Қоли аллоҳи таъолӣу анки лълиٰи халқи азим .

قالَ اللّهُ تَعالی و اِنَّکَ لَعَلیٰ خُلُقٍ عَظیمٍ.

Инс гуяд разии аллоҳи анҳу ки пайғамбарро слии аллоҳи алайҳ вслм гуфтанд аз муъминони кадом фозилтар гуфт никўхўтрини эшон .

انس گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ که پیغمبر را صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفتند از مؤمنان کدام فاضلتر گفت نیکوخوترین ایشان.

Ва хуии некӯи фозилтарин ҳнрҳоءи банда буд ки гавҳари мардони падедори ораду мардум ба халқ пӯшидааст ва ба халқи машҳур .

و خوی نیکو فاضلترین هنرهاء بنده بود که گوهر مردان پدیدار آرد و مردم به خَلْق پوشیده است و به خُلْق مشهور.

Аз устод Абӯали шунидам ки гуфт ҳақи таъолии пайғомбарро слии аллоҳи алайҳи вслми хсоӣсҳоء бисёр дод , бҳич чиз биравӣ он сано накард ки бхлқ некӯ гуфт вонки лълиٰи халқи азим .

از استاد ابوعلی شنیدم که گفت حق تعالی پیغامبر را صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ خصائصهاء بسیار داد، بهیچ چیز بروی آن ثنا نکرد که بخُلْق نیکو گفت وَاِنَّکَ لَعَلیٰ خُلُقٍ عَظیمٍ.

Воситӣ гуяд бхлқи азим ӯро васф кард аз онки кунин бгзошту бхдои тъолиٰ басанда кард .

واسطی گوید بخلق عظیم او را وصف کرد از آنک کونین بگذاشت و بخدای تعالیٰ بسنده کرد.

Ҳам ӯ гуяд ки халқ азим онаст ки бо ҳечкас хусумат накунаду касро бо ӯ хусумат набошад аз қӯти маърифати бхдои ъзўҷл .

هم او گوید که خُلق عظیم آنست که با هیچکس خصومت نکند و کس را با او خصومت نباشد از قوّت معرفت بخدای عَزَّوَجَلَّ.

Ҳусайн Мансур гуяд маънии он буд ки ҷафои халқи андари ту асар накунад пас аз онк ҳақ бишнохтӣ .

حسین منصور گوید معنی آن بود که جفای خلق اندر تو اثر نکند پس از آنک حق بشناختی.

Абӯсаид хроз гуяд халқи он буд ки вирои ҳеҷ ҳиммат набошад ҷузи худои таъолӣ .

ابوسعید خرّاز گوید خلق آن بود که ویرا هیچ همّت نباشد جز خدای تعالی.

Каттонӣ гуяд тасаввуф халқаст ҳар ки броФзоиди бхлқ , андари тасаввуф , бар ту зиёдат оварад .

کتّانی گوید تصوّف خُلق است هر که برافزاید بخلق، اندر تصوّف، بر تو زیادت آورد.

Аз Абдуллоҳи умр ривоят кунанд ки гуфт ҳаргоҳ ки аз ман шунавед ки бандаро гӯям ахзоаҳ аллоҳ бидонед ки он банда озодаст ва шумо барон гувоҳӣ диҳед .

از عبداللّهِ عمر روایت کنند که گفت هرگاه که از من شنوید که بندۀ را گویم اَخْزاهُ اللّهُ بدانید که آن بنده آزادست و شما بران گواهی دهید.

Фзил ъёз гуяд агар бандаи ҳамаи никўӣиҳои бикунаду мурғӣ хонагӣ дораду бовай никўӣӣ накунад ӯ аз ҷумла Муҳсинон набошад .

فضیل عیاض گوید اگر بنده همه نیکوئیها بکند و مرغی خانگی دارد و باوی نیکوئی نکند او از جمله محسنان نباشد.

Ва гӯйанд Абдуллоҳи умр чун якеро дидӣ аз бандагони хеш ки намоз некӯтар кардӣ виро озод кардӣ ҳамаи бандагони ваии бдонстнди ин одати брؤит ӯ намоз некӯ кардандӣу ваии аишонрои озод ҳаме кардӣ рӯзии фаро вай гуфтанд ин намози бадӣдори ту ҳаме кунанд некӯтар . Гуфт ҳар ки моро дар кори худои ъзўҷли бФрибди мо тани фарои фиреб ӯ диҳем .

و گویند عبداللّه عمر چون یکی را دیدی از بندگان خویش که نماز نیکوتر کردی ویرا آزاد کردی همه بندگان وی بدانستند این عادت برؤیت او نماز نیکو کردندی و وی ایشانرا آزاد همی کردی روزی فرا وی گفتند این نماز بدیدار تو همی کنند نیکوتر. گفت هر که ما را در کار خدای عَزَّوَجَلَّ بفریبد ما تن فرا فریب او دهیم.

Ҷунайд ҳикоят кунад аз ҳориси муҳосибӣ ки гуфт се чиз наёбанд бо се чиз , рӯй некӯ бо сиёнату сухани некӯ бо амонат ,у дӯстӣ кардан бо вафо .

جُنَیْد حکایت کند از حارث محاسبی که گفت سه چیز نیابند با سه چیز، روی نیکو با صیانت و سخن نیکو با امانت، و دوستی کردن با وفا.

Абдуллоҳи бен Муҳамад алрозӣ гуяд халқ онаст ки ончӣ ту кунӣ ҳақири дорӣу ончӣ бо ту кунанд бузурги дорӣ .

عبداللّه بن محمّد الرازی گوید خلق آنست که آنچه تو کنی حقیر داری و آنچه با تو کنند بزرگ داری.

АҳнФи Қайсро гуфтанд халқ аз ки омухтӣ гуфт аз Қайси бен ъосм алмнқрӣ гуфтанд чаҳ дидӣ ту аз халқ вай гуфт нишаста буд андари сарои хешу ходима аз он вай меомаду боби зании гарм тофта меовараду пораи бирён бар он буд аз дасти ходимаи биФтоди писаракии Тифл , он Қайси ҳозир буд , он боби зан бар вай афтод он писар ҳоле бамурд дар вақти канизак аз он мадҳуш шуд , канизакро гуфт матарс озод кардам туро барои хдоирои ъзўҷл .

اَحْنَفِ قیس را گفتند خُلق از که آموختی گفت از قیس بن عاصم الْمِنْقَری گفتند چه دیدی تو از خلق وی گفت نشسته بود اندر سرای خویش و خادمۀ از آنِ وی می آمد و باب زنی گرم تافته می آورد و پارۀ بریان بر آن بود از دست خادمه بیفتاد پسرکی طفل، آنِ قیس حاضر بود، آن باب زن بر وی افتاد آن پسر حالی بمرد در وقت کنیزک از آن مدهوش شد، کنیزک را گفت مترس آزاد کردم ترا برای خدایرا عَزَّوَجَلَّ.

Шоҳ кирмонӣ гуяд аломати некӯи хўӣии ранҷ боздоштанасту бор мардумон кашӣдан .

شاه کرمانی گوید علامت نیکو خوئی رنج بازداشتن است و بار مردمان کشیدن.

Пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт шумо мрдмонро бимол хушнӯд натавонӣ кардан , бигушодагӣ рӯйу некӯи хуй хушнӯд кунед аишонро .

پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت شما مردمانرا بمال خشنود نتوانی کردن، بگشادگی روی و نیکو خوی خشنود کنید ایشانرا.

Зўолнўнро гуфтанд андӯҳ киро бештар аз мардумон гуфт бдхўитаринро .

ذوالنّون را گفتند اندوه که را بیشتر از مردمان گفت بدخوی ترین را.

Вҳби бен мнбаҳ гуяд ҳеҷ банда набӯд ки хўӣӣ бар даст гирад чиҳил рӯз ва одат кунад ки на табиат гардад вайро .

وهب بن منبّه گوید هیچ بنده نبود که خوئی بر دست گیرد چهل روز و عادت کند که نه طبیعت گردد وی را.

Ҳасан басарӣ гуяд маънии ин ояи всёбк Фтҳр инаст ки халқ некӯ куну некӯи хўӣии пешаи гир .

حسن بصری گوید معنی این آیه وَثِیابَکَ فَطَهِّرْ اینست که خُلق نیکو کن و نیکو خوئی پیشه گیر.

Гӯйанд якеро аз обидони гӯсфандӣ буд рӯзии он гӯсфандро дид ба се даст ва пой гуфт ин ки кард ғуломӣ буд ӯро ғулом гуфт ман кардам гуфт чаро кардӣ гуфт то туро андўҳгн кунам обид гуфт ман андўҳгн кунам онкасро ки туро фармуд яъне шайтон бирав ки туро озод кардам .

گویند یکی را از عابدان گوسفندی بود روزی آن گوسفند را دید به سه دست و پای گفت این که کرد غلامی بود او را غلام گفت من کردم گفت چرا کردی گفت تا ترا اندوهگن کنم عابد گفت من اندوهگن کنم آنکس را که ترا فرمود یعنی شیطان برو که ترا آزاد کردم.

Иброҳӣми адҳамро гуфтанд андари дунёи ҳаргиз шод шудӣ гуфт ду бор , якбор нишаста будам касе фароз омад ва бар ман шошиду дигари бор ҷоӣӣ будам яке фароз омаду силӣ бар гардан ман зад .

ابراهیم ادهم را گفتند اندر دنیا هرگز شاد شدی گفت دو بار، یکبار نشسته بودم کسی فراز آمد و بر من شاشید و دیگر بار جائی بودم یکی فراز آمد و سیلی بر گردن من زد.

Увайси алқрниро гӯйанд чун кўдконрои чашми фаро вай афтодӣ санги андари ваии андохтндӣ Увайс гуфт чун азин чора нест бории санг хирад андозед то пои ман бншкнд азон сабаб аз намози бознмонм .

اویس القرنی را گویند چون کودکانرا چشم فرا وی افتادی سنگ اندر وی انداختندی اویس گفت چون ازین چاره نیست باری سنگ خرد اندازید تا پای من بنشکند ازان سبب از نماز بازنمانم.

Мардии аҳнФи Қайсро дашном медод ва аз пас вай май давид , аҳнФ чун бо қабӣла хеш расед бистод ва гуфт агар чизеи дигари андари дилат монда аст бигӯ онҷо то касе азин бехирадон аз қабӣла мо нашунӯд ки туро ҷавоб диҳад .

مردی اَحْنَفِ قیس را دشنام میداد و از پس وی می دوید، احنف چون با قبیلۀ خویش رسید بیستاد و گفت اگر چیزی دیگر اندر دلت مانده است بگو آنجا تا کسی ازین بی خردان از قبیلۀ ما نشنود که ترا جواب دهد.

Ҳотами асмро гуфтанд мардумро аз ҳамаи каси эҳтимол бояд кард гуфт ореи магар аз нафаси хеш .

حاتم اصمّ را گفتند مردم را از همه کس احتمال باید کرد گفت آری مگر از نفس خویش.

Ривоят кунанд ки амӣралмуъминӣни алии карами аллоҳи виҷҳаи ғуломиро бихонад наомад , дигар бор хонд , ҳам наомад се дигарро бихонад , наомад алӣ бар пой хост омад ӯро дид , пушт бозгзоштаҳ гуфт эй ғуломи овоз ман нишнидӣ ки чандини бор туро хондам гуфт шунидам гуфт пас чаро наомадӣ гуфт карӣмӣ ту донистам , эмин будам аз уқубати ту , коҳилӣ кардам наомадам гуфт бирав ки туро озод кардам аз баҳри худои ъзўҷл .

روایت کنند که امیرالمؤمنین علی کرّم اللّهُ وَجههُ غلامی را بخواند نیامد، دیگر بار خواند، هم نیامد سه دیگر را بخواند، نیامد علی بر پای خاست آمد او را دید، پشت بازگذاشته گفت ای غلام آواز من نشنیدی که چندین بار ترا خواندم گفت شنیدم گفت پس چرا نیامدی گفت کریمی تو دانستم، ایمن بودم از عقوبت تو، کاهلی کردم نیامدم گفت برو که ترا آزاد کردم از بهر خدای عَزَّوَجَلَّ.

Гӯйанд маърӯфи крхии бкнор диҷла омад то таҳорат кунад мусҳафу саҷҷода бар канор диҷла биниҳод занӣ фароз омад ва он барграфт маърӯф аз пас ӯ фароз шуд ва гуфт ман маърӯфам , ҳеҷ боки мадор , ҳеҷ писарат ҳаст ки қуръон бар хонд гуфт на гуфт шавҳарат гуфт на гуфт пас мусҳафи бози ман даҳ , ҷомаи туро .

گویند معروف کرخی بکنار دجله آمد تا طهارت کند مصحف و سجّادۀ بر کنار دجله بنهاد زنی فراز آمد و آن برگرفت معروف از پس او فراز شد و گفت من معروفم، هیچ باک مدار، هیچ پسرت هست که قرآن بر خواند گفت نه گفت شوهرت گفت نه گفت پس مصحف باز من ده، جامه ترا.

Вақте дуздони андари сарои Абуабдурраҳмон слмӣ шуданд бмкобраҳ , ончӣ ёфтанд ббрднд касе аз асҳобно ҳикоят кард ва гуфт аз шайх Абуабдурраҳмон шунидам ки гуфт андари бозори ҳамеи омадами ҷбаҳ хеш дидам андари ман язид , бигузаштаму бозони ннгристм .

وقتی دزدان اندر سرای ابوعبدالرّحمن سُلَمی شدند بمکابره، آنچه یافتند ببردند کسی از اصحابنا حکایت کرد و گفت از شیخ ابوعبدالرّحمن شنیدم که گفت اندر بازار همی آمدم جبّۀ خویش دیدم اندر مَنْ یَزید، بگذشتم و بازان ننگریستم.

Вҷиҳӣ гуяд аз ҷрирӣ шунидам ки гуфт аз Маккаи бози омадам , нахусти бслом ҷунайд шудам то вай ранҷа набошад , виро салом кардам ва бирафтам , дигари рӯз чун намози бомдоди бкрдми андари масҷиди мо , ҷунайдро андар саф дидам гуфтам ман дик барои он омадам то ту ранҷа набошӣ гуфт аз фазли ту буд ва ин ҳақ туаст .

وَجیهی گوید از جُریری شنیدم که گفت از مکّه باز آمدم، نخست بسلام جُنَید شدم تا وی رنجه نباشد، ویرا سلام کردم و برفتم، دیگر روز چون نماز بامداد بکردم اندر مسجد ما، جُنَید را اندر صف دیدم گفتم من دیک برای آن آمدم تا تو رنجه نباشی گفت از فضل تو بود و این حق تو است.

АбўҳФси ҳаддодро пурседанд аз халқ гуфт онаст ки худои ъзўҷл ихтиёр кард пайғамбарро алайҳ алслўٰаҳ гуфт хзи алъФўи вомри болърФ .

ابوحفص حدّاد را پرسیدند از خُلق گفت آنست که خدای عزّوجلّ اختیار کرد پیغمبر را عَلَیْهِ الصَّلوٰةُ گفت خُذِ العَفوَ وامُرْ بِالْعُرْفِ.

Ва гуфтаанд халқ онаст ки бамурдмон наздик бошӣ ва дар миёни эшон ғариб бошӣ .

و گفته اند خُلق آنست که بمردمان نزدیک باشی و در میان ایشان غریب باشی.

Ва гуфтаанд халқ онаст ки ҳарчӣ фаро ту расад аз ҷФоءи халқони ҳамаи фарои пазирӣу қзоءи ҳақро гардан наҳй , ҳеҷ ношкибоӣӣ ва беоромӣ накунӣ .

و گفته اند خُلق آنست که هرچه فرا تو رسد از جفاء خلقان همه فرا پذیری و قضاء حق را گردن نهی، هیچ ناشکیبائی و بی آرامی نکنی.

Гӯйанд Абӯзар дар ҳавз шуда буду уштурро об медод , гуруҳеи мардумон бар вай шитоб карданд , ҳавз бишикаст ва Абӯзар бинишаст ва онгоҳ бихуфт гуфтанд ин чист гуфт пайғомбари алайҳи алслўٰаҳи вассаломи моро чунин фармӯдааст ки чун якеро аз шумо хашм барояд гӯ биншин то хашми ваии бишавад ва агар нашавад гӯи бхсб .

گویند ابوذر در حوض شده بود و اشتر را آب می داد، گروهی مردمان بر وی شتاب کردند، حوض بشکست و ابوذر بنشست و آنگاه بخفت گفتند این چیست گفت پیغامبر عَلَیْهِ الصَّلوٰةُ وَالسَّلامُ ما را چنین فرموده است که چون یکی را از شما خشم برآید گو بنشین تا خشم وی بشود و اگر نشود گو بخسب.

Ва гӯйанд дар Инҷил набиштааст ки бандаи ман маро ёд кун буқати хашм то туро ёд кунам дар вақти хушнӯдӣ .

و گویند در انجیل نبشته است که بندۀ من مرا یاد کن بوقت خشم تا ترا یاد کنم در وقت خشنودی.

Гӯйанд зании бмолк динор гуфт эй мроӣӣ гуфт эй зан боз ёфтӣ он ном ки аҳли Басра фаромӯш карда буданд .

گویند زنی بمالک دینار گفت ای مُرائی گفت ای زن باز یافتی آن نام که اهل بصره فراموش کرده بودند.

Луқмони ҳакими писарро гуфт се чизи андари се ҷойгоҳ битавон донист ҳалимро андари вақти хашму мардро андари ҷангу дӯсту бародарро буқати ҳоҷат .

لقمان حکیم پسر را گفت سه چیز اندر سه جایگاه بتوان دانست حلیم را اندر وقت خشم و مرد را اندر جنگ و دوست و برادر را بوقت حاجت.

Мӯсои алайҳ ассалом гуфт ёрб забони халқ аз ман боздор . Худои ъзўҷл ваҳй фиристод ки забони халқ аз хештан боз надорам аз ту кӣ боз дорам .

موسی عَلَیْهِ السَّلامُ گفت یارب زبان خلق از من بازدار. خدای عَزَّوَجَلَّ وحی فرستاد که زبان خلق از خویشتن باز ندارم از تو کی باز دارم.

Яҳёи бен зиёди алҳорсӣ ғуломӣ дошт бад , виро гуфтанд чаро дории ин ғулом гуфт то бар ваии ҳалам фаро омӯзам .

یحیی بن زیاد الحارثی غلامی داشت بد، ویرا گفتند چرا داری این غلام گفت تا بر وی حلم فرا آموزم.

Ва дар қавли худои ъзўҷли восбғ алайкум наамма зоҳира ва ботина гуфтаанд неъмат зоҳир онаст ки сӯрати некӯи офариду неъмати ботини хуии некӯ .

و در قول خدای عَزَّوَجَلَّ وَاَسْبَغَ عَلَیْکُمْ نِعْمَهُ ظاهِرَةً و باطِنَةً گفته اند نعمت ظاهر آنست که صورت نیکو آفرید و نعمت باطن خوی نیکو.

Фзил гуяд агар фосиқии никўхўӣ бо ман суҳбат кунад дўстр дорам аз онки обидии бдхўӣ .

فُضَیْل گوید اگر فاسقی نیکوخوی با من صحبت کند دوستر دارم از آنک عابدی بدخوی.

Гуфтаанд некӯи хўӣии эҳтимол кардани мкрўҳҳосту мудоро кардан .

گفته اند نیکو خوئی احتمال کردن مکروههاست و مدارا کردن.

Гӯйанд иброҳӣми адҳам бсҳро шуд , мардии сипоҳии пеши вай боз омад гуфт ободонӣ куҷост иброҳӣми бгўрстон ишорат кард марди сипоҳии яке бар сар иброҳӣм зад ва сараш бишикаст чун аз вай бигузашт гуфтанд ин иброҳӣм адҳамаст зоҳиди хуросон , мард сипоҳӣ бозгардеду узри хост , иброҳӣм гуфт чун марои бздии ман туро аз худои таъолии биҳишт хостам гуфт чаро гуфт басӯии онк ман донистам ки маро аз он музд бошад нахостам ки насиби ман аз ту аҷри никўӣӣ буду насиби ту аз ман бадӣ буд .

گویند ابراهیم ادهم بصحرا شد، مردی سپاهی پیش وی باز آمد گفت آبادانی کجاست ابراهیم بگورستان اشارت کرد مرد سپاهی یکی بر سر ابراهیم زد و سرش بشکست چون از وی بگذشت گفتند این ابراهیم ادهمست زاهد خراسان، مرد سپاهی بازگردید و عذر خواست، ابراهیم گفت چون مرا بزدی من ترا از خدای تعالی بهشت خواستم گفت چرا گفت بسوی آنک من دانستم که مرا از آن مزد باشد نخواستم که نصیب من از تو اجر نیکوئی بود و نصیب تو از من بدی بود.

АбуУсмони ҳириро касе бдъўт хонд чун бидон дар сарой расед мард берун омад ва гуфт ё устоди марои вақт омадан ту нест ва аз ончӣ гуфтам пушаймон шудам бози гирд , АбуУсмони бозгашт чун боз сарой расед мард омад ки маро пушаймонӣ омад аз он сухану узри хост , акнӯн май бояд ки бозоӣӣ , АбуУсмон бархест ва омад , дигари бор чун бадар сарой расед мард ҳамон гуфт ки пеш гуфта буд , АбуУсмони бозгашт ва ин мард мъоўдт мекард ва ӯро онҷо мехонд ва боз мегардонид чун борӣ чанд чунин карду марди андари узр хостани истод ва гуфт ман туро меозмудаму вирои бстўд АбуУсмон гуфт маро ситоиш макун бар одатӣ ки сагро ҳамон одат буд , сагро бихонӣ бияёд ва чун бароне баравад .

ابوعثمان حیری را کسی بدعوت خواند چون بدان در سرای رسید مرد بیرون آمد و گفت یا استاد مرا وقت آمدن تو نیست و از آنچه گفتم پشیمان شدم باز گرد، ابوعثمان بازگشت چون باز سرای رسید مرد آمد که مرا پشیمانی آمد از آن سخن و عذر خواست، اکنون می باید که بازآئی، ابوعثمان برخاست و آمد، دیگر بار چون بدر سرای رسید مرد همان گفت که پیش گفته بود، ابوعثمان بازگشت و این مرد معاودت میکرد و او را آنجا می خواند و باز میگردانید چون باری چند چنین کرد و مرد اندر عذر خواستن ایستاد و گفت من ترا می آزمودم و ویرا بستود ابوعثمان گفت مرا ستایش مکن بر عادتی که سگ را همان عادت بود، سگ را بخوانی بیاید و چون برانی برود.

Гӯйанд вақте АбуУсмон бкўӣӣ мешуд таштии хокистар аз бомай биндохтнд бар сар вай афтод шогирдони забони андарон кас кушоданд ва чизҳо ҳаме гуфтанд , АбуУсмон гуфт ҳеҷ чизи мгўӣид ӯро , ҳар ки мустаҳаққи он буд ки оташ ба вай резанду бхокстр сулҳ кунанд ҷой хашм набошад .

گویند وقتی ابوعثمان بکوئی می شد طشتی خاکستر از بامی بینداختند بر سر وی افتاد شاگردان زبان اندران کس گشادند و چیزها همی گفتند، ابوعثمان گفت هیچ چیز مگوئید او را، هر که مستحقّ آن بود که آتش به وی ریزند و بخاکستر صلح کنند جای خشم نباشد.

Дарвешии бнздики ҷъФрбн ҳанзала омад ҷаъфар ӯро бҷд хизмат мекард ва дарвеш мегуфт неки мардии ту агар на онстӣ ки ҷуҳудӣ ҷаъфар гуфт нияти ман бар он нест ки андари хизмати ту ҳеҷ тақсир кунам аз худои хеши шифои хоҳу марои мусулмонӣ .

درویشی بنزدیک جعفربن حنظله آمد جعفر او را بجدّ خدمت میکرد و درویش می گفت نیک مردی تو اگر نه آنستی که جهودی جعفر گفت نیّت من بر آن نیست که اندر خدمت تو هیچ تقصیر کنم از خدای خویش شفا خواه و مرا مسلمانی.

Абдуллоҳи хайётро гӯйанд ҳарифӣ буд габр , ҷома дӯхтӣ ӯроу ваии сими бад ба вай додӣ Абдуллоҳ аз он ваии бстдии брғбт , рӯзии чунон иттифоқ афтод ки аз дукони бархеста буд бшғлӣ , габр омад ва сим набаҳра оварад ва Бишогирд дод шогирд наситад , сим сира бидод чун Абдуллоҳ боз омад гуфт пероҳан габр куҷост шогирд қисса бигуфт гуфт нек накардӣ , дайргоҳ буд то ӯ он муомила бо ман мекард ва ман барон сабр мекардам ва он сим ӯ дар чоҳӣ май афкандам то бадаст касе науфтад ва ғарра накунад касе дигарро бидон .

عبداللّه خیّاط را گویند حریفی بود گبر، جامه دوختی او را و وی سیم بد به وی دادی عبداللّه از آن وی بستدی برغبت، روزی چنان اتّفاق افتاد که از دکان برخاسته بود بشغلی، گبر آمد و سیم نَبَهره آورد و بشاگرد داد شاگرد نستد، سیم سره بداد چون عبداللّه باز آمد گفت پیراهن گبر کجاست شاگرد قصّه بگفت گفت نیک نکردی، دیرگاه بود تا او آن معامله با من میکرد و من بران صبر میکردم و آن سیم او در چاهی می افکندم تا بدست کسی نیفتد و غرّه نکند کسی دیگر را بدان.

Ва гуфтаанд хуии бад , дилтанг дорад худованди виро , аз баҳри онки ҳчи чизро андари он ҷой набошад магари мурод ӯро чун ҷои танг ки ҷузи худовандро андрў ҷой набошад .

و گفته اند خوی بد، دلتنگ دارد خداوند ویرا، از بهر آنک هچ چیز را اندر آن جای نباشد مگر مراد او را چون جای تنگ که جز خداوند را اندرو جای نباشد.

Ва гуфтаанд хуии некӯи он буд ки ндонӣ ки андар саф кист ки баробари ту истода .

و گفته اند خوی نیکو آن بود که ندانی که اندر صف کیست که برابر تو ایستاده.

Ва гуфтаанд аз бдхўӣии ту буд ки чашми ту бар хуии бад дигарон уфтад .

و گفته اند از بدخوئی تو بود که چشم تو بر خوی بد دیگران افتد.

Пурседанд пайғамбарро слии аллоҳи алайҳи вслм аз шавам . Гуфт онки хуй ӯ бад буд .

پرسیدند پیغمبر را صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ از شوم. گفت آنک خوی او بد بود.

Абуҳурираи разии аллоҳи анҳу пайғомбарро алайҳи алслўٰаҳ вассалом гуфтанд дуо кун мшрконро гуфт марои брҳмт фиристодаанд на бъзоб .

ابوهریره رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ پیغامبر را عَلَیْهِ الصَّلوٰةُ وَالسَّلامُ گفتند دعا کن مشرکانرا گفت مرا برحمت فرستاده اند نه بعذاب.