаду тағайюр андрў ояд ва ин нишони муҳаддис буду худованди таъолӣ тахсӣс кардааст мؤмнонрои бдидорҳо ва нурҳо то бФрост чизҳо бидонанд ва он бҳқиқт маърифатҳо бошад ва барин ҳамл кунанд қавли пайғомбари алайҳи алслўаҳи вассалом ки гуфт . Алмؤмни инзри бнўроллаҳ эй бълмӣу басиратӣ ки ӯро тахсӣс кунад бидон вирои ҷудо боз кунад аз ашколи хеш ва илмҳоу дидори анвори хондан давр науфтаду васф кардан он бнФх ки мурод бидон офариниш бошад ҳам давр набӯд .

و این سخن که ابوالحسین نوری گفته است اندک مایه اشکالی و ابهام دارد بذکر نفخ روح و بتصدیق آنرا که ارواح قدیم گویند و الّا نچنان که ضعیف دلان آنرا دریابند که هرچه نفخ و اتّصال و انفصال بر وی روا باشد تأثیر را قابل باشد و تغیّر اندرو آید و این نشان مُحْدَث بود و خداوند تعالی تخصیص کرده است مؤمنانرا بدیدارها و نورها تا بفراست چیزها بدانند و آن بحقیقت معرفتها باشد و برین حمل کنند قول پیغامبر عَلَیْهِ الصَّلوةُ وَالسَّلامُ که گفت. اَلْمُْؤمِنُ یَنْظُرُ بِنورِاللّهِ اَی بعلمی و بصیرتی که او را تخصیص کند بدان ویرا جدا باز کند از اشکال خویش و علمها و دیدار انوار خواندن دور نیفتد و وصف کردن آن بنفخ که مراد بدان آفرینش باشد هم دور نبود.

Ҳусайни бен Мансур гуяд соҳиби фаросат ба нахусти назари мақсӯд андар ёбаду вирои ҳеҷ шак ва гумон набошад .

حسین بن منصور گوید صاحب فراست به نخست نظر مقصود اندر یابد و ویرا هیچ شک و گمان نباشد.

Ва гуфтаанд фаросати мурӣдони заннӣ буд ки таҳқиқ воҷиб кунаду фаросати орифони таҳқиқӣ буд ки ҳақиқат воҷиб кунад .

و گفته اند فراست مریدان ظنّی بود که تحقیق واجب کند و فراست عارفان تحقیقی بود که حقیقت واجب کند.

Аҳмдбни ъосм алонтокӣ гуяд чун бо аҳл сидқ нишинед бсдқ нишинед ки эшон ҷосуси длҳоонди андари дилҳо ӣ шумо шаванд ва берун оянд чунон ки шумо ндонед .

احمدبن عاصم الانطاکی گوید چون با اهل صدق نشینید بصدق نشینید که ایشان جاسوس دلهااند اندر دلها ی شما شوند و بیرون آیند چنان که شما ندانید.

Абуҷаъфар ҳаддод гуяд фаросати бовел хотир бошад бемуъориза агар муъориза уфтад аз ҷинс ӯ , хотир буду ҳадиси нафас .

ابوجعفر حدّاد گوید فراست باوّل خاطر باشد بی معارضه اگر معارضه افتد از جنس او، خاطر بود و حدیث نفس.

Ҳикоят кунанд аз Абуабдуллои розӣ ки гуфт ибни анбории маро сӯфӣ дод , шблӣ кулоҳӣ дошт дар хури он суфу зарифи кулоҳӣ буд таманно кардам ки ин ҳар ду маро май бояд чун шблӣ аз маҷлис бархест бо ман нагирист , ман аз пай вай бишудаму одати ваии он будӣ ки чун хостӣ ки бо вай биравам , боз ман нагиристӣ онгоҳ чун дар сарой шуд маро гуфт сӯфӣ баркаш , баркашидам , андари ҳам печидау кулоҳ бар онҷои афканду оташи хост ва ҳар ду бсухт .

حکایت کنند از ابوعبداللّه رازی که گفت ابن انباری مرا صوفی داد، شبلی کلاهی داشت در خور آن صوف و ظریف کلاهی بود تمنّا کردم که این هر دو مرا می باید چون شبلی از مجلس برخاست با من نگریست، من از پی وی بشدم و عادت وی آن بودی که چون خواستی که با وی بروم، باز من نگریستی آنگاه چون در سرای شد مرا گفت صوفی برکش، برکشیدم، اندر هم پیچیده و کلاه بر آنجا افکند و آتش خواست و هر دو بسوخت.

АбўҳФс ншобўрӣ гуфт касро нарасад ки даъвӣ фаросат кунад валикин аз фаросати дигарон бибояд тарсид зеро ки пайғамбарро алайҳи алслўٰаҳ ва ассалом гуфт аз фаросат муъминон битарсед ва нагуфт шумо бФрост даъвӣ кунед ва кӣ дуруст ояд даъвии фаросати онро ки бидон маҳал бошад ки виро аз фаросати дигарон бибояд тарсид .

ابوحفص نشابوری گفت کس را نرسد که دعوی فراست کند ولیکن از فراست دیگران بباید ترسید زیرا که پیغمبر را عَلَیْهِ الصَّلوٰةُ وَ السَّلامُ گفت از فراست مؤمنان بترسید و نگفت شما بفراست دعوی کنید و کی درست آید دعوی فراست آنرا که بدان محل باشد که ویرا از فراست دیگران بباید ترسید.

Абўолъбоси бен мсрўқ гуяд дар наздик перӣ шудам аз асҳобно то иёдат кунам вирои андари ҳоли танг дастӣ дидам , бахотир ман даромад ки ин перро рФқӣ аз куҷо буд пер гуфт эй абўолъбоси дасти азин хотир бидор ки худои ъзўҷли алтоФҳоء хФӣаст .

ابوالعبّاس بن مسروق گوید در نزدیک پیری شدم از اصحابنا تا عیادت کنم ویرا اندر حال تنگ دستی دیدم، بخاطر من درآمد که این پیر را رفقی از کجا بود پیر گفت ای ابوالعبّاس دست ازین خاطر بدار که خدای عَزَّوَجَلَّ الطافهاء خفی است.

Ва аз перӣ ҳикоят кунанд ки гуфт ббғдоди андар масҷидӣ будам , бо ҷамоатӣ аз даравишон , бчнди рӯзи ҳеҷ футуҳ набӯд , бнздики хавоси омадам то чизе аз вай бипурсам чун чашми вай бар ман афтод гуфт он ҳоҷат ки аз баҳр он омадӣ , худоӣ донад ё на гуфтам ё шайх донад пас гуфт хомӯш бош касро хабар надиҳӣ аз махлуқот , бозгаштами бас чизе барнаёмад ки футуҳ падедор омад афзӯн аз кифоят .

و از پیری حکایت کنند که گفت ببغداد اندر مسجدی بودم، با جماعتی از درویشان، بچند روز هیچ فتوح نبود، بنزدیک خوّاص آمدم تا چیزی از وی بپرسم چون چشم وی بر من افتاد گفت آن حاجت که از بهر آن آمدی، خدای داند یا نه گفتم یا شیخ داند پس گفت خاموش باش کس را خبر ندهی از مخلوقات، بازگشتم بس چیزی برنیامد که فتوح پدیدار آمد افزون از کفایت.

Гӯйанд саҳли бен Абдуллоҳи рӯзии андар масҷид нишаста буд кабӯтарӣ дар масҷид афтод , аз гармоу ранҷ ки вирои расида буд саҳл гуфт шоҳи кирмонӣ фармон ёфт , ҳам акнӯн ани шоءи аллоҳи он сухан бинвиштанд ҳам чунон буд ки вай гуфта буд .

گویند سهل بن عبداللّه روزی اندر مسجد نشسته بود کبوتری در مسجد افتاد، از گرما و رنج که ویرا رسیده بود سهل گفت شاه کرمانی فرمان یافت، هم اکنون اِنْ شاءَ اللّهُ آن سخن بنوشتند هم چنان بود که وی گفته بود.

Абуабдуллои трўғбдии бузург вақт будаст , бтўс ҳаме шуд касе бо вай буд , чун бхрў расед гуфт нони хар , он қадар ки аишонрои кифоят буд , бихаред гуфт бештари бихар , он марди даҳ танро нони хариди бахшаму пиндошт ки сухани он пери ҳеҷ ҳақиқат надорад гуфт чун басар ақаба раседем гуруҳеи мрдмонрои дидем , дасту пои баста , дуздон аишонро бибаста буданд ва чанд рӯз буд то нон нахурда буданд , аз мо таом хостанд маро гуфт суфраи пеши эшон бар .

ابوعبداللّه تُروغبدی بزرگ وقت بودست، بطوس همی شد کسی با وی بود، چون بِخَرْو رسید گفت نان خر، آن قدر که ایشانرا کفایت بود، بخرید گفت بیشتر بخر، آن مرد ده تن را نان خرید بخشم و پنداشت که سخن آن پیر هیچ حقیقت ندارد گفت چون بسر عَقَبه رسیدیم گروهی مردمانرا دیدیم، دست و پای بسته، دزدان ایشانرا ببسته بودند و چند روز بود تا نان نخورده بودند، از ما طعام خواستند مرا گفت سفره پیش ایشان بر.

Устоди эмоми раҳма аллоҳ гуяд дар пеши устоди Абӯалии дқоқи раҳма аллоҳ будам ҳадиси шайхи Абуабдурраҳмон слмӣ мерафт ки ӯ андари самоъи бмўоФқт даравишон боистад устод Абӯали гуфт мисли ӯ , дар ҳол ӯ сукӯни бадв , аввалитар буд пас ҳам андари он маҷлис гуфт бархезу бнздик ӯ шӯу ваии андари китоб хона нишастааст ва бар рӯй китобҳо , муҷалладии сурхи пушт чаҳорсуӣ ниҳодаст , ашъор ҳусайн Мансураст дар онҷо , он китоб биовару бозу ҳеҷ магӯ , вақти гармгоҳ буд ман андар шудам ваии андари китоби хона буд ва он муҷаллад ҳамчунон ки ӯ гуфт ниҳода буд чун ман бинишастам шайхи Абуабдурраҳмон дар сухан омад гуфт баъзе аз мардумон инкор мекунанд бар касе аз уламо ки ҳаракат дар самоъ мекунад , Марвиро рӯзӣ дар хонаи холии диданд ва ӯ май гашт чун мтўоҷдӣ , пурседанд ӯро , аз ҳол ӯ гуфт масаълаи мушкил буд маро , маънии он бдонстм аз шодии хештанро фурӯ натавонистам дошт то бархестаму мигштм , маро гуфт ҳоли эшон ҳамчунон буд чун ман он ҳол дидам ки устоди Абӯалии марои фармӯда буд ва васф кард , бар он ҷумла ки гуфт ва бар забони шайхи абдурраҳмони он сухан рафт , мутаҳайир шудам гуфтам чун кунам миёни эшон , охир андешедам , гуфтам инро ҳеҷ рӯй нест магари сидқу ростии вайро гуфтам устоди Абӯалии марои сифати ин муҷаллад кардааст ва гуфта ин китоби бнздики ман ор беонк аз шайхи дастурии хоҳӣ ва ман аз ту май тарсаму мухолифат ӯ наметавонам кард чаҳ Фрмоӣии дастаи аҷзо берун оварад аз суханони ҳусайни Мансур дар миёни он таснифӣ буд ӯро номи он китоб , алсиҳўри фии нақзи алдҳўр ва маро гуфт ин бурдору бнздик ӯ бар , гуфт ӯро бигӯӣ , ман ин муҷаллад менагарм то байтӣ чанд бо таснифҳои хеш барам бархестам беруни омадам .

استاد امام رَحِمَهُ اللّهُ گوید در پیش استاد ابوعلی دقّاق رَحِمَهُ اللّهُ بودم حدیث شیخ ابوعبدالرحمن سُلَمی می رفت که او اندر سماع بموافقت درویشان بایستد استاد ابوعلی گفت مثل او، در حال او سکون بدو، اولی تر بود پس هم اندر آن مجلس گفت برخیز و بنزدیک او شو و وی اندر کتاب خانه نشسته است و بر روی کتابها، مجلّدی سرخ پشت چهارسوی نهادست، اشعار حسین منصورست در آنجا، آن کتاب بیاور و بازو هیچ مگو، وقت گرمگاه بود من اندر شدم وی اندر کتاب خانه بود و آن مجلّد همچنان که او گفت نهاده بود چون من بنشستم شیخ ابوعبدالرّحمن در سخن آمد گفت بعضی از مردمان انکار می کنند بر کسی از علماء که حرکت در سماع میکند، مروی را روزی در خانه خالی دیدند و او می گشت چون متواجدی، پرسیدند او را، از حال او گفت مسئلۀ مشکل بود مرا، معنی آن بدانستم از شادی خویشتن را فرو نتوانستم داشت تا برخاستم و میگشتم، مرا گفت حال ایشان همچنان بُوَد چون من آن حال دیدم که استاد ابوعلی مرا فرموده بود و وصف کرد، بر آن جمله که گفت و بر زبان شیخ عبدالرّحمن آن سخن رفت، متحیّر شدم گفتم چون کنم میان ایشان، آخر اندیشیدم، گفتم این را هیچ روی نیست مگر صدق و راستی وی را گفتم استاد ابوعلی مرا صفت این مجلّد کرده است و گفته این کتاب بنزدیک من آر بی آنک از شیخ دستوری خواهی و من از تو می ترسم و مخالفت او نمی توانم کرد چه فرمائی دستۀ اجزا بیرون آورد از سخنان حسین منصور در میان آن تصنیفی بود او را نام آن کتاب، الصَّیْهور فی نقض الدّهور و مرا گفت این بردار و بنزدیک او بر، گفت او را بگوی، من این مجلّد می نگرم تا بیتی چند با تصنیفهای خویش برم برخاستم بیرون آمدم.

Ҳасани ҳаддод ҳикоят кунад гуяд бнздики Абулқосими мунодӣ гар будам , ҷамоатӣ аз даравишони наздик ӯ буданд , маро гуфт беруни шӯу аишонро чизе биор то бихӯранд , ман шод шудам ки марои дастурӣ буд ки басӯии даравишони чизеи орми пас аз онки дарвешӣ ман донист , гуфт занбилии броштму беруни омадам чун бкўии сайёри расидам перӣ дидам , бшкўаҳи вабаӣ салом кардам гуфтам ҷамоатии даравишон ҷое ҳозиранд ҳеҷ туро уфтад туро ки боишон халқӣ кунӣ он пер фармуд то қадре нону гӯшт ва ангур биовараданд чун боз дар сарои расидами Абулқосими мунодигар аз андарун овоз дод ончӣ оварадӣ бози онҷоигоаҳ бар ки оварадӣ ман бозгаштам ва азон пери узри хостам , гуфтам аишонро бознёФтм бидон таъриз ки эшон бпрокнднди он чизҳо бозу додам пас онгоҳи ббозори омадами чизеи футуҳ буд , пеши эшон барадам ва қисса бигуфтам гуфт ореи он марди нахустин писари сайёр буд мардии султонӣ ва чун дрўишонрои чизеи ореи чунин ор на чунон .

حسن حدّاد حکایت کند گوید بنزدیک ابوالقاسم منادی گر بودم، جماعتی از درویشان نزدیک او بودند، مرا گفت بیرون شو و ایشانرا چیزی بیار تا بخورند، من شاد شدم که مرا دستوری بود که بسوی درویشان چیزی آرم پس از آنک درویشی من دانست، گفت زنبیلی براشتم و بیرون آمدم چون بکوی سیّار رسیدم پیری دیدم، بشکوه وبَهی سلام کردم گفتم جماعتی درویشان جایی حاضر اند هیچ ترا افتد ترا که بایشان خلقی کنی آن پیر فرمود تا قدری نان و گوشت و انگور بیاوردند چون باز در سرای رسیدم ابوالقاسم منادی گر از اندرون آواز داد آنچه آوردی باز آنجایگاه بر که آوردی من بازگشتم و ازان پیر عذر خواستم، گفتم ایشانرا بازنیافتم بدان تعریض که ایشان بپراکندند آن چیزها بازو دادم پس آنگاه ببازار آمدم چیزی فتوح بود، پیش ایشان بردم و قصّۀ بگفتم گفت آری آن مرد نخستین پسر سیّار بود مردی سلطانی و چون درویشانرا چیزی آری چنین آر نه چنان.

Абуалҳусайн қирвонӣ гуфт бзёрти абўолхир тинотӣ шудам чун видоъи бкрдм , бо ман то дар масҷид биёмад гуфт ман донам ки ту бмълўм нагӯйӣ валикини ту ин ду сибк баргир бстдму андари ҷайби ниҳодам ва бирафтам то басаи рӯзи ҳеҷ футуҳ набӯд , яке аз он себ баровардам ва бихӯрадам хостам ки он дигар барорам даст фаро кардам ва ҳар ду себ дар ҷайб дидам ман азон аҷаб бимонадам ва азон себи михўрдму себ ҳамчунон андари ҷайб май буд то бадари Мӯсили расидам бо хештан гуфтам ин себи таваккули ман табоҳ кунад ки ин маро чун мълўмист , ҳардуи себи бикбор аз ҷайб баровардам дарвеширо дидам андари гилӣмии печида , гуфт марои себӣ орзӯ мекунад ман он ҳар ду себ ба вай додам чун бирафтам донистам ки он пери он себ ӯро фиристода буду гуруҳе дар он роҳ бо ман буданд боз гардидам , пеш дарвеш шудам , ӯро ёфтам .

ابوالحسین قیروانی گفت بزیارت ابوالخیر تیناتی شدم چون وداع بکردم، با من تا در مسجد بیامد گفت من دانم که تو بمعلوم نگویی ولیکن تو این دو سیبک برگیر بستدم و اندر جیب نهادم و برفتم تا بسه روز هیچ فتوح نبود، یکی از آن سیب برآوردم و بخوردم خواستم که آن دیگر برآرم دست فرا کردم و هر دو سیب در جیب دیدم من ازان عجب بماندم و ازان سیب میخوردم و سیب همچنان اندر جیب می بود تا بدر موصل رسیدم با خویشتن گفتم این سیب توکّل من تباه کند که این مرا چون معلومیست، هردو سیب بیکبار از جیب برآوردم درویشی را دیدم اندر گلیمی پیچیده، گفت مرا سیبی آرزو میکند من آن هر دو سیب به وی دادم چون برفتم دانستم که آن پیر آن سیب او را فرستاده بود و گروهی در آن راه با من بودند باز گردیدم، پیش درویش شدم، او را یافتم.

АбуАмр улувваон гуяд ҷавонӣ буд суҳбат кардӣ бо ҷунайд ва аз хотири мардумон сухан гуфтӣ ҷунайдро бигуфтанд ҷунайд ӯро гуфт ин чист ки аз ту бози мигўинди ҷунайдро гуфт ҳарчӣ хоҳӣ эътиқод кун , ҷунайд эътиқод кард ҷавон гуфт фалон чизаст гуфт нест гуфт дигари бори чизе андеш гуфт андешедам ҷавон гуфт чунин ва чунин андешедӣ ҷунайд гуфт нест ҷавон гуфт чизеи дигар андеш гуфт андешедам гуфт фалон чизаст гуфт аҷабаст ту рости гӯйӣ ва ман дил хеш шиносам . Ҷунайд гуфт рост гуфтӣу аввалу сонӣ низ рост гуфтӣ валикини хостам ки туро имтиҳон кунам то ҳеҷ тағайюри андар дил ояд ё на .

ابوعمرو علوان گوید جوانی بود صحبت کردی با جُنَیْد و از خاطر مردمان سخن گفتی جُنَیْد را بگفتند جنید او را گفت این چیست که از تو باز میگویند جُنَید را گفت هرچه خواهی اعتقاد کن، جُنَید اعتقاد کرد جوان گفت فلان چیزست گفت نیست گفت دیگر بار چیزی اندیش گفت اندیشیدم جوان گفت چنین و چنین اندیشیدی جُنَید گفت نیست جوان گفت چیزی دیگر اندیش گفت اندیشیدم گفت فلان چیزست گفت عجب است تو راست گویی و من دل خویش شناسم. جنید گفت راست گفتی و اوّل و ثانی نیز راست گفتی ولیکن خواستم که ترا امتحان کنم تا هیچ تغیّر اندر دل آید یا نه.

Абдуллоҳи розӣ ҳикоят кунад ки ибни албрқӣ бемор шуд қадаҳии доруи бнздик ӯ бурданд дар онҷо нагирист ва гуфт имрӯзи андари мамлакат корӣ афтодаст бнўиӣ , таом ва шароб нахӯрам то бидонам ки чист хабар даромад бурузӣ чанд , пас аз он , ки қарматии андар Макка шуд ва дар он рӯзи куштании азими бикрад .

عبداللّه رازی حکایت کند که ابن البرقی بیمار شد قدحی دارو بنزدیک او بردند در آنجا نگریست و گفت امروز اندر مملکت کاری افتادست بنویی، طعام و شراب نخورم تا بدانم که چیست خبر درآمد بروزی چند، پس از آن، که قِرْمِطی اندر مکّه شد و در آن روز کشتنی عظیم بکرد.

АбуУсмон мағрибӣ гуфт ин ҳикоят бигуфтанд ибни котибро , гуфт аҷабаст ман гуфтам аҷиб нест Абӯалии котиб маро гуфт имрӯзи хабар Макка чист ман гуфтам акнӯн андарин соъати тлҳёну бнўҳсн ҷанг мекунанду тлҳёни сиёҳии фаро пеш кардаанд ъамомаи дори сурху андари Макка меғаст бмқдори ҳарами Абӯалии ин ҳол бинвишт ва кас бимика фиристод ҳамчунон буд ки ман гуфта будам ҷавоб боз омад .

ابوعثمان مغربی گفت این حکایت بگفتند ابن کاتب را، گفت عجب است من گفتم عجیب نیست ابوعلی کاتب مرا گفت امروز خبر مکّه چیست من گفتم اکنون اندرین ساعت طَلْحیان و بنوحسن جنگ میکنند و طَلْحیان سیاهی فرا پیش کرده اند عمامه دار سرخ و اندر مکّه میغ است بمقدار حرم ابوعلی این حال بنوشت و کس بمکّه فرستاد همچنان بود که من گفته بودم جواب باز آمد.

Аз инси бен молики разии аллоҳи анҳу ривоят кунанд ки гуфт андари наздики Усмон ъФон шудам разии аллоҳи анҳуу андари роҳи занӣ дида будам , андар вай нагиристам Усмони разии аллоҳ анҳу гуфт аз шумо кас буд ки дар ояду осори зино бар вай пайдо бошад ман гуфтам ваҳй бтў омад аз пас пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт на валикин бидонанд ббрҳону фаросати рост .

از انس بن مالک رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ روایت کنند که گفت اندر نزدیک عثمانِ عفّان شدم رضیُ اللّهُ عَنْهُ و اندر راه زنی دیده بودم، اندر وی نگریستم عثمان رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گفت از شما کس بود که در آید و آثار زنا بر وی پیدا باشد من گفتم وحی بتو آمد از پس پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت نه ولیکن بدانند ببرهان و فراست راست.

Абӯсаид хроз гуяд андари масҷид ҳаром шудам , дарвеширо дидам ду хирқа дошт ва чизе мехост ман бо хештан гуфтам ин чунин баъзе хештан гарон кардаанд бар мардумони он дарвеши андар ман нагирист ва гуфт , воълмўои ани аллоҳи иълми мо фии анФскми Фоҳзрўаҳ бўсъид гуфт ман истиғфор кардам андари вақт овоз дод ва маро гуфт вҳўи алзии иқбли алтўбаҳи ани ибода .

ابوسعید خرّاز گوید اندر مسجد حرام شدم، درویشی را دیدم دو خرقه داشت و چیزی میخواست من با خویشتن گفتم این چنین بعضی خویشتن گران کرده اند بر مردمان آن درویش اندر من نگریست و گفت، وَاعْلَموا اَنَّ اللّهَ یَعْلَمُ ما فِی انفُسِکُمْ فَاحْذَرُوهُ بوسعید گفت من استغفار کردم اندر وقت آواز داد و مرا گفت وَهُوَ الَّذی یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ.

Аз иброҳӣми хавос ҳикоят кунанд ки гуфт ббғдод будам , андари ҷомеъу ҷамоатии даравишон онҷо буданд . Ҷавонӣ даромад зарифу хуши буии некӯ рӯй ман дрўишонро гуфтам ки андари дил ман афтод ки ин ҷавон ҷуҳудаст ҳамаи даравишон кроҳит доштанд аз ман он сухани ман берун шудам ва ӯ низ берун омад пас пеш даравишон рафт ва гуфт чаҳ гуфт аз ман он пер гуфт аз ман ҳишмат карданд ва бо ваии бнгФтнд , алҳоҳ кард барояшон гуфтанд мегуяд ки ин ҷавон ҷуҳудаст , он ҷавон биёмаду бӯса бар сар ман дод ва мусулмон шуд , ӯро гуфтанд он чаҳ сабаб буд гуфт мо андари ктобҳоء хеш ёфта будем ки фаросати садиқон хато науфтад гуфтам биёзмоем мслмононро чун бнгрстм гуфтам агар дар миёни мусулмонон садиқаст воҷиб кунад ки андарин тайифа буд , хештанро багӯна дигар биёростам то бар шумо бипушад чун ин перро чашм бар ман афтод андар ман бидид , донистам ки вай садиқаст ва он ҷавон аз бузургони суфиёни гашт .

از ابراهیم خوّاص حکایت کنند که گفت ببغداد بودم، اندر جامع و جماعتی درویشان آنجا بودند. جوانی درآمد ظریف و خوش بوی نیکو روی من درویشانرا گفتم که اندر دل من افتاد که این جوان جهودست همه درویشان کراهِیّت داشتند از من آن سخن من بیرون شدم و او نیز بیرون آمد پس پیش درویشان رفت و گفت چه گفت از من آن پیر گفت از من حِشمت کردند و با وی بنگفتند، الحاح کرد برایشان گفتند می گوید که این جوان جهودست، آن جوان بیامد و بوسه بر سر من داد و مسلمان شد، او را گفتند آن چه سبب بود گفت ما اندر کتابهاء خویش یافته بودیم که فراست صدّیقان خطا نیفتد گفتم بیازمایم مسلمانانرا چون بنگرستم گفتم اگر در میان مسلمانان صدّیق است واجب کند که اندرین طایفه بود، خویشتن را بگونه دیگر بیاراستم تا بر شما بپوشد چون این پیر را چشم بر من افتاد اندر من بدید، دانستم که وی صدیّق است و آن جوان از بزرگان صوفیان گشت.

Муҳамад Довӯд гуяд андари наздик ҷрирӣ будам , гуфт андари миёни шумо ҳечкас ҳаст ки чун ҳақи субҳона втъолӣ хоҳад ки ҳодисаи пайдои орад , андари мамлакати хеш ӯро огоҳ кунад , пеш аз онки пайдои оради гуфтем на гуфт пас бгриид бар дилҳое ки аз худои таъолии ҳеҷ насиб наёфта бошад .

محمّدِ داود گوید اندر نزدیک جُرَیری بودم، گفت اندر میان شما هیچکس هست که چون حقّ سُبْحَانَه وَتَعالی خواهد که حادثۀ پیدا آرد، اندر مملکت خویش او را آگاه کند، پیش از آنک پیدا آرد گفتیم نه گفت پس بگریید بر دلهایی که از خدای تعالی هیچ نصیب نیافته باشد.

Абумусо диблӣ гуфт аз абдурраҳмони бен яҳёи пурсидам аз таваккул гуфт таваккули он буд ки агар дасти тоўорни андари даҳон аждҳоӣӣ кунӣ аз ҳеҷ чизи бнтрсии ҷуз аз худои ъзўҷл , гуфт аз онҷои беруни омадам , бнздики Абуязиди омадам то таваккул аз вай бипурсам , дар бздм овоз дод гуфт сухани абдурраҳмон кифоят нест туро , гуфтам дар бигушоӣ маро гуфт бзёрт ман наомадӣ , ҷавоб аз пас дар бёФтӣ , дар боз накард гуфт ман шудаму солии бистодми пас онгоҳ омадам гуфт марҳабо бзёрт омадӣ , як моҳи наздик ӯ бистодми ҳеҷ хотир наомад марои ало ки аз ҳама хабар дод буқат видоъ гуфтам марои фоида даҳ гуфт аз модарам шунидам ки гуфт андари он вақт ки бмни ҳомила буд , ҳаргоҳ ки таомии ҳалоли пеш ӯ бурдандии даст ман бидон раседӣ ва бихӯрадӣ ва чун шбҳтии андари он будӣ даст вай бидон нараседӣ ва нагирифтӣ .

ابوموسی دَیْبُلی گفت از عبدالرّحمن بن یحیی پرسیدم از توکّل گفت توکّل آن بود که اگر دست تاوارَن اندر دهان اژدهائی کنی از هیچ چیز بنترسی جز از خدای عَزَّوَجَلَّ، گفت از آنجا بیرون آمدم، بنزدیک ابویزید آمدم تا توکّل از وی بپرسم، در بزدم آواز داد گفت سخن عبدالرّحمن کفایت نیست ترا، گفتم در بگشای مرا گفت بزیارت من نیامدی، جواب از پس در بیافتی، در باز نکرد گفت من شدم و سالی بیستادم پس آنگاه آمدم گفت مرحبا بزیارت آمدی، یک ماه نزدیک او بیستادم هیچ خاطر نیامد مرا الّا که از همه خبر داد بوقت وداع گفتم مرا فایدۀ ده گفت از مادرم شنیدم که گفت اندر آن وقت که بمن حامله بود، هرگاه که طعامی حلال پیش او بردندی دست من بدان رسیدی و بخوردی و چون شبهتی اندر آن بودی دست وی بدان نرسیدی و نگرفتی.

Абрҳим хавос гуфт андар бодия шудам , марои ранҷ бисёр расед , чун бимика расидами аҷабии бмн андар омад , перзании маро овоз дод ки ё иброҳӣми ман бо ту баҳам будам андари бодия ва бо ту ҳеҷ нагуфтам то сари ту машғӯл нагардад , ин васвос ар сари хеши беруни гузор .

ابرهیم خوّاص گفت اندر بادیه شدم، مرا رنج بسیار رسید، چون بمکّه رسیدم عُجْبی بمن اندر آمد، پیرزنی مرا آواز داد که یا ابراهیم من با تو بهم بودم اندر بادیه و با تو هیچ نگفتم تا سرّ تو مشغول نگردد، این وسواس ار سِرِّ خویش بیرون گذار.

Ҳикоят кунанд ки фарғонӣ ҳар сол ҳаҷ кардӣ ва бншобўр бигузаштӣу бпиш АбуУсмон нарафтӣ , якбори наздики АбуУсмон ҳирӣ шуд салом карду ҷавоби ваии боз надод гуфт бо хештан гуфтам мусулмонии наздик ӯ шавад ва салом кунаду ҷавоби салом ӯ надиҳад , АбуУсмон гуфт ҳаҷ чунин кунанд , модар бигузоранду вирои хушнӯди нокарда , гуфт бози фарғонаи омадам ва мебудам наздики модар то онгоҳ ки фармон ёфт пас онгоҳи қасд АбуУсмон кардам чун андари пеш вай шудам пеши ман боз омад ва маро бинишонад пас фарғонӣ бо ваии бистод ,у ҳоҷати хост то стўрбонӣ вай кунад ва ин хизмат ба вай дод ва бар он май буд то онгоҳ ки шайхи АбуУсмон фармон ёфт .

حکایت کنند که فَرْغانی هر سال حج کردی و بنشابور بگذشتی و بپیش ابوعثمان نرفتی، یکبار نزدیک ابوعثمان حیری شد سلام کرد و جواب وی باز نداد گفت با خویشتن گفتم مسلمانی نزدیک او شود و سلام کند و جواب سلام او ندهد، ابوعثمان گفت حجّ چنین کنند، مادر بگذارند و ویرا خشنود ناکرده، گفت باز فرغانه آمدم و می بودم نزدیک مادر تا آنگاه که فرمان یافت پس آنگاه قصد ابوعثمان کردم چون اندر پیش وی شدم پیش من باز آمد و مرا بنشاند پس فرغانی با وی بیستاد، و حاجت خواست تا ستوربانی وی کند و این خدمت به وی داد و بر آن می بود تا آنگاه که شیخ ابوعثمان فرمان یافت.

Хиролнсоҷ гуяд андар хона будам , андар дилам афтод ки ҷунайд бар дар саройаст он хотир аз дилам берун кардам . Дигари роҳи ҳамон хотир боз омад , се дигари бор ҳамчунон буд , берун шудам , ҷунайдро дидам бар дар сарой маро гуфт чаро бахотири аввал берун наомадӣ .

خیرالنسّاج گوید اندر خانه بودم، اندر دلم افتاد که جُنَیْد بر در سرای است آن خاطر از دلم بیرون کردم. دیگر راه همان خاطر باز آمد، سه دیگر بار همچنان بود، بیرون شدم، جنید را دیدم بر در سرای مرا گفت چرا بخاطر اوّل بیرون نیامدی.

Мҳмдбни алҳсн албстомӣ гуяд андари наздики АбуУсмон мағрибӣ шудам , бо хеш гуфтам магар орзӯ хоҳад АбуУсмон гуфт басанда нест ин ки май бустонам аз эшон ки мехоҳанд ки аз эшон савол кунам .

محمّدبن الحسن البسطامی گوید اندر نزدیک ابوعثمان مغربی شدم، با خویش گفتم مگر آرزو خواهد ابوعثمان گفت بسنده نیست این که می بستانم از ایشان که میخواهند که از ایشان سؤال کنم.

Касе аз даравишон гуяд ббғдод будам , андар дилам афтод ки муртаиши понҷдаҳи дирам май оради маро то ркўаҳ хуррам бидону расанӣу нълинӣу андар бодия шавам гуфт яке дар бузад фаро шудам муртаишро дидам хирқа бадаст гуфт бигир гуфтам эй Сайидӣ нахоҳам гуфт марои ранҷаи мадор чанд хоста будӣ гуфтам понздаҳ дирам гуфт ин понздаҳ дирамаст .

کسی از درویشان گوید ببغداد بودم، اندر دلم افتاد که مرتعش پانجده درم می آرد مرا تا رکوه خرم بدان و رسنی و نعلینی و اندر بادیه شوم گفت یکی در بزد فرا شدم مرتعش را دیدم خرقۀ بدست گفت بگیر گفتم ای سیّدی نخواهم گفت مرا رنجه مدار چند خواسته بودی گفتم پانزده درم گفت این پانزده درم است.

Касе гуфта азин тайифаи андари маънии қавли худои ъзўҷли онҷо ки гуфт аўмн кон мето Фоҳииноаҳ . Яъне мурдаи хотирро зинда кардем , бнўри фаросат ва ӯро нури таҷаллии додему мушоҳида , чунон набӯд ки ғофилӣ дар миёни аҳл ғифлат меравад .

کسی گفته ازین طایفه اندر معنی قول خدای عزّوجلّ آنجا که گفت اَوَمَنْ کانَ مَیْتاً فَاحْیَیْنَاهُ. یعنی مردۀ خاطر را زنده کردیم، بنور فراست و او را نور تجلّی دادیم و مشاهده، چنان نبود که غافلی در میان اهل غفلت میرود.

Ва гуфтаанд чун фаросат дуруст гардад аз онҷои бмқом мшоҳдт расад .

و گفته اند چون فراست درست گردد از آنجا بمقام مشاهدت رسد.

Абўолъбоси мсрўқ ривоят кунад ки гуфт перӣ омад наздики мо ва андарин сухан ҳаме гуфт , некӯи сухан буду хуши забону неки хотир , гуфт ҳар хотир ки шуморо буд марои бгўӣид , андари дил ман афтод ки ӯ ҷуҳудаст ва ин хотири қавӣ буд , бо ҷрирӣ бигуфтам , бар вай гарон омад , ман гуфтам чора нест то ин мардро азин хабари даҳум , виро гуфтам ту гуфтӣ моро , аз ҳар хотир ки шуморо буд маро хабар диҳед , андари дили ман афтодааст ки ту ҷуҳудии сари андари пеши афканди соъатӣ , онгоҳи србрдошт ва гуфт рост гирифтӣ ашҳади ани лоолаҳи алои аллоҳи вошҳди ани мҳмдои расӯли аллоҳ . Ва онгоҳ гуфт ҳамаи мазҳабҳо бнгристм гуфтам агар бо ҳечкас чизе ҳаст бо ин қавм бошад , бнздики шумо омадам то шуморо биёзмоем шуморо бар ҳақ ёфтаму онгоҳ мусулмонӣ шуд некӯ .

ابوالعبّاس مسروق روایت کند که گفت پیری آمد نزدیک ما و اندرین سخن همی گفت، نیکو سخن بود و خوش زبان و نیک خاطر، گفت هر خاطر که شما را بود مرا بگوئید، اندر دل من افتاد که او جهودست و این خاطر قوی بود، با جُرَیْری بگفتم، بر وی گران آمد، من گفتم چاره نیست تا این مرد را ازین خبر دهم، ویرا گفتم تو گفتی ما را، از هر خاطر که شما را بود مرا خبر دهید، اندر دل من افتاده است که تو جهودی سر اندر پیش افکند ساعتی، آنگاه سربرداشت و گفت راست گرفتی اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ الّا اللّهُ وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمّداً رَسولُ اللّهِ. و آنگاه گفت همه مذهبها بنگریستم گفتم اگر با هیچکس چیزی هست با این قوم باشد، بنزدیک شما آمدم تا شما را بیازمایم شما را بر حق یافتم و آنگاه مسلمانی شد نیکو.

Ҳикоят кунанд ки сиррии ҷунайдро гуфт маҷлис кун ҷунайд гуфт ҳишматии андари дили ман буд аз сухани гуфтани мрдмонроу андари хештан муттаҳам будам , бидон истеҳқоқ худ намедидам то шабии расӯлро слии аллоҳи алайҳ вслм бихоб дидаму шаби одина буд ки маро гуфт сухани гӯии мрдмонро , ман бедор шудам , омадам то бадари сарои сиррӣ , пеш аз субҳ ва дар бздм гуфт аз мо бовар надоштӣ то туро гуфтанд маҷлис биниҳод андари ҷомеъ , хабар берун шуд ки ҷунайд маҷлис хоҳад кард , ғуломии тарсои блбосӣ мтнкр биёмад ва гуфт аиҳоолшихи маънии қавл расӯл чист алайҳи алслўٰаҳи вассалом ки гуфт атқўои Фросаҳи алмؤмни ?фонаи инзри бнўри аллоҳ .

حکایت کنند که سری جُنَیْد را گفت مجلس کن جُنَیْد گفت حشمتی اندر دل من بود از سخن گفتن مردمانرا و اندر خویشتن متهّم بودم، بدان استحقاق خود نمی دیدم تا شبی رسول را صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ بخواب دیدم و شب آدینه بود که مرا گفت سخن گوی مردمانرا، من بیدار شدم، آمدم تا بدر سرای سری، پیش از صبح و در بزدم گفت از ما باور نداشتی تا ترا گفتند مجلس بنهاد اندر جامع، خبر بیرون شد که جُنَیْد مجلس خواهد کرد، غلامی ترسا بلباسی مُتَنَکِّر بیامد و گفت ایّهاالشیخ معنی قول رسول چیست عَلَیْهِ الصَّلوٰةُ وَالسَّلامُ که گفت اِتَّقوا فِراسَةَ اَلْمَْؤمِنِ فَاِنَّه یَنْظُرُ بِنورِ اللّهِ.

Ҷунайди сари андари пеши афканди замонии пас србрдошт ва гуфт мусулмони шӯ ки вақти исломи ту дар омад , ғуломи андари вақт мусулмон шуд .

جُنَیْد سر اندر پیش افکند زمانی پس سربرداشت و گفت مسلمان شو که وقت اسلام تو در آمد، غلام اندر وقت مسلمان شد.