Қоли аллоҳи таъолии ллФқроءи аллазӣнаи аҳсрўои фии сиблати аллоҳи лоисттиъўни зрбои фии аларз .

قالَ اللّهُ تَعالی لِلْفُقَراءِ الَّذینَ اُحْصِروُا فی سَبیلِ اللّهِ لایَسْتَطِیعوُنَ ضَرْباً فی الْاَرضِ.

Абуҳурираи разии аллоҳ анҳу гуяд ки пайғамбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт даравишон дар биҳишт шаванд пеш аз тавонгарон ба панҷсад сол , ва он ним рӯз буд аз рӯзҳои он ҷаҳонӣ .

ابوهریره رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گوید که پیغمبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت درویشان در بهشت شوند پیش از توانگران به پانصد سال، و آن نیم روز بود از روزهای آن جهانی.

Абдуллоҳи разии аллоҳ анҳу гуяд ки пайғомбар гуфт слии аллоҳи алайҳи вслми мискин на онаст ки мегардад ки луқма ба вай диҳанд ё ду , ё хрмоӣӣ ё ду гуфтанд пас мискин кадомаст ё расӯл аллоҳ гуфт онки наёбади ончӣ ӯро дар хӯрд буд ва шарм дорад ки аз мардумон хоҳаду мардумон ӯро ндонанд ки садақа ба вай диҳанд .

عبداللّه رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گوید که پیغامبر گفت صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ مسکین نه آنست که میگردد که لقمۀ به وی دهند یا دو، یا خرمائی یا دو گفتند پس مسکین کدامست یا رسول اللّه گفت آنک نیابد آنچه او را در خورد بود و شرم دارد که از مردمان خواهد و مردمان او را ندانند که صدقه به وی دهند.

Устоди эмоми Абулқосими раҳма аллоҳ гуяд онк гуфт шарм дорад ки савол кунад яъне аз худоӣ шарм дорад на аз мардумон .

استاد امام ابوالقاسم رَحِمَهُ اللّهُ گوید آنک گفت شرم دارد که سؤال کند یعنی از خدای شرم دارد نه از مردمان.

Ва гуфтаанд дарвешии шиори авлиё буду перояи асФёу ихтиёри ҳақи субҳонаи втъолии хоссагони хешро аз атқёу анбиёи алайҳими ассалому даравишони гузидагон худоӣанд аз бандагон ӯу мавзеи розҳоء ӯ , андари миёни халқон ӯ вхлқро сабаби эшон нигоҳ медораду ббркаҳи эшон варзӣ ҳаме диҳаду даравишони собир ҳам нишинон худоӣ бошанд дар қиёмат ва чунин хабар омадааст аз расӯли слии аллоҳи алайҳи вслм .

و گفته اند درویشی شِعار اولیا بود و پیرایۀ اصفیا و اختیار حقّ سُبْحَانَهُ وَتَعالی خاصگان خویش را از اتقیا و انبیا عَلَیْهِمُ السَّلامُ و درویشان گزیدگان خدای اند از بندگان او و موضع رازهاء او، اندر میان خلقانِ او وخلق را سبب ایشان نگاه میدارد و ببرکۀ ایشان ورزی همی دهد و درویشان صابر هم نشینان خدای باشند در قیامت و چنین خبر آمده است از رسول صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ .

Умри хитоби разии аллоҳ анҳу гуяд ки пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт ҳарчизиро калидӣасту калиди биҳишти дӯстӣ даравишонасту даравишони собир ҳам нишинон худоӣ таъолӣ бошанд рӯзи қиёмат .

عمرِ خطّاب رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گوید که پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت هرچیزی را کلیدی است و کلید بهشت دوستی درویشان است و درویشان صابر هم نشینان خدای تعالی باشند روز قیامت.

Гӯйанд рӯзии мардии даҳ ҳазор дирами наздики иброҳӣм адҳам оварад напазируфт , гуфт мехоҳӣ ки номи ман аз девони даравишон берун кунӣ бад-ӣни даҳ ҳазор дирам .

گویند روزی مردی ده هزار درم نزدیک ابراهیم ادهم آورد نپذیرفت، گفت میخواهی که نام من از دیوان درویشان بیرون کنی بدین ده هزار درم.

Маоз алнсФӣ гуяд худои ҳеҷ қавмро ҳалок накунад бҳрчаҳ кунад то онгоҳ ки дрўишонро ҳақир надорад ва бо эшон хорӣ накунад .

معاذ النَسفی گوید خدای هیچ قوم را هلاک نکند بهرچه کند تا آنگاه که درویشانرا حقیر ندارد و با ایشان خواری نکند.

Ва низ гуфтаанд агар дарвешро ҳеҷ фазилат набошад магари онк фарохӣ ҷӯяду нарх арзон хоҳад мслмононро , он кифоят буд аз баҳри онк ӯро бибояд хариду тавонгарро бибояд фурухт , ин авом даравишон бошанд , хос аишонро бингар ки чаҳ бошад .

و نیز گفته اند اگر درویش را هیچ فضیلت نباشد مگر آنک فراخی جوید و نرخ ارزان خواهد مسلمانانرا، آن کفایت بود از بهر آنک او را بباید خرید و توانگر را بباید فروخت، این عوامِّ درویشان باشند، خاص ایشانرا بنگر که چه باشد.

Яҳёи бен маозро пурседанд аз дарвешӣ гуфт ҳақиқати ваии он буд ки ҷузи бхдоӣ мустағнӣ нагардаду расми он буд ки сабаб виро набӯд .

یحیی بن معاذ را پرسیدند از درویشی گفت حقیقت وی آن بود که جز بخدای مستغنی نگردد و رسم آن بود که سبب ویرا نبود.

Иброҳӣм қасор гуяд дрўишонрои либосӣ буд ки андари он мтҳққ бошанд , ризои бори оради аишонро .

ابراهیم قصّار گوید درویشانرا لباسی بود که اندر آن متحقّق باشند، رضا بار آرد ایشانرا.

Дарвешии наздики устод Абӯали омад , дар соли арбъу тсъин ё хумсу тсъину слсмоиаҳ аз зўзн , пилосӣ пӯшидау кулоҳии пилосин бар сар , яке аз асҳоби мо ӯро гуфт бар рӯй таййибат , ин пилос бчнд харида гуфт бадунё харидааму бъқбӣ аз ман боз хостанду нФрўхтм .

درویشی نزدیک استاد ابوعلی آمد، در سال اربع و تسعین یا خمس و تسعین و ثلثمایه از زوزن، پلاسی پوشیده و کلاهی پلاسین بر سر، یکی از اصحاب ما او را گفت بر روی طیبت، این پلاس بچند خریدۀ گفت بدنیا خریده ام و بعقبی از من باز خواستند و نفروختم.

Ва аз устод Абӯали шунидам ки гуфт дарвешии андари маҷлис барпоӣ хост , чизе мехост ва гуфт се рӯзаст то ҳеҷ чиз нахурдаам яке аз машойихи онҷои ҳозир буд бонг бар вай зад ва гуфт ту дурӯғи гўӣӣ ки дарвешӣ сиррӣаст аз асрори худои ҷли ҷалола ва ӯ сари хеш ҷоӣӣ наниҳад ки касе ошкоро кунад .

و از استاد ابوعلی شنیدم که گفت درویشی اندر مجلس برپای خاست، چیزی میخواست و گفت سه روز است تا هیچ چیز نخورده ام یکی از مشایخ آنجا حاضر بود بانگ بر وی زد و گفت تو دروغ گوئی که درویشی سرّی است از اسرار خدای جَلَّ جَلالُهُ و او سرّ خویش جائی ننهد که کسی آشکارا کند.

Ҳмдўн қасор гуяд чун Иблису ёрони вай гирд оянд бҳичи чиз шод нигараданд чунонк басаи чиз , онки муъминиро бикашаду дигари онк касе бар куфри бимираду дигари онк касеро дилӣ буд ки дар ваии бим дарвешӣ бошад .

حَمْدُون قصّار گوید چون ابلیس و یاران وی گرد آیند بهیچ چیز شاد نگردند چنانک بسه چیز، آنک مؤمنی را بکشد و دیگر آنک کسی بر کفر بمیرد و دیگر آنک کسی را دلی بود که در وی بیم درویشی باشد.

Ҷунайд рӯзӣ гуфт ё мъшри алФқроءи шморо бхдоӣ шиносанд ва барои худоӣ гиромӣ доранд , бингаред то бо худоӣ чун бошед .

جُنَیْد روزی گفت یا مَعْشَر اَلْفُقَراءِ شمارا بخدای شناسند و برای خدای گرامی دارند، بنگرید تا با خدای چون باشید.

Мҳмдбни Абдуллоҳи алФрғониро пурседанд аз дарвешии бхдоӣу истиғно бхдоӣ гуфт чун дарвешӣ дуруст гардад истиғно дуруст гардад , риоят бар банда тамом шавад , нгўинди кадоми тамомтар дарвешӣ ё истиғно зеро ки оам ду ҳолатаст яке тамом набошад магари бадӣгар .

محمّدبن عبداللّه الفرغانی را پرسیدند از درویشی بخدای و استغنا بخدای گفت چون درویشی درست گردد استغنا درست گردد، رعایت بر بنده تمام شود، نگویند کدام تمامتر درویشی یا استغنا زیرا که آم دو حالتست یکی تمام نباشد مگر بدیگر.

Рӯемро пурседанд аз сифат дарвешӣ гуфт тани бҳкми худоӣ додан .

رُویَم را پرسیدند از صفت درویشی گفت تن بحکم خدای دادن.

Ва гуфтаанд нури дарвеш се чизаст нигоҳдоштан сар ва гузордан фаризау сиёнати андари дарвешӣ .

و گفته اند نور درویش سه چیزست نگاهداشتن سِرّ و گزاردن فریضه و صیانت اندر درویشی.

Абӯсаиди хрозро гуфтанд чунаст ки рФқи тавонгарон бдрўишон нарасад гуфт се чизро яке онки ончӣ эшон доранд ҳалол набошаду дигар онк бидон муваффақ набошанду дигари дрўишонро , бало ихтиёр кардаанд .

ابوسعید خرّاز را گفتند چونست که رفق توانگران بدرویشان نرسد گفت سه چیز را یکی آنک آنچه ایشان دارند حلال نباشد و دیگر آنک بدان موفّق نباشند و دیگر درویشانرا، بلا اختیار کرده اند.

Худованди таъолии бмўсии алайҳи ассалом ваҳй фиристод ки эй Мӯсо чун дрўишонрои бинӣ аишонро бипурс ҳмчонки тавонгарон ва агар ин накунӣ ҳарчӣ турои омухтами андари зер хок кун .

خداوند تعالی بموسی عَلَیْه السَّلامُ وحی فرستاد که ای موسی چون درویشانرا بینی ایشانرا بپرس همچانک توانگران و اگر این نکنی هرچه ترا آموختم اندر زیر خاک کن.

Абӯзарро ҳикоят кунанд ки гуфт агар аз кӯшкӣ беафтам ва ҳафт андоми марои бишиканад дўстр дорам аз онк бо тавонгарӣ биншинам зеро ки аз пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм шунидам ки гуфт давр бошед аз мурдагон гуфтанд мурдагон кистандгуфт тавонгарон .

ابوذر را حکایت کنند که گفت اگر از کوشکی بیفتم و هفت اندام مرا بشکند دوستر دارم از آنک با توانگری بنشینم زیرا که از پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ شنیدم که گفت دور باشید از مردگان گفتند مردگان کیستند گفت توانگران.

Рабиъи бен хсимро гуфтанд нарх гарон шуд гуфт мо бар худои ъзўҷли хортар аз онем ки моро гурусна дорад , гуруснаи авлиёро дорад .

ربیع بن خُثَیْم را گفتند نرخ گران شد گفت ما بر خدای عَزَّوَجَلَّ خوارتر از آنیم که ما را گرسنه دارد، گرسنه اولیا را دارد.

Иброҳӣм адҳам гуфт мо дарвешӣҷустем тавонгарӣ моро пеш омаду мардумони тавонгарӣ ҷустанди аишонрои дарвешӣ пеш омад .

ابراهیم ادهم گفت ما درویشی جستیم توانگری ما را پیش آمد و مردمان توانگری جستند ایشانرا درویشی پیش آمد.

Яҳёи бен маозро пурседанд ки дарвешӣ чист гуфт бим дарвешӣ гуфтанд тавонгарӣ чист гуфт эминии бхдоӣ .

یحیی بن معاذ را پرسیدند که درویشی چیست گفت بیم درویشی گفتند توانگری چیست گفت ایمنی بخدای.

Ибн алкрнбӣ гуяд дарвеши содиқ аз тавонгарӣ битарсад аз бими онк тавонгар гардад ва дарвешӣ бирав табоҳ шавад чунонк тавонгарон аз дарвешӣ битарсанд ки дарвешии тавонгариро табоҳ кунад .

ابن الْکَرْنَبی گوید درویش صادق از توانگری بترسد از بیم آنک توانگر گردد و درویشی برو تباه شود چنانک توانگران از درویشی بترسند که درویشی توانگری را تباه کند.

Худованди субҳонаи втъолии бмўсии алайҳи ассалом ваҳй фиристод ки хоҳӣ ки рӯзи қиёмати ҳасаноти ту ҳамчандон буд ки аз он ҳама хлоӣқ гуфт хоҳам гуфт биморонрои бозпурсу ҷомаи даравишони бози ҷӯии Мӯсои алайҳи ассалом бар хештан воҷиб кард , андари моҳии ҳафтаи гирди даравишони баромадӣу ҷомаи эшон бози ҷустӣу бъёдт беморон шудӣ .

خداوند سُبْحَانَه وَتَعالی بموسی عَلَیْهِ السَّلامُ وحی فرستاد که خواهی که روز قیامت حسنات تو همچندان بود که از آنِ همه خلائق گفت خواهم گفت بیمارانرا بازپرس و جامۀ درویشان باز جوی موسی عَلَیْه السَّلامُ بر خویشتن واجب کرد، اندر ماهی هفتۀ گرد درویشان برآمدی و جامۀ ایشان باز جستی و بعیادت بیماران شدی.

Саҳл Абдуллоҳ гуяд панҷ чиз аз гавҳар танаст дарвешӣ ки тавонгарӣ намояду гурусна ки сирии намояд ,у андўҳгнӣ ки шодии намояду мардӣ ки ба рӯз рӯза дораду бшб қиём кунаду заъф фаро нанамояду мардӣ ки ӯро бо дайгарии адоват буд ва ӯро дӯстии намояд .

سهلِ عبداللّه گوید پنج چیز از گوهر تن است درویشی که توانگری نماید و گرسنۀ که سیری نماید، و اندوهگنی که شادی نماید و مردی که به روز روزه دارد و بشب قیام کند و ضعف فرا ننماید و مردی که او را با دیگری عداوت بود و او را دوستی نماید.

Бшрбн алҳорс гуяд фозилтарин мақомҳо эътиқод сабраст бар дарвешӣ то бгўр .

بشربن الحارث گوید فاضلترین مقامها اعتقاد صبرست بر درویشی تا بگور.

Зўолнўн гуфт аломати хашми худо бар бандаи хавф бандааст аз дарвешӣ .

ذوالنّون گفت علامت خشم خدا بر بنده خوف بنده است از درویشی.

Шблӣ гуяд фурӯтарин дараҷаи андар фақр онаст ки ҳамаи дунёи он мардӣ бошад бики рӯз нафақа кунад агар бар дил ӯ даройад ки агар фардоро қӯти бозгрФтмии беҳтар будӣ , андари дарвешӣ содиқ набошад .

شبلی گوید فروترین درجه اندر فقر آنست که همه دنیا آنِ مردی باشد بیک روز نفقه کند اگر بر دل او درآید که اگر فردا را قوت بازگرفتمی بهتر بودی، اندر درویشی صادق نباشد.

Устод Абӯали гуяд мардумони андари дарвешӣ ва тавонгарӣ бисёр сухан гуфтаанд ки кадом буд фозилтару бнздики ман он фозилтар ки касеро кифоятӣ диҳанду андари он сиёнат кунанд .

استاد ابوعلی گوید مردمان اندر درویشی و توانگری بسیار سخن گفته اند که کدام بود فاضلتر و بنزدیک من آن فاضلتر که کسی را کفایتی دهند و اندر آن صیانت کنند.

Абўмҳмдбн ёсин гуяд ибни ҷилоро пурседанд аз дарвешӣ , гуфт хомӯш буд то берун шуд ва боз омад , пас гуфт чаҳор донг буд маро , шарми доштам ки андари фақр сухан гӯям , берун шудам ва харҷ кардам пас бинишасту андари фақр сухан гуфт .

ابومحمّدبن یاسین گوید ابن جَلّا را پرسیدند از درویشی، گفت خاموش بود تا بیرون شد و باز آمد، پس گفت چهار دانگ بود مرا، شرم داشتم که اندر فقر سخن گویم، بیرون شدم و خرج کردم پس بنشست و اندر فقر سخن گفت.

Иброҳӣми бен алмўлд гуяд ибни ҷилоро дидам ки азу пурседанд ки марди мустаҳаққи исми фақр кӣ гардад гуфт онгаҳ ки аз ваии ҳеҷ бақията намонад гуфтам ин чигуна буд гуфт чун ӯро набӯд ӯро буд .

ابراهیم بن المولّد گوید ابن جلا را دیدم که ازو پرسیدند که مرد مستحقّ اسم فقر کی گردد گفت آنگه که از وی هیچ بقیّت نماند گفتم این چگونه بود گفت چون او را نبود او را بود.

Ва гуфтаанд сиҳҳати фақр , он буд ки дарвеши бҳичи чиз мустағнӣ нагардад магари бонки фақраши боз ӯ буд .

و گفته اند صحّت فقر، آن بود که درویش بهیچ چیز مستغنی نگردد مگر بآنک فقرش باز او بود.

Бенон мисрӣ гуяд бимика будаму ҷавонии пеши ман буд кӣсаи наздик ӯ овараданд ки дарави дирам буд , пеш ӯ биниҳод гуфт марои андарин ҳоҷат нест ин мард гуфт бар мискинон тафриқа кун чун шабонгоҳ буд ин мардро дидам ки хештанро чизе талаб мекард гуфтам агар хештанро чизеи бгзоштӣ аз онки наздик ту овараданд гуфт надонистам ки то акнӯн бузем .

بنان مصری گوید بمکّه بودم و جوانی پیش من بود کیسۀ نزدیک او آوردند که درو درم بود، پیش او بنهاد گفت مرا اندرین حاجت نیست این مرد گفت بر مسکینان تفرقه کن چون شبانگاه بود این مرد را دیدم که خویشتن را چیزی طلب میکرد گفتم اگر خویشتن را چیزی بگذاشتی از آنک نزدیک تو آوردند گفت ندانستم که تا اکنون بزیم.

АбўҳФс гуяд некӯтарин всилтӣ ки бандаи бадв тақарруб кунад бхдоӣ , давом фақраст бадви андари ҳамаи ҳолҳоу мулозим гирифтани суннат , андари ҳамаи феълҳоу талаби қӯти ҳалол кардан .

ابوحفص گوید نیکوترین وسیلتی که بنده بدو تقرّب کند بخدای، دوام فقرست بدو اندر همه حالها و ملازم گرفتن سنّت، اندر همه فعلها و طلب قوت حلال کردن.

Муртаиш гуяд дарвеш бояд ки ҳимматаш аз қадамаши дрнгзрд .

مرتعش گوید درویش باید که همّتش از قدمش درنگذرد.

Абӯали рӯдборӣ гуяд мардони чаҳор тан буданд дар рӯзгори хеши яке аз эшон он буд ки на аз султони ситадӣ ва на аз раият ва он Юсуфи бен асбот буд ҳафтод ҳазор дирам мирос ёфт , ҳеҷ чизи брнгрФт , барги хурмои бофтӣу дайгарии он буд ки аз бародарону султони бстдӣ ва он абўосҳқи Фзорӣ буд ончӣ аз бародарони бстдӣ бар мастурон нафақа кардӣ ки эшон ҳаракат накардандӣу ончӣ аз султони фарои ситадии наздики аҳл тртўс фиристодӣ се дигар аз бародарони Фростдӣ ва аз султон нагирифтӣ ва он Абдуллоҳи муборак буд . Аз бародарони бстдӣ ва бар он мукофот кардӣ . Ва чаҳоруми онк аз султони Фростдӣ ва аз бародарони нстдӣ ва он мхлдбни алҳусайн буд . Гуфтӣ султони миннат бар наниҳаду бародарони миннат бар ниҳанд .

ابوعلی رودباری گوید مردان چهار تن بودند در روزگار خویش یکی از ایشان آن بود که نه از سلطان ستدی و نه از رعیّت و آن یوسف بن اسباط بود هفتاد هزار درم میراث یافت، هیچ چیز برنگرفت، برگ خرما بافتی و دیگری آن بود که از برادران و سلطان بستدی و آن ابواسحق فزاری بود آنچه از برادران بستدی بر مستوران نفقه کردی که ایشان حرکت نکردندی و آنچه از سلطان فرا ستدی نزدیک اهل طَرَطوس فرستادی سه دیگر از برادران فراستدی و از سلطان نگرفتی و آن عبداللّه مبارک بود. از برادران بستدی و بر آن مکافات کردی. و چهارم آنک از سلطان فراستدی و از برادران نستدی و آن مَخْلَدبن الحسین بود. گفتی سلطان منّت بر ننهد و برادران منّت بر نهند.

Аз устод Абӯали шунидам ки гуфт дар хабараст ки ҳар ки тавонгариро тавозуъ кунад аз барои тавонгарӣ ӯ ду сулси дайн ӯ бишавад , мъниши он буд ки марди бадалу забону тан тавозуъ кунад чун тавонгариро тавозуъ кунад бетону забон , ду брхи дайн ӯ бишавад ва агар бадали муътақиди фазл ӯ буд чунонк бзбону тан , дайн ӯ ҷумлаи бишавад .

از استاد ابوعلی شنیدم که گفت در خبرست که هر که توانگری را تواضع کند از برای توانگری او دو ثلث دین او بشود، معنیش آن بود که مرد بدل و زبان و تن تواضع کند چون توانگری را تواضع کند بتن و زبان، دو برخ دین او بشود و اگر بدل معتقد فضل او بود چنانک بزبان و تن، دین او جمله بشود.

Ва гуфтаанд камтари чизе ки бар дарвеши воҷиб буд андари дарвешӣ , чаҳор чиз буд , илмӣ бояд ки ӯро нигоҳ дораду вараъӣ бояд ки вайро аз чизҳо боздораду яқинӣ бояд ки ӯро баргираду зикрӣ бояд ки ӯро бозуи инс буд .

و گفته اند کمتر چیزی که بر درویش واجب بود اندر درویشی، چهار چیز بود، علمی باید که او را نگاه دارد و وَرَعی باید که وی را از چیزها بازدارد و یقینی باید که او را برگیرد و ذکری باید که او را بازو اُنْس بود.

Ва гуфтаанд ҳар ки дарвешӣ хоҳад барои шарафи дарвешӣ дарвеш мерад ва ҳар ки дарвешӣ хоҳад то аз худоӣ машғӯл нагардад тавонгар мерад .

و گفته اند هر که درویشی خواهد برای شرف درویشی درویش میرد و هر که درویشی خواهد تا از خدای مشغول نگردد توانگر میرد.

Музайян гуяд роҳи бхдоӣ беш аз онаст ки ситораи осмон акнӯн ҳеҷ роҳ намондаст магари роҳи дарвешӣ ва ин дарстарин роҳҳост .

مُزَیِّن گوید راه بخدای بیش از آنست که ستارۀ آسمان اکنون هیچ راه نماندست مگر راه درویشی و این دُرُسْترین راههاست.

Нурӣ гуяд сифати дарвеши ором буд буқати нестӣу эсор буд буқат ҳастӣ .

نوری گوید صفت درویش آرام بود بوقت نیستی و ایثار بود بوقت هستی.

Шблиро аз ҳақиқат дарвешӣ пурседанд . Гуфт онк бидӯни худои ъзўҷли бҳичи чиз мустағнӣ нагардӣ .

شبلی را از حقیقت درویشی پرسیدند. گفت آنک بدون خدای عَزَّوَجَلَّ بهیچ چیز مستغنی نگردی.

Мансур мағрибӣ гуяд Абусаҳли хишоб кабӣр гуфт марои фақру зл . Гуфтам ки фақру ъз . Гуфт фақру срӣ . Гуфтам на ки фақри върш .

منصور مغربی گوید ابوسهل خشّاب کبیر گفت مرا فَقْرٌ وَ ذُلٌّ. گفتم که فَقْرٌ و عِزٌّ. گفت فَقْرٌ و ثَری. گفتم نه که فَقْرٌ وَعَرْشٌ.

Аз устод Абӯали шунидам ки гуфт маро пурседанд аз қавли пайғомбари слии аллоҳи алайҳи вслми кодолФқри ани икўн кФро гуфтам маънӣ хабар инаст ки хости дарвешӣ ки куфр буд гуфтам офати чизеу зид ӯ бар ҳасби фазилату қадар ӯ буд ҳарчӣ бнФси хеши фозилтар зид ӯу офат ӯ ноқистар чун имон ки ӯ шарифтарин хислатҳоаст зид ӯ куфраст пас чун хатар бар дарвешӣ куфраст далел бар онк ӯ шарифтарин васфҳоаст .

از استاد ابوعلی شنیدم که گفت مرا پرسیدند از قول پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ کادَالْفَقْرُ اَنْ یَکونَ کُفْراً گفتم معنی خبر اینست که خواست درویشی که کفر بود گفتم آفت چیزی و ضدّ او بر حسب فضیلت و قدر او بود هرچه بنفس خویش فاضلتر ضدّ او و آفت او ناقص تر چون ایمان که او شریفترین خصلتها است ضدّ او کفر است پس چون خطر بر درویشی کفرست دلیل بر آنک او شریفترین وصفها است.

Ҷунайд гуяд чун дарвеширо бинӣ , брФқи байну бълми мубин яъне чизе ба ваии даҳ то шод шавад ва илмаш магӯ ки андўҳгн шавад .

جنید گوید چون درویشی را بینی، برفق بین و بعلم مبین یعنی چیزی به وی ده تا شاد شود و علمش مگو که اندوهگن شود.

Ва аз муртаиш ривоят кунанд ки бо ҷунайд гуфтам ё абоолқосми дарвеш буд ки аз илм мстўҳш гардад гуфт ореи дарвеш чун андари дарвешии содиқ буд ва ӯро илм гӯйанд бгдозд чун ар зизи андари оташ .

و از مرتعش روایت کنند که با جُنَید گفتم یا اباالقاسم درویش بود که از علم مستوحش گردد گفت آری درویش چون اندر درویشی صادق بود و او را علم گویند بگدازد چون ار زیز اندر آتش.

Музаффари Кирмон шоҳоне гуяд дарвеши он буд ки ӯро бхдоӣ ҳоҷат набӯд .

مظفّرِ کرمان شاهانی گوید درویش آن بود که او را بخدای حاجت نبود.

Устод эмом гуяд раҳмаи аллоҳи андарин лафзи ашколии дуруст ҳар ки бар васфи ғифлат самоъ кунаду ишорат ӯ андарин онаст ки аз мутолибот биФтодаҳ бошаду ихтиёри хеш бо иксўи ниҳода ва бидонча ҳақи таъолӣ ҳаме донад ризо дода бошад .

استاد امام گوید رَحِمَهُ اللّهُ اندرین لفظ اشکالی دَرَسْت هر که بر وصف غفلت سماع کند و اشارت او اندرین آنست که از مطالبات بیفتاده باشد و اختیار خویش با یکسو نهاده و بدانچه حقّ تَعَالی همی داند رضا داده باشد.

Ибн хафиф гуяд дарвешии нестии малик буду берун омадан аз сифот .

ابن خفیف گوید درویشی نیستی ملک بود و بیرون آمدن از صفات.

АбўҳФс гуяд фақр дуруст наёяд касро то онгоҳ ки додан дўстр надорад аз стдну сахо на онаст ки фарохи дасти танги дастро чизе диҳад , сахо онаст ки аз нестӣ саховат кунад бо онк дорад .

ابوحفص گوید فقر درست نیاید کس را تا آنگاه که دادن دوستر ندارد از ستدن و سخا نه آنست که فراخ دست تنگ دست را چیزی دهد، سخا آنست که از نیستی سخاوت کند با آنک دارد.

Ибн ҷило гуяд агар на шарафи тавозуъ будӣ ҳукм фақир онаст кӣ дар рафтан хиромидан кунад .

ابن جَلّا گوید اگر نه شرف تواضع بودی حکم فقیر آنست کی در رفتن خرامیدن کند.

Юсуф асбот гуяд чиҳил соласт то марои ду пероҳани бик ҷой набӯдаст .

یوسفِ اسباط گوید چهل سالست تا مرا دو پیراهن بیک جای نبودست.

Касе гуфт бихоб дидам ки қиёмати бархеста буд , молики динорроу мҳмдбни восеъро гуфтандӣ ки андар биҳишт шавед май нгрстм то кадом дар пешаст мҳмдбни восеъ дар пеш буд , пурсидам ки сабаб чист ки ӯ дар пеш аст гуфтанд зеро ки ӯро як пероҳан буд , молики динорро ду пероҳан буд .

کسی گفت بخواب دیدم که قیامت برخاسته بود، مالک دینار را و محمّدبن واسع را گفتندی که اندر بهشت شوید می نگرستم تا کدام در پیش است محمّدبن واسع در پیش بود، پرسیدم که سبب چیست که او در پیش است گفتند زیرا که او را یک پیراهن بود، مالک دینار را دو پیراهن بود.

Мсўҳӣ гуяд дарвеш онаст ки хештанро ҳеҷ ҳоҷат набинад бҳичи чиз аз сабабҳо .

مُسوحی گوید درویش آنست که خویشتن را هیچ حاجت نبیند بهیچ چیز از سببها.

Саҳли бен Абдуллоҳро пурседанд ки дарвеш кӣ бросоид гуфт онгоҳ ки хештанро ҷузи он вақт на бинад ки андар вайаст .

سهل بن عبداللّه را پرسیدند که درویش کی برآساید گفت آنگاه که خویشتن را جز آن وقت نه بیند که اندر ویست.

Наздики яҳёи бен маози ҳадиси дарвешӣ ва тавонгарӣ мерафт гуфт фардо , на тавонгарӣ вазн хоҳанд кард ва на дарвешӣ , сабру шукр вазн хоҳанд кард бояд ки ту шукру сабри оре .

نزدیک یحیی بن معاذ حدیث درویشی و توانگری می رفت گفت فردا، نه توانگری وزن خواهند کرد و نه درویشی، صبر و شکر وزن خواهند کرد باید که تو شکر و صبر آری.

Худованди таъолӣ ваҳй фиристод бикӣ аз пайғамбарон ки агар хоҳӣ ки бадоне аз хештани рзоء ман бингар то рзоءи даравишон аз ту чигунааст .

خداوند تَعَالی وحی فرستاد بیکی از پیغمبران که اگر خواهی که بدانی از خویشتن رضاءِ من بنگر تا رضاء درویشان از تو چگونه است.

Зқоқ гуяд ҳар ки андари дарвешии тақвои ҳамроҳ вай набошад ҳаром маҳз хӯрд .

زَقّاق گوید هر که اندر درویشی تقوی همراه وی نباشد حرام محض خورد.

Гӯйанд даравишони андари маҷлиси Сафёни саврӣ чун амирон будандӣ .

گویند درویشان اندر مجلس سفیان ثوری چون امیران بودندی.

Абубакр тоҳир гуяд ҳукм дарвеш онаст ки ӯро рағбат набошад пас агар бошад набояд ки рағбати ваии бартар аз кифоят ӯ буд .

ابوبکر طاهر گوید حکم درویش آنست که او را رغبت نباشد پس اگر باشد نباید که رغبت وی برتر از کفایت او بود.

Аз Абубакр мисрӣ пурседанд аз фақир содиқ гуфт лоимлки влоимлки маънии он буд ки виро малик набӯду ваии малик кас набӯд .

از ابوبکر مصری پرسیدند از فقیر صادق گفت لایَمْلِکُ ولایُمْلَکُ معنی آن بود که ویرا ملک نبود و وی ملک کس نبود.

Зўолнўн мисрӣ гуяд давоми дарвешӣ бо тхлит дўстр дорам аз онки давоми сафо бо аҷаб .

ذوالنّون مصری گوید دوام درویشی با تخلیط دوستر دارم از آنک دوام صفا با عُجْب.

Абуабдулло ҳасрӣ гуяд абўҳФси ҳаддод , бист сол кор кард ҳар рӯзи динории касб ӯ будӣ ва бар даравишон нафақа кардӣу буруза будӣу миёни намози шом ва хуфтан берун омадӣ ва дарюза кардӣ ва рӯза бидон бикшодӣ .

ابوعبداللّه حُصْری گوید ابوحفص حدّاد، بیست سال کار کرد هر روز دیناری کسب او بودی و بر درویشان نفقه کردی و بروزه بودی و میان نماز شام و خفتن بیرون آمدی و دریوزه کردی و روزه بدان بگشادی.

Нурӣ гуяд сифат дарвеш онаст ки ором гирад буқати танги дастӣу базлу эсори онгоҳ ки дорад .

نوری گوید صفت درویش آنست که آرام گیرد بوقت تنگ دستی و بذل و ایثار آنگاه که دارد.

Каттонӣ гуяд наздик мо бимика ҷавонӣ буд ҷомҳоء куҳна доштӣ ва бо мо кам омехтӣу дӯстӣ ӯ андари дил ман афтод марои дивист дирам аз ваҷҳеи ҳалоли футуҳ буд наздик ӯ барадам ва бар канораи саҷҷода ӯ биниҳодам ва гуфтам ин маро футуҳ бӯдааст , андар ман нагирист , бгўшаҳи чашм ва гуфт ман фароғат ва нишаст бо худои таъолии бҳФтоди ҳазор динори харидами бғир аз зёъ вмстғл мехоҳӣ ки марои бад-ӣн ғарра кунӣ ва бФрибӣ бархест . Ва он сим онҷо бирехт ман бинишастам ва он сим май бардоштами ҳеҷ ъз чун ъз ӯ надидам ки бархест ва чун зли хеш ки ман бармеи чидам .

کتّانی گوید نزدیک ما بمکّه جوانی بود جامهاء کهنه داشتی و با ما کم آمیختی و دوستی او اندر دل من افتاد مرا دویست درم از وجهی حلال فتوح بود نزدیک او بردم و بر کنارۀ سجّادۀ او بنهادم و گفتم این مرا فتوح بوده است، اندر من نگریست، بگوشۀ چشم و گفت من فراغت و نشست با خدای تعالی بهفتاد هزار دینار خریدم بغیر از ضیاع ومُسْتَغَلّ میخواهی که مرا بدین غرّه کنی و بفریبی برخاست. و آن سیم آنجا بریخت من بنشستم و آن سیم می برداشتم هیچ عزّ چون عزّ او ندیدم که برخاست و چون ذلّ خویش که من برمی چیدم.

Абуабдулло хафиф гуфт чиҳил соласт то зкўаҳи Фитр бар ман воҷиб набӯдаасту марои қабӯлӣ буд бисёр , дар пеши хосу ом .

ابوعبداللّه خفیف گفت چهل سالست تا زکوة فطر بر من واجب نبوده است و مرا قبولی بود بسیار، در پیش خاص و عام.

АбуАҳмад сағир гуяд аз Абуабдуллои хафифи пурсидам ки дарвешӣ ки се рӯз гурусна бошад пас аз он берун ояд ва савол кунад он қадар ки вирои кифоят буд ӯро чаҳ гӯйанд гуфт гдоӣӣ буд , чизакии михўрид ва хомӯш мебошед ки агар дарвешӣ аз йен дар даройади шумо ҳмгнонро Фзиҳт кунад .

ابواحمدِ صغیر گوید از ابوعبداللّه خفیف پرسیدم که درویشی که سه روز گرسنه باشد پس از آن بیرون آید و سؤال کند آن قدر که ویرا کفایت بود او را چه گویند گفت گدائی بود، چیزکی میخورید و خاموش می باشید که اگر درویشی از ین در درآید شما همگنانرا فضیحت کند.

Диқиро пурседанд аз тарки адаби даравишон бо худоӣ , андари аҳвол эшон гуфт онгоҳ буд ки аз ҳақиқат бо илм оянд .

دُقّی را پرسیدند از ترک ادب درویشان با خدای، اندر احوال ایشان گفت آنگاه بود که از حقیقت با علم آیند.

Хиролнсоҷ гуяд андар масҷидӣ шудам , дарвешии андар ман овехт ва гуфт аиҳоолших бар ман бибахшоӣ , бар ман бибахшоӣ ки меҳнат ман бузургаст гуфтам чист гуфт бало аз ман бостднд ,у офияти бмни пайвастаи гашт , бнгрстми ҳоли вай , икдинор ӯро футуҳ бӯда буд .

خیرالنَّساج گوید اندر مسجدی شدم، درویشی اندر من آویخت و گفت اَیُّهاالشَّیْخُ بر من ببخشای، بر من ببخشای که محنت من بزرگست گفتم چیست گفت بلا از من باستدند، و عافیت بمن پیوسته گشت، بنگرستم حال وی، یکدینار او را فتوح بوده بود.

Абубакр вроқ гуфт хунаки дарвеш дар дунёу охират виро пурседанд гуфт дар дунёи султон аз вай хароҷ нахоҳаду ҷаббор дар охират ба вай шумор накунад .

ابوبکر ورّاق گفت خنک درویش در دنیا و آخرت ویرا پرسیدند گفت در دنیا سلطان از وی خراج نخواهد و جبّار در آخرت به وی شمار نکند.