Қоли аллоҳи таъолии ҳўолзии исиркми фии албри волбҳр .

قالَ اللّهُ تَعالی هُوَالَّذِی یُسِّیرُکَمْ فِی البَرِّ وَالْبَحْرِ.

Алӣ аздӣ гуяд ки Абдуллоҳи умри разии аллоҳи анҳу аишонрои фарои омухт ки пайғомбари слии аллоҳи алайҳи вслм чун бар уштур нишастӣ ки бсФр хостӣ шуд се бор такбир кардӣ ва гуфтӣ субҳони алзии схри лнои ҳозои вмои кнолаҳи мқрнину анои алиٰи рбнои лмнқлбўн . Пас гуфтӣ аллٰҳми анонсأлки фии сФрнои ҳозои албри волтқўии вмни алъамали мотрзии ҳўни ълинои сФрнои аллоҳами анати алсоҳби фии алсФри волхлиФаҳи фии алоҳли аллоҳами анои наузи бки ман въсоءи алсФри вкобаҳи алмнқлби всўءи алмнзри фии алоҳли волмол .

علیِ اَزْدی گوید که عبداللّهِ عُمر رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ ایشانرا فرا آموخت که پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ چون بر اشتر نشستی که بسفر خواستی شد سه بار تکبیر کردی و گفتی سُبْحانَ الَّذی سَخَّرَ لَنا هَذَا وَما کُنَّالَهُ مُقْرِنینَ وَ اِنَّا اِلیٰ رَبِّنا لَمُنْقَلِبونَ. پس گفتی اَلّلٰهُمَّ اِنانَسْأَلُکَ فی سَفَرِنا هَذا الْبِرَّ وَالتَّقوی وَمِنَ الْعَمَلِ ماتَرْضی هَوِّنْ عَلَیْنا سَفَرَنا اَللّهُمَّ اَنْتَ الصّاحِبُ فی السَّفَرِ وَالْخَلیفَةُ فی الاَهْلِ اَللّهُمَّ اّنّا نَعُوذُ بِکَ مِنْ وَعْثاءِ السَّفَرِ وَکَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَسوءِ الْمَنْظَرِ فِی الْاَهْلِ وَالْمالِ.

Ва чун бозомадӣ ҳам ин бигуфтӣ ва ин низ зиёдат кардӣ барин дуои оӣбўни тоӣбўни лрбнои ҳомдўн .

و چون بازآمدی هم این بگفتی و این نیز زیادت کردی برین دعا آئِبُونَ تائِبُونَ لِرَبِّنا حامِدُونَ.

Ва чун рой бисёр азин тоӣФаҳи ихтиёри сафар буд ин боби дарин рисолат дар зикр сафар биоварадам аз онки муаззами кори эшон баринаст .

و چون رای بسیار ازین طائفه اختیار سفر بود این باب درین رسالت در ذکر سفر بیاوردم از آنک معظم کار ایشان برین است.

Ва ин тоӣФаҳ мухталифанд андарин , азишон гуруҳеи иқомат ихтиёр карданд бар сафар ва сафар накарданд магари ҳаҷи ислому ғолиб , бар эшон , иқомат будаст чун ҷунайду саҳли Абдуллоҳу бўизиди бастомӣу абўҳФсу ғайри эшон .

و این طائفه مختلف اند اندرین، ازیشان گروهی اقامت اختیار کردند بر سفر و سفر نکردند مگر حجّ اسلام و غالب، بر ایشان، اقامت بودست چون جنید و سهلِ عبداللّه و بویزید بسطامی و ابوحفص و غیر ایشان.

Ва гуруҳе аз эшон сафар ихтиёр кардаанд ва бар он бӯдаанд то охири умр чун Абуабдуллои мағрибӣу иброҳӣми адҳам ва дигарон ки бӯдаанд ва бисёре бӯдааст аз эшон ки бобтдо , андари ҳоли ҷавонӣ сафар кардаанд бисёр , пас бинишастаанд бохри ҳол чун АбуУсмони ҳирӣу шблӣу ҷузи эшону ҳарякиро азишон аслҳоӣӣ будаст ки барон банно кардаанд кори хеш .

و گروهی از ایشان سفر اختیار کرده اند و بر آن بوده اند تا آخر عمر چون ابوعبداللّه مغربی و ابراهیم ادهم و دیگران که بوده اند و بسیاری بوده است از ایشان که بابتدا، اندر حال جوانی سفر کرده اند بسیار، پس بنشسته اند بآخر حال چون ابوعثمان حیری و شبلی و جز ایشان و هریکی را ازیشان اصلهائی بودست که بران بنا کرده اند کار خویش.

Ва бидонед ки сафар бар ду қисматаст сафарӣ буд бар тан ва он аз ҷоӣии бҷоӣии интиқол кардан буду сафарӣ буд ба дил ва он аз сифатии бадӣгари сифатии гаштан буд , ҳазорон бинӣ ки ба тан сафар кунаду андакӣ буд онк ба дил сафар кунад .

و بدانید که سفر بر دو قسمت است سفری بود بر تن و آن از جائی بجائی انتقال کردن بود و سفری بود به دل و آن از صفتی بدیگر صفتی گشتن بود، هزاران بینی که به تن سفر کند و اندکی بود آنک به دل سفر کند.

Аз устоди Абӯалии раҳма аллоҳ шунидам ки гуфт мардӣ буд , бФрхк , дияӣаст бар канори Найшобӯр , перӣ аз перони ин тоӣФаҳ буд ва ӯро андарин забон таснифҳоаст , касе ӯро пурсед ки сафар кардӣ аиҳоолших гуфт сафари замин , агар сафари осмон , сафар замин накардаам влкни сафар осмон кардаам .

از استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که گفت مردی بود، بفَرُّخَکْ، دیهی است بر کنار نیشابور، پیری از پیران این طائفه بود و او را اندرین زبان تصنیفها است، کسی او را پرسید که سفر کردی اَیُّهاالشَّیْخُ گفت سفر زمین، اگر سفر آسمان، سفر زمین نکرده ام ولکن سفر آسمان کرده ام.

Ва ҳам аз вай шунидам ки гуфт бмрў будам , дарвешии наздик ман омад ва гуфт аз роҳии давр омадаам , барои ту , мақсӯдами дидор туаст , ман ӯро гуфтам як гоми туро кифоят буд ки аз наздики хеш фаротар наҳй .

و هم از وی شنیدم که گفت بمرو بودم، درویشی نزدیک من آمد و گفت از راهی دور آمده ام، برای تو، مقصودم دیدار تو است، من او را گفتم یک گام تو را کفایت بود که از نزدیک خویش فراتر نهی.

Ва ҳикоёти эшон андари сафар мухталифаст чунонк ёд кардем ақсоми эшон андари аҳвол .

و حکایات ایشان اندر سفر مختلف است چنانک یاد کردیم اقسام ایشان اندر احوال.

АҳнФ ҳамадонӣ гуяд андар бодия будам , танҳо бимонада , даст бардоштам гуфтам заъифаму ранҷур , ёрб бмҳмони ту ҳаме оем , андар дилам афтод ки гӯянда гуяд ки хонда туро гуфтам ёрб ин мамлакатӣаст фарох ки туфайлӣ бардорад , овозӣ шунидам аз пас пушт , бознгрстм , аъробе дидам , бар уштурӣ нишаста , маро гуфт ё аҷамӣ то куҷо гуфтам бимика хоҳам шуд гуфт хондаанд туро гуфтам надонам , гуфт нагуфтаст ман асттоъи илайҳи сбило онкас бимика шавад ки тавонад , ӯро гуфтам мамлакат фарохаст ва туфайлӣ бартобад гуфт неки туфайлеи ту . Гуфт ин шутурро хизмат туоне кард .Гуфтам тавонам , аз уштур фурӯд омаду уштур бмн дод ва гуфт барин бирав .

اَحْنَفِ همدانی گوید اندر بادیه بودم، تنها بمانده، دست برداشتم گفتم ضعیفم و رنجور، یاربّ بمهمان تو همی آیم، اندر دلم افتاد که گویندۀ گوید که خوانده ترا گفتم یاربّ این مملکتی است فراخ که طفیلی بردارد، آوازی شنیدم از پس پشت، بازنگرستم، اعرابیی دیدم، بر اشتری نشسته، مرا گفت یا عجمی تا کجا گفتم بمکّه خواهم شد گفت خوانده اند ترا گفتم ندانم، گفت نگفتست مَنِ اسْتَطَاعَ اِلَیْهِ سَبِیلاً آنکس بمکّه شود که تواند، او را گفتم مملکت فراخ است و طفیلی برتابد گفت نیک طفیلیی تو. گفت این شتر را خدمت توانی کرد. گفتم توانم، از اشتر فرود آمد و اشتر بمن داد و گفت برین برو.

Касе каттониро гуфт маро васиятӣ кун гуфт ҷаҳд он кун ки ҳар шаби бадӣгари масҷидӣ меҳмон бошӣ ва намирӣ магари миёни ду манзил .

کسی کتّانی را گفت مرا وصیّتی کن گفت جهد آن کن که هر شب بدیگر مسجدی مهمان باشی و نمیری مگر میان دو منزل.

Аз ҳасрӣ ҳикоят кунанд ки гуфт нишастӣ беҳтар аз ҳазор ҳаҷу мурод вай нишастӣ буд бҷмъи ҳам бар сифати шуҳуд ва он чунонаст ки ӯ гуфт чунон нишастӣ бнъти шуҳуди тамомтар аз ҳазор ҳаҷ бар васфи ғайбати азу .

از حُصْری حکایت کنند که گفت نشستی بهتر از هزار حجّ و مراد وی نشستی بود بجمع هم بر صفت شهود و آن چنان است که او گفت چنان نشستی بنعت شهود تمامتر از هزار حج بر وصف غیبت ازو.

Аз мҳмдбни Исмоили алФрғонӣ ҳикоят кунанд ки гуфт бист сол сафар мекардам ману бўбкри зқоқу каттонӣ бо ҳечкас нёмихтем ва бо ҳечкас ъушрат накардем , чун бшҳрии рсидимӣ агар дар он шаҳри шайхӣ будӣ салом кардемӣ бар вайу пеш ӯ будемӣ то шаби пас бо масҷиди шудемӣу каттонӣ аз аввали шаб то охири шаб намоз кардӣу қуръони ҳама хатм кардӣу зқоқ рӯй бқблаҳ кардӣ ва бинишастӣ ва ман бози пушти афтодамии бФкрт чун бомдод будӣ намози бомдод , бар таҳорати намоз хуфтани бкрдимӣ чун касе бар мо будӣ ва бихуфтӣ виро аз хештани фозилтар дидемӣ .

از محمّدبن اسماعیل الْفَرْغانی حکایت کنند که گفت بیست سال سفر میکردم من و بوبکرِ زَقّاق و کتّانی با هیچکس نیامیختیم و با هیچکس عشرت نکردیم، چون بشهری رسیدیمی اگر در آن شهر شیخی بودی سلام کردیمی بر وی و پیش او بودیمی تا شب پس با مسجد شدیمی و کتّانی از اوّل شب تا آخر شب نماز کردی و قرآن همه ختم کردی و زَقّاق روی بقبله کردی و بنشستی و من باز پشت افتادمی بفکرت چون بامداد بودی نماز بامداد، بر طهارتِ نماز خفتن بکردیمی چون کسی برِ ما بودی و بخفتی ویرا از خویشتن فاضلتر دیدیمی.

Рӯемро пурседанд аз адаб сафар гуфт он буд ки ҳиммати вай дар пеши қадам вай нашавад ва ҳарҷо ки дил вай бипасандад онҷо манзил кунад .

رُوَیْم را پرسیدند از ادب سفر گفت آن بود که همّت وی در پیش قدم وی نشود و هرجا که دل وی بپسندد آنجا منزل کند.

Аз молики динор ҳикоят кунанд ки худованди таъолӣ ваҳй фиристод бмўсии алайҳи ассалом ки наълин куну Асо аз оҳан ва баргир ва сайёҳӣ кун дар замину осор ва ибратҳо ءмн талаб мекун то онгоҳ ки наълин бадараду Асои бишиканад .

از مالک دینار حکایت کنند که خداوند تَعالی وحی فرستاد بموسی عَلَیْهِ السَّلامُ که نعلین کن و عصا از آهن و برگیر و سیّاحی کن در زمین و آثار و عبرتها ءمن طلب می کن تا آنگاه که نعلین بدرد و عصا بشکند.

Абуабдуллои мағрибӣ сафар кардӣ доиму шогирдони вай бозу будандӣу доими муҳаррам будӣ ва чун аз эҳром берун омадӣ дигари бор эҳром гирифтӣу ҳаргизи ҷомаи вай шўхгн нашудӣу нохуни ваии бунаи болейдӣу мӯии вай дароз нашудӣу бшби ёрони вай бо ваии ҳамеи рафтандӣ ва чун яке аз роҳ биФтодӣ гуфтӣ бадаст рост бозгард ё фалон , ё дасти чап бар роҳ ҳаме доштӣ аишонро ва эшон аз пас пушт ӯ , ва ҳеҷ чиз ки дасти одамиёни бадви расида будӣ нахурдӣу таом ӯ бехи гиёҳҳо будӣ чун ёфтандӣ барои ӯ бркндндӣ .

ابوعبداللّه مغربی سفر کردی دائم و شاگردان وی بازو بودندی و دائم مُحرِم بودی و چون از احرام بیرون آمدی دیگر بار احرام گرفتی و هرگز جامۀ وی شوخگن نشدی و ناخن وی بنه بالیدی و موی وی دراز نشدی و بشب یاران وی با وی همی رفتندی و چون یکی از راه بیفتادی گفتی بدست راست بازگرد یا فلان، یا دست چپ بر راه همی داشتی ایشانرا و ایشان از پس پشت او، و هیچ چیز که دست آدمیان بدو رسیده بودی نخوردی و طعام او بیخ گیاهها بودی چون یافتندی برای او برکندندی.

Гуфтаанд ҳаркии ёр ӯ , ӯро гуяд бархез , гуяд то куҷо , ҳамроҳ набошаду ҳамроҳиро нишоед .

گفته اند هرکه یار او، او را گوید برخیز، گوید تا کجا، همراه نباشد و همراهی را نشاید.

Аз Абӯалии работӣ ҳикоят кунанд ки гуфт бо Абдуллоҳи мрўзӣ суҳбат кардам ,у пеш аз онки ман бо вай суҳбат кардам дар бодия рафтӣ безод чун ман бсҳбти ваии расидам , маро гуфт чигуна дўстрдории онки амир ту бошӣ ё ман гуфтам ту амир бошӣ гуфт бар ту бодои бтоъти доштан ман гуфтам оре , тубра барграфту зоди андари ниҳод ва дар пушт кашид , ҳаргоҳ ки гуфтамӣ бмни даҳ то пора баргирам гуфтӣ амири манам турои бтоъти ман бояд буд иттифоқро шабии моро борон гирифт то бомдод бар сари ман боистод ва гилӣмӣ дошт бар сари ман бдоштаҳ буд то борон бар сар ман наёяд бо хештан ҳаме гуфтам кошкӣ ман бмрдмӣу нгФтмӣ ки амири тўӣии пас маро гуфт чун бо касе ҳамроҳӣ кунӣ чунин кун ки ман бо ту кардам .

از ابوعلی رِباطی حکایت کنند که گفت با عبداللّه مروزی صحبت کردم، و پیش از آنک من با وی صحبت کردم در بادیه رفتی بی زاد چون من بصحبت وی رسیدم، مرا گفت چگونه دوسترداری آنک امیر تو باشی یا من گفتم تو امیر باشی گفت بر تو بادا بطاعت داشتن من گفتم آری، توبره برگرفت و زاد اندر نهاد و در پشت کشید، هرگاه که گفتمی بمن ده تا پارۀ برگیرم گفتی امیر منم ترا بطاعت من باید بود اتّفاق را شبی ما را باران گرفت تا بامداد بر سر من بایستاد و گلیمی داشت بر سر من بداشته بود تا باران بر سر من نیاید با خویشتن همی گفتم کاشکی من بمردمی و نگفتمی که امیر توئی پس مرا گفت چون با کسی همراهی کنی چنین کن که من با تو کردم.

Ҷавонии бнздики Абӯали рӯдборӣ омад чун бозхост гашт гуфт шайх чизе бигӯед гуфт ё ҷавонмарди иҷтимои ин қавм бўъдаҳ набӯду парокандагии эшон бмшоўрт набӯд .

جوانی بنزدیک ابوعلی رودباری آمد چون بازخواست گشت گفت شیخ چیزی بگوید گفت یا جوانمرد اجتماع این قوم بوعده نبود و پراکندگی ایشان بمشاورت نبود.

Музайян кабӣр гуяд андар сафар будам бо хавос , каждумӣ бар зонуяш мерафт бархестам то виро бикашам нагузошт гуфт даст бидор ки ҳамаи чизҳоро бмо ҳоҷат бошад ва моро бҳичи чиз ҳоҷат нест .

مُزَیِّن کبیر گوید اندر سفر بودم با خوّاص، کژدمی بر زانویش میرفت برخاستم تا ویرا بکشم نگذاشت گفت دست بدار که همه چیزها را بما حاجت باشد و ما را بهیچ چیز حاجت نیست.

Абуабдулло насибӣ гуяд сӣ сол сафар кардам , ҳаргизи хирқаи бмрқъи ндўхтм , ва ҳеҷ мавзе ки марои рафиқӣ будӣ онҷои ншдмӣу нгзоштмӣ ки ҳечкас бо ман чизе барграфтӣ .

ابوعبداللّه نَصیبی گوید سی سال سفر کردم، هرگز خرقه بمُرقَّع ندوختم، و هیچ موضع که مرا رفیقی بودی آنجا نشدمی و نگذاشتمی که هیچکس با من چیزی برگرفتی.

Устоди эмоми раҳма аллоҳ гуяд бидонед ки чун он қавми одоби ҳузури ҳама биҷой оварда бошанд , аз муҷоҳидатҳо хоҳанд ки бар он зиёдат кунанд , аҳкоми сафари бози он азоФт кунанд риёзати нафасро ки ӯро аз миёни маълум берун баранд ва аз миёни ошноёни бибаранд то бо худои зиндагонӣ чун кунад беълоқтӣ ва бевоситау андари сафар аз вирдҳо ки андар ҳзр дошта бошанд ҳеҷ чизи даст бндорнд гӯйанд рухсат , онро буд ки сафараши бзрўрт буд моро ҳеҷ шуғл несту сафари моро зарурат нест .

استاد امام رَحِمَهُ اللّهُ گوید بدانید که چون آن قوم آداب حضور همه بجای آورده باشند، از مجاهدتها خواهند که بر آن زیادت کنند، احکام سفر باز آن اضافت کنند ریاضت نفس را که او را از میانِ معلوم بیرون برند و از میان آشنایان ببرند تا با خدای زندگانی چون کند بی علاقتی و بی واسطۀ و اندر سفر از وردها که اندر حضر داشته باشند هیچ چیز دست بندارند گویند رخصت، آنرا بود که سفرش بضرورت بود ما را هیچ شغل نیست و سفر ما را ضرورت نیست.

Аз нсрободӣ ҳикоят кунанд гуяд андари бодия заъиф шудам чунонк аз хештан навмед шудам , ба рӯз буд чашми ман бар моҳ афтод биравӣ дидам набиштаи ФсикФикҳми аллоҳи қавии гаштам ва ин ҳадис аз он вақти боз бар ман кушода шуд .

از نصرآبادی حکایت کنند گوید اندر بادیه ضعیف شدم چنانک از خویشتن نومید شدم، به روز بود چشم من بر ماه افتاد بروی دیدم نبشته فَسَیَکْفِیکَهُمُ اللّهُ قوی گشتم و این حدیث از آن وقت باز بر من گشاده شد.

Абуёқӯб сўсӣ гуяд мусофирро чаҳор чиз бибояд , илмӣ бояд кӣ ӯро нигоҳ дораду вараъӣ бояд ки виро аз ношоистҳо боз дораду ваҷдии тамом бояд ки ӯро баргираду халқӣ бояд ки ӯро масӯн дорад .

ابویعقوب سوسی گوید مسافر را چهار چیز بباید، علمی باید کی او را نگاه دارد و وَرَعی باید که ویرا از ناشایستها باز دارد و وجدی تمام باید که او را برگیرد و خلقی باید که او را مصون دارد.

Ва гуфтаанд сафарро аз он сафар хонанд ки хуии мардони андрў пайдо гардад .

و گفته اند سفر را از آن سفر خوانند که خوی مردان اندرو پیدا گردد.

Ва каттонӣ чун дарвешии якбор бимн шудӣ пас бори дигар боз шудӣ , ӯро маҳҷӯр кардӣ ва он аз он кардӣ кӣ гуфтӣ бимн аз баҳр рФқ шудаст .

و کتّانی چون درویشی یکبار بیَمَن شدی پس بار دیگر باز شدی، او را مهجور کردی و آن از آن کردی کی گفتی بیَمَن از بهر رفق شدست.

Иброҳӣми хавоси андари сафари ҳеҷ чизи брнгрФтӣу ҳаргизи сӯзану ркўаҳ аз вай ҷудо нашудӣ гуфтӣ чун ҷомаи бадаради сӯзани бакор бояд ки ҷома бова дузанд то урат пайдо нашаваду ркўаҳи таҳоратро бояд ва ин чизҳоро ълоқт ва маълум надоштӣ .

ابراهیم خوّاص اندر سفر هیچ چیز برنگرفتی و هرگز سوزن و رَکْوه از وی جدا نشدی گفتی چون جامه بدرد سوزن بکار باید که جامه باو دوزند تا عورت پیدا نشود و رکوه طهارت را باید و این چیزها را علاقت و معلوم نداشتی.

Аз Абуабдуллои розӣ ҳикоят кунанд гуфт аз трсўс берун шудам , тиҳии пои рафиқӣ бо ман буд андари дияии шудеми бшом , дарвешии маро нълинӣ оварад , напазируфтам ин дарвеш гуфт фаропазир ки кӯр шудам ва ин футуҳи турои бсбб ман будаст гуфтам сабаб чист гуфт наълин берун кашидаам бмўоФқти ту ва нигоҳ дошт ҳақи суҳбат .

از ابوعبداللّه رازی حکایت کنند گفت از طَرَسوس بیرون شدم، تهی پای رفیقی با من بود اندر دیهی شدیم بشام، درویشی مرا نعلینی آورد، نپذیرفتم این درویش گفت فرا پذیر که کور شدم و این فتوح ترا بسبب من بودست گفتم سبب چیست گفت نعلین بیرون کشیده ام بموافقت تو و نگاه داشت حقّ صحبت.

Гӯйанд хавоси андари сафарӣ буд ва се тан бозу буданд фарои масҷидии расиданд ва он масҷид дар надошту сармои сахт буд чун бомдод буд ӯро диданд бар дар масҷид истода гуфтанд ин истодан ту чист гуфт тарсидам ки сармои бшмо роҳ ёбад ҳамаи шаби чунон истода буд то сармо асар накунад .

گویند خوّاص اندر سفری بود و سه تن بازو بودند فرا مسجدی رسیدند و آن مسجد در نداشت و سرمای سخت بود چون بامداد بود او را دیدند بر در مسجد ایستاده گفتند این ایستادن تو چیست گفت ترسیدم که سرما بشما راه یابد همه شب چنان ایستاده بود تا سرما اثر نکند.

Гуяд каттонӣ аз модари дастурии хост то бҳҷ шавад , модараши виро дастурӣ дод , берун шуду андар бодия шуд , бўл бар ҷома вай афтод гуфт ин аз баҳр халалӣаст ки дар кор манаст , бозгашт ва омад то бсрои хеш , дар бузаду модари ваии дрбгшод нигаҳ кард ӯро дид андари пас дар нишаста , пурсед ки чаро нишаста ӣнҷо гуфт то ту бирафта ният карда будам ки аз ӣнҷои брнхизм то туро набинам .

گوید کتّانی از مادر دستوری خواست تا بحجّ شود، مادرش ویرا دستوری داد، بیرون شد و اندر بادیه شد، بول بر جامۀ وی افتاد گفت این از بهر خللی است که در کار من است، بازگشت و آمد تا بسرای خویش، در بزد و مادرِ وی دربگشاد نگه کرد او را دید اندر پس در نشسته، پرسید که چرا نشستۀ اینجا گفت تا تو برفتۀ نیّت کرده بودم که از اینجا برنخیزم تا ترا نبینم.

Абунасри сӯфӣ аз асҳоби нсрободӣ буд гуфт аз дарёи беруни омадами бъмони гуруснагии андари ман асар карда буд андар бозор мешудам бдкони ҳалвогарии расидами бузҳои бирён дидаму ҳалвои ҳоءи некӯи андар мардӣ овехтам ки марои азин бихар гуфт аз баҳр чаҳ хуррам , туро бар ман чизе воҷибаст гуфтам чора нест то марои азин бихарии мардӣ дигар гуфт эй ҷавонмарди даст аз вай бидор , он манам ки бар ман воҷибаст он чиз ки ту мехоҳӣ , бар ман ҳукм кун , он мард ҳарчӣ хостам бихаред ва бирафт .

ابونصر صوفی از اصحاب نصرآبادی بود گفت از دریا بیرون آمدم بعُمان گرسنگی اندر من اثر کرده بود اندر بازار می شدم بدکان حلواگری رسیدم بزهای بریان دیدم و حلوا هاء نیکو اندر مردی آویختم که مرا ازین بخر گفت از بهر چه خرم، ترا بر من چیزی واجبست گفتم چاره نیست تا مرا ازین بخری مردی دیگر گفت ای جوانمرد دست از وی بدار، آن منم که بر من واجبست آن چیز که تو میخواهی، بر من حکم کن، آن مرد هرچه خواستم بخرید و برفت.

Ҳикоят кунанд аз Абулҳасан мисрӣ гуфт иттифоқ афтод маро бо сҷзии андари сафар , аз Таробулуси рӯзӣ чанд рафтем ҳеҷ чиз нахурдем ва наёфтем кдўӣӣ дидам бар роҳ афканда барграфтам ва ҳаме хӯрдам шайхи боз ман нагирист ҳеҷ чиз нагуфт донистам ки азон кроҳит дошт , биндохтми онрои пас панҷ динори футуҳ буд моро андари дияии шудем . Гуфтам магари чизеи хирад ва худ бигузашт ва нахарид пас маро гуфт магари гӯйӣ ки мерафтем ва ҳеҷ нахарид ва нахурдем ҳам акнӯн биҳўдиаҳ мерасем дияӣаст бар роҳу онҷо мардӣаст соҳиби аёл чун онҷо расем бмо машғӯл гардад ин динор ба ваии диҳем то бар моу аёли хеш нафақа кунад чун бидон дия раседем динорҳо ба ваии додем , нафақа кард чун аз он дияи беруни шудем маро гуфт ё абоолҳсн чун хоҳӣ кард гуфтам бо ту биравам гуфт ту марои бкдўӣӣ хиёнат кунӣ ва бо ман суҳбат хоҳӣ карду суҳбат ман нахост ва бирафт .

حکایت کنند از ابوالحسن مصری گفت اتّفاق افتاد مرا با سّجْزی اندر سفر، از طرابلس روزی چند رفتیم هیچ چیز نخوردیم و نیافتیم کدوئی دیدم بر راه افکنده برگرفتم و همی خوردم شیخ باز من نگریست هیچ چیز نگفت دانستم که ازان کراهیّت داشت، بینداختم آنرا پس پنج دینار فتوح بود ما را اندر دیهی شدیم. گفتم مگر چیزی خرد و خود بگذشت و نخرید پس مرا گفت مگر گویی که می رفتیم و هیچ نخرید و نخوردیم هم اکنون بیهودیّه می رسیم دیهی است بر راه و آنجا مردی است صاحب عیال چون آنجا رسیم بما مشغول گردد این دینار به وی دهیم تا بر ما و عیال خویش نفقه کند چون بدان دیه رسیدیم دینارها به وی دادیم، نفقه کرد چون از آن دیه بیرون شدیم مرا گفت یا اباالحسن چون خواهی کرد گفتم با تو بروم گفت تو مرا بکدوئی خیانت کنی و با من صحبت خواهی کرد و صحبت من نخواست و برفت.

Абуабдулло хафиф гуяд андари ҳол ҷавонӣ будам , дарвешии пеш ман омаду асар гуруснагӣ дид бар ман , марои бсрои хеши барад , гӯшти бкшги пухта буду гӯшти мутағаййир шуда буд ман срид ҳаме хӯрдам ва аз гӯшти ҳазар ҳаме кардам , ӯ луқмаи дигар бмн дод баси ранҷ аз он бмн расед , он мард он бидид аз ман хаҷал шуд ман низ хаҷал шудам аз хиҷлати вай , андари ҳоли марои иродат сафар хост бархестам то бсФр шавам кас фиристодам наздики волида то мураққаъи наздики ман оради волидаи ҳеҷ муъориза накарду розӣ буд аз ман бшдн , аз Қодисия бирафтам бо ҷамоатӣ аз даравишон , роҳ гум кардем ва онч доштем аз зод ҳама барисед ва мо ҳама бар шараф ҳалок раседем , то бқбилаҳ раседем аз қабилҳо , ҳеҷ чиз наёфтему ҳоли мо бзрўрт расед то он ҷо ки сегӣ харидем бчндини динор ва бирён карданду пора аз он бмн доданд чун бхўостм хӯрд андеша кардам дар ҳоли хеш , андар дилам афтод ки ин уқубат онаст ки он пер аз ман хаҷал шуд , андари ҳол , тавба кардам ва сокин шудам , роҳ бмо намуданд ҳаҷи бкрдму бози омадам ва аз он дарвеши узри хостам .

ابوعبداللّهِ خفیف گوید اندر حال جوانی بودم، درویشی پیش من آمد و اثر گرسنگی دید بر من، مرا بسرای خویش برد، گوشت بکشگ پخته بود و گوشت متغیّر شده بود من ثرید همی خوردم و از گوشت حذر همی کردم، او لقمۀ دیگر بمن داد بس رنج از آن بمن رسید، آن مرد آن بدید از من خجل شد من نیز خجل شدم از خجلت وی، اندر حال مرا ارادت سفر خاست برخاستم تا بسفر شوم کس فرستادم نزدیک والده تا مُرَقَّع نزدیک من آرد والده هیچ معارضه نکرد و راضی بود از من بشدن، از قادسیّه برفتم با جماعتی از درویشان، راه گم کردیم و آنچ داشتیم از زاد همه برسید و ما همه بر شرف هلاک رسیدیم، تا بقبیلۀ رسیدیم از قبیلها، هیچ چیز نیافتیم و حال ما بضرورت رسید تا آن جا که سگی خریدیم بچندین دینار و بریان کردند و پارۀ از آن بمن دادند چون بخواستم خورد اندیشه کردم در حال خویش، اندر دلم افتاد که این عقوبت آنست که آن پیر از من خجل شد، اندر حال، توبه کردم و ساکن شدم، راه بما نمودند حجّ بکردم و باز آمدم و از آن درویش عذر خواستم.