Қоли аллоҳи таъолии аллазӣнаи ттўФиҳми алмлоӣкаҳи таййибин . Яъне ҷон базл кунанд бтибаҳи алнФс , гарон набӯд бар эшон бо худои хеши гаштан .

قالَ اللّهُ تَعالی اَلَّذینَ تَتَوفّیهُمْ الْمَلائِکَةُ طَیِّبینَ. یعنی جان بذل کنند بطیبة النفس، گران نبود بر ایشان با خدای خویش گشتن.

Инси молики разии аллоҳ анҳу гуяд ки пайғомбар гуфт салавоти аллоҳи всломаҳи алайҳ чун бандаи андари сакарот марг уфтад андомҳоши як бар дигар салом кунанд ва гӯйанд алейк ассалом , фироқ омад то рӯзи қиёмат .

انس مالک رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گوید که پیغامبر گفت صَلَواتُ اللّهِ وَسَلامُهُ عَلَیْهِ چون بنده اندر سکرات مرگ افتد اندامهاش یک بر دیگر سلام کنند و گویند عَلَیْکَ السَّلامُ، فراق آمد تا روز قیامت.

Инс молик гуяд ки пайғомбари слии аллоҳи алайҳи вслми андари наздик ҷавонӣ шуд ва ин ҷавони андари ҳоли назъ буд пайғомбар гуфт слии аллоҳи алайҳи вслми хештанро чун меёбӣ гуфт умед медорам бхдоӣ ва май тарсам аз гуноҳони хеши пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт умеду тарси андарин вақт , ҷамъ наёяд андари дили муъминии алои худованди таъолии ончӣ умед медорад бидиҳадаш ва аз ончӣ май тарсади виро эмин гирданд .

انس مالک گوید که پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ اندر نزدیک جوانی شد و این جوان اندر حال نزع بود پیغامبر گفت صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ خویشتن را چون می یابی گفت امید میدارم بخدای و می ترسم از گناهان خویش پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت امید و ترس اندرین وقت، جمع نیاید اندر دل مؤمنی الّا خداوند تعالی آنچه امید میدارد بدهدش و از آنچه می ترسد ویرا ایمن گرداند.

Устоди эмоми раҳма аллоҳ гуяд ҳоли эшон , буқати назъ , мухталиф буд баъзе аз эшон ғолиби ҳоли ҳайбат буд ва баъзеро ғалаба , раҷо буд ва баъзеро кашф кунад дар он ҳол ки ӯро сукӯн воҷиб кунаду занни некӯ .

استاد امام رَحِمَهُ اللّهُ گوید حال ایشان، بوقت نزع، مختلف بود بعضی از ایشان غالب حال هیبت بود و بعضی را غلبه، رجا بود و بعضی را کشف کند در آن حال که او را سکون واجب کند و ظنّ نیکو.

АбуМуҳамад ҷрирӣ гуяд андари наздик ҷунайд будам буқати назъ , рӯзи одинау рӯзи наврӯз буду ваии қуръон ҳаме хонду қуръон хатм кард гуфтам андарин ҳол ё абоолқосм гуфт аўлитр аз ман бойен кист ва ҳам акнӯн саҳифаи ман андар наварданд .

ابومحمّدِ جُرَیْری گوید اندر نزدیک جنید بودم بوقت نزع، روز آدینه و روز نوروز بود و وی قرآن همی خواند و قرآن ختم کرد گفتم اندرین حال یا اباالقاسم گفت اولیتر از من باین کیست و هم اکنون صحیفۀ من اندر نوردند.

АбуМуҳамад ҳрўӣ гуяд бнздик шблӣ будам он шаб ки аз дунё берун шуд , ҳамаи шаби ин байтҳо ҳаме гуфт .

ابومحمّد هروی گوید بنزدیک شبلی بودم آن شب که از دنیا بیرون شد، همه شب این بیتها همی گفت.

Шеър :

شعر:

Абдуллоҳ манозил гуяд ҳмдўни қасор васият кард ки андари вақти назъи марои Бамён занон магузоред .

عبداللّهِ مُنازِل گوید حَمْدونِ قصّار وصیّت کرد که اندر وقت نزع مرا بمیان زنان مگذارید.

Башари ҳоФиро гуфтанд андари вақти вафот ё бонасри пиндории зиндагонии дарин ҷаҳони дӯст мидорӣ гуфт бҳзрти подшоҳ шудан сахтаст .

بشر حافی را گفتند اندر وقت وفات یا بانصر پنداری زندگانی درین جهان دوست میداری گفت بحضرت پادشاه شدن سخت است.

Гӯйанд ҳаргоҳ ки яке аз шогирдони Сафёни саврӣ бсФр шудӣ , ӯро гуфтӣ чаҳ Фрмоӣӣ гуфт агар марг ёбед ҷоӣӣ , маро бихаред , чун вирои аҷал наздик омад гуфт марги орзӯи ҳамеи хостам акнӯн марг сахтаст .

گویند هرگاه که یکی از شاگردان سفیان ثوری بسفر شدی، او را گفتی چه فرمائی گفت اگر مرگ یابید جائی، مرا بخرید، چون ویرا اجل نزدیک آمد گفت مرگ آرزو همی خواستم اکنون مرگ سخت است.

Дар ҳикоят ҳаме ояд ки чун амӣралмуъминӣни ҳасани бен алиро саломи аллоҳи ъалиҳумо аҷал фаро расед бигирист гуфтанд чаҳ бигарёнед туро гуфт наздик худовандӣ мешавам ки ӯро надидаам .

در حکایت همی آید که چون امیرالمؤمنین حسن بن علی را سَلامُ اللّهِ عَلَیْهِما اجل فرا رسید بگریست گفتند چه بگریانید ترا گفت نزدیک خداوندی میشوم که او را ندیده ام.

Ва чун балолро разии аллоҳи анҳу аҷал наздик омад зан вай гуфт ӯ воҳсртоаҳ балол гуфт вотрбоаҳи фардои Муҳамадро байнами слии аллоҳи алайҳи вслму ёрони вайро разии аллоҳи анҳуам .

و چون بلال را رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ اجل نزدیک آمد زن وی گفت او واحسرتاه بلال گفت واطرباه فردا محمّد را بینم صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ و یاران وی را رَضِیَ اللّهُ عَنْهُمْ.

Абдуллоҳи мубораки андари вақти назъи чашм боз кард ва гуфт лмсли ҳозои Флиъмли алъомлўн .

عبداللّهِ مبارک اندر وقت نزع چشم باز کرد و گفت لِمِثْلِ هذا فَلْیَعْمَلِ الْعامِلونَ.

Мкҳўли шомиро гӯйанд ғолиби ҳол ӯ андӯҳ будӣ , андари бемории ваии наздик ӯ шуданд , ӯро диданд ки ҳаме хандид пурседанд ин чаҳ ҳоласт гуфт чаро нахандам ки наздик омад ки аз ончӣ май тарсами барҳаму бончаҳ умед дорам барисам .

مَکْحول شامی را گویند غالب حال او اندوه بودی، اندر بیماری وی نزدیک او شدند، او را دیدند که همی خندید پرسیدند این چه حالست گفت چرا نخندم که نزدیک آمد که از آنچه می ترسم برهم و بآنچه امید دارم برسم.

Ҷунайдро гуфтанд бўсъиди хрози буқати марги тўоҷд бисёр намӯд гуфт аҷаб набӯд агар ҷон ӯ бпридӣ аз шавқ .

جنید را گفتند بوسعید خرّاز بوقت مرگ تواجد بسیار نمود گفت عجب نبود اگر جان او بپریدی از شوق.

Яке азин тоӣФаҳро аҷал наздик омад ғуломро гуфт ё ғуломи миён ман бабанд ва рӯй ман бар хок на ки рафтан ман наздик омаду гуноҳ бисёр дорам ва ҳеҷ узр надорам ва ҳеҷ қӯт надорам , ёрб марои тўӣӣу марои ҷузи ту ҳечкас несту бонгии бикрад ва фармон ёфт , овозӣ шуниданд ки бандаи мо тавозуъ кард худованди хешро , ӯро фаро пазируфтанд .

یکی ازین طائفه را اجل نزدیک آمد غلام را گفت یا غلام میان من ببند و روی من بر خاک نه که رفتن من نزدیک آمد و گناه بسیار دارم و هیچ عذر ندارم و هیچ قوّت ندارم، یارب مرا توئی و مرا جز تو هیچکس نیست و بانگی بکرد و فرمان یافت، آوازی شنیدند که بندۀ ما تواضع کرد خداوند خویش را، او را فرا پذیرفتند.

Зўолнўни мисриро пурседанд дар вақти назъ чаҳ орзӯ хоҳӣ гуфт онки пеш аз онки бимирами вайро як лаҳза бишносам .

ذوالنّون مصری را پرسیدند در وقت نزع چه آرزو خواهی گفت آنک پیش از آنک بمیرم وی را یک لحظه بشناسم.

Дайгариро гуфтанд дар вақт назъ бигӯ аллоҳ гуфт бо ки гӯям ки ман сӯхта вайам .

دیگری را گفتند در وقت نزع بگو اللّه گفت با که گویم که من سوختۀ وی ام.

Касе гуяд наздики ммшод динўрӣ шудам дарвешӣ даромад ва гуфт саломи алайкуми ҷавоби вай боз доданд . Гуфт ӣнҷои ҳеҷ ҷой покиза ҳаст ки касе битавонад мард , ҷоӣӣ ишорат карданд онҷои чашмаи об буд , дарвеши таҳорат нав карду ракаатӣ чанд намози бикрад ва онҷо шуд ки бадв ишорат карда буданду пой дароз кард ва ҷон бидод .

کسی گوید نزدیک ممشاد دینوری شدم درویشی درآمد و گفت سلامٌ عَلَیْکُمْ جواب وی باز دادند. گفت اینجا هیچ جای پاکیزه هست که کسی بتواند مُرد، جائی اشارت کردند آنجا چشمۀ آب بود، درویش طهارت نو کرد و رکعتی چند نماز بکرد و آنجا شد که بدو اشارت کرده بودند و پای دراز کرد و جان بداد.

Аз шайхи бўъбдолрҳмн слмӣ шунидам ки гуфт абўолъбоси динўрӣ сухан мегуфт дар маҷлис , занӣ овоз дод дрўҷдии абўолъбоси он занро гуфт бимир зан бархест чун бадар сарой расед бознигарӣаст ва гуфт мардуму биФтод ва аз онҷоаш мурда барграфтанд .

از شیخ بوعبدالرحمن سُلَمی شنیدم که گفت ابوالعبّاس دینوری سخن می گفت در مجلس، زنی آواز داد دروجدی ابوالعبّاس آن زن را گفت بمیر زن برخاست چون بدر سرای رسید بازنگریست و گفت مُردم و بیفتاد و از آنجاش مرده برگرفتند.

Касе гуфт наздики ммшод динўрӣ будам , буқати вафот ӯ , гуфтанд иллати ту чаҳ гӯнааст , гуфт иллатро аз ман пурсед , ӯро гуфтанд бигӯ лоолаҳи алои аллоҳ рӯй бдиўорӣ кард ва гуфт ҳамагии ман бтў фонӣ кардам ҷзоءи онкас ки туро дӯст дорад ин буд .

کسی گفت نزدیک ممشاد دینوری بودم، بوقت وفات او، گفتند علتِ تو چه گونه است، گفت علّت را از من پرسید، او را گفتند بگو لااِلهَ اَّلا اللّهُ روی بدیواری کرد و گفت همگی من بتو فانی کردم جزاء آنکس که ترا دوست دارد این بود.

АбуМуҳамади диблиро гуфтанд дар вақт назъ бигӯ лоолаҳи ало аллоҳ гуфт ин чизеаст ки мо ин бишнохтаему бад-ӣни фонӣ ҳаме шавем пас ин байт бигуфт :

ابومحمّد دَیْبُلی را گفتند در وقت نزع بگو لااِلهَ اِلّا اللّهُ گفت این چیزی است که ما این بشناخته ایم و بدین فانی همی شویم پس این بیت بگفت:

Яке аз даравишон гуяд наздики яҳё истахрӣ будам буқати вафот ӯ яке аз ҳозирон гуфт бигӯ ашҳади ани лои илоҳи ало аллоҳ бархест ва бинишаст , пас дасти ҳарякӣ ки онҷо буд бигирифт ва мегуфт бигӯ ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ то шаҳодат бар ҳамгинон арза кард онгоҳ фармон ёфт .

یکی از درویشان گوید نزدیک یحیی اصطخری بودم بوقت وفات او یکی از حاضران گفت بگو اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ برخاست و بنشست، پس دست هریکی که آنجا بود بگرفت و میگفت بگو اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ تا شهادت بر همگنان عرضه کرد آنگاه فرمان یافت.

Хоҳари Абӯали рӯдборӣ гуяд чун Абӯалиро аҷал наздик омад , сари ваии андари канори ман буд , чашм боз кард ва гуфт дарҳои осмон кушодаанд ва биҳиштҳо оростаанду мунодӣ овоз медиҳад ё боалии бртбти бузургтарин расонидеми туро агарчӣ ту нахостӣ ва ин бигуфт :

خواهر ابوعلی رودباری گوید چون ابوعلی را اجل نزدیک آمد، سر وی اندر کنار من بود، چشم باز کرد و گفت درهای آسمان گشاده اند و بهشتها آراسته اند و منادی آواز میدهد یا باعلی برتبت بزرگترین رسانیدیم ترا اگرچه تو نخواستی و این بگفت:

Пас гуфт ё Фотимаи аввал зоҳирасту дувум ашколӣ дорад .

پس گفت یا فاطمه اول ظاهر است و دوم اشکالی دارد.

Аз яке шунидам аз даравишон ки чун вафоти Аҳмади наср ҳозир омад яке аз даравишон гуфт бигӯ ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ дарав нагирист ва гуфт беҳурматӣ макун .

از یکی شنیدم از درویشان که چون وفات احمدِ نصر حاضر آمد یکی از درویشان گفت بگو اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ درو نگریست و گفت بی حرمتی مکن.

Касе гуяд дарвеширо дидам ҷон базл мекарду ғариб буду магас бисёр бар ваии ҷамъ шуда буд бинишастаму магас аз вай боз медоштам чашм боз кард ва гуфт кист ин , чандин соласт то дар орзӯии ин чунин вақте будам иттифоқ науфтод , акнӯн чун бёФтми хештан аз миёни берун бар ва бсломт бирав .

کسی گوید درویشی را دیدم جان بذل میکرد و غریب بود و مگس بسیار بر وی جمع شده بود بنشستم و مگس از وی باز میداشتم چشم باز کرد و گفت کیست این، چندین سالست تا در آرزوی این چنین وقتی بودم اتّفاق نیفتاد، اکنون چون بیافتم خویشتن از میان بیرون بر و بسلامت برو.

Бўъмрон истахрӣ гуяд Абӯтуроби Нахшабиро дидам дар бодия , бар пой , ҷони баҳақ таслим карда ва ҳеҷ чиз ӯро нигоҳи нмидошт .

بوعمران اصطخری گوید ابوتراب نخشبی را دیدم در بادیه، بر پای، جان بحق تسلیم کرده و هیچ چیز او را نگاه نمیداشت.

Аз Абунасри Сироҷ ҳикоят кунанд ки сабаби вафоти нурии ин байт буд ки ме гуфтанд

از ابونصرِ سرّاج حکایت کنند که سبب وفات نوری این بیت بود که می گفتند

Шеър :

شعر:

Ва чун ин байт бишунид ваҷдаш афтод рӯй бсҳрои ниҳод , андар нестоне афтод ки он бадрӯда буданду асари он неҳо чун шамшери тези монда буд ӯ дар онҷо ҳаме гардид то бомдод ва ин байт ҳаме гуфту хӯн аз ҳар ду поши ҳамеи давид ва ҳар ду пои вай омос карда буд пас биФтод чун мастӣ ва ҳар ду пои вай табоҳ шуд ва дар он фурӯ шуд ӯро буқат назъ гуфтанд бигӯ лои илоҳи ало аллоҳ гуфт на бо наздик ӯ ҳаме шавем .

و چون این بیت بشنید وجدش افتاد روی بصحرا نهاد، اندر نیستانی افتاد که آن بدروده بودند و اثر آن نیها چون شمشیر تیز مانده بود او در آنجا همی گردید تا بامداد و این بیت همی گفت و خون از هر دو پاش همی دوید و هر دو پای وی آماس کرده بود پس بیفتاد چون مستی و هر دو پای وی تباه شد و در آن فرو شد او را بوقت نزع گفتند بگو لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ گفت نه با نزدیک او همی شویم.

Иброҳӣми хавос ба рай бемор шуду иллат исҳол дошт ҳар маҷлисӣ ки бинишастӣ , андари миён об шудӣ ва таҳорат кардӣ , якбор дар миён об шуд ва ҷон бидод .

ابراهیم خَوّاص به ری بیمار شد و علّت اسهال داشت هر مجلسی که بنشستی، اندر میان آب شدی و طهارت کردی، یکبار در میان آب شد و جان بداد.

Юсуфи бен алҳусайн дар наздик хавос шуд ва чанд рӯз буд то аз иёдату таъаҳҳуд ӯ ғофили монда буд виро гуфт ҳеҷ чизат орзӯ мекунад гуфт пораи ҷигари бирёни орзӯам ҳаме кунад .

یوسف بن الحسین در نزدیک خوّاص شد و چند روز بود تا از عیادت و تعهّد او غافل مانده بود ویرا گفت هیچ چیزت آرزو میکند گفت پارۀ جگر بریان آرزوم همی کند.

Устод эмом гуяд раҳма аллоҳ тавонад буд ки ишорати андарин мурод он бӯда бошад ки дилӣ ва ҷгарӣ хоҳам бирёну сӯзони брғрбо зеро ки Юсуф тақсир карда буд дар таъаҳҳуд ӯ .

استاد امام گوید رَحِمَهُ اللّهُ تواند بود که اشارت اندرین مراد آن بوده باشد که دلی و جگری خواهم بریان و سوزان برغربا زیرا که یوسف تقصیر کرده بود در تعهّد او.

Гӯйанд сабаби мрки ибни атои он буд ки ӯро андари наздики вазири бурданд . Вазир бо ӯ сухан дурушт гуфт . Ибни атои вазирро гуфт ин бо ман ҳамеи гўӣӣ эй мард фармуд то музей аз пои вай берун карданд ва бар сараш ҳаме заданд то даргузашт .

گویند سبب مرک ابن عطا آن بود که او را اندر نزدیک وزیر بردند. وزیر با او سخن درشت گفت. ابن عطا وزیر را گفت این با من همی گوئی ای مرد فرمود تا موزه از پای وی بیرون کردند و بر سرش همی زدند تا درگذشت.

Абубакр диқӣ гуяд бнздики дқоқ будем бомдодӣ , гуфт ёрб то кӣ хоҳӣ дошт марои ӣнҷои намози пешин дар гузашта буд .

ابوبکر دُقّی گوید بنزدیک دَقّاق بودیم بامدادی، گفت یارب تا کی خواهی داشت مرا اینجا نماز پیشین در گذشته بود.

Аз Абӯалии рӯдборӣ ҳикоят кунанд ки гуфт дар бодия ҷавонӣ дидам чун чашми ман бар вай афтод маро гуфт кифоят набӯд ки марои бдўстии хеши машғӯли бикрад то маро бемор кард чун нигоҳ кардам ҷон медод гуфтам бигӯ лои илоҳи алои аллоҳи ин байтҳо бигуфт .

از ابوعلی رودباری حکایت کنند که گفت در بادیه جوانی دیدم چون چشم من بر وی افتاد مرا گفت کفایت نبود که مرا بدوستی خویش مشغول بکرد تا مرا بیمار کرد چون نگاه کردم جان می داد گفتم بگو لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ این بیتها بگفت.

Ҷунайдро гуфтанд бигӯ лои илоҳи ало аллоҳ гуфт фаромӯш накардаам то бози ёдаши орм .

جنید را گفتند بگو لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ گفت فراموش نکرده ام تا باز یادش آرم.

Ҷаъфари насир , бикрони динўриро пурсед ки ваии хизмат шблӣ кардӣ ки чаҳ дидӣ аз шблӣ , гуфт маро гуфт як дирами мзлмаҳ дар гардан манаст ва ҳазор дирам аз соҳибаш бсдқаҳ бидодам ҳеҷ чиз бар дили саъбтар аз он нест пас гуфт марои таҳорати даҳ ӯро таҳорат додам , тхлили маҳосин ӯро фаромӯш кардам , забонаш кор намекард , даст ман бигирифту миён маҳосин баровард ва ҷон бидод . Ҷаъфар бигирист ва гуфт чаҳ тавон гуфт андари мардӣ ки то охири умри вай аз одоби шариъати яке азу фӯт нашуд .

جعفر نصیر، بکران دینوری را پرسید که وی خدمت شبلی کردی که چه دیدی از شبلی، گفت مرا گفت یک درم مظلمه در گردن من است و هزار درم از صاحبش بصدقه بدادم هیچ چیز بر دل صعبتر از آن نیست پس گفت مرا طهارت ده او را طهارت دادم، تخلیل محاسن او را فراموش کردم، زبانش کار نمی کرد، دست من بگرفت و میان محاسن برآورد و جان بداد. جعفر بگریست و گفت چه توان گفت اندر مردی که تا آخر عمر وی از آداب شریعت یکی ازو فوت نشد.

Музайян кабӣр гуяд бимика будам , ҳаракатии андари ман фаро дид омад берун шудам то бмдинаҳ шавам чун бчоаҳи маймунаи расидами ҷавониро дидам афтода , бнздик ӯ шудам , андари назъ буд вайро гуфтам лои илоҳи алои аллоҳи чашм боз кард ва ин байт бигуфт

مَزَیِّن کبیر گوید بمکّه بودم، حرکتی اندر من فرا دید آمد بیرون شدم تا بمدینه شوم چون بچاه میمونه رسیدم جوانی را دیدم افتاده، بنزدیک او شدم، اندر نزع بود وی را گفتم لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ چشم باز کرد و این بیت بگفت

Шеър :

شعر:

Ва ҷон таслим кард ӯро бишустаму андар кафан кардам ва намоз бирав кардам ва дафн кардам чун аз кори вай фориғ шудам , иродаи сафар аз ман бишуд , бозгаштам ва бимика бози омадам .

و جان تسلیم کرد او را بشستم و اندر کفن کردم و نماز برو کردم و دفن کردم چون از کار وی فارغ شدم، ارادۀ سفر از من بشد، بازگشتم و بمکه باز آمدم.

Якеро гуфтанд марг хоҳӣ гуфт шудани бози он бихир умед дорам беҳтар аз мақоми бози онкас ки аз шар ӯ эмин набошам .

یکی را گفتند مرگ خواهی گفت شدن باز آن بخیر امید دارم بهتر از مُقام باز آنکس که از شرّ او ایمن نباشم.

Касе гуяд аз даравишон ки бўизиди андари вақт назъ мегуфт ёрб туро ёд накардам ҳаргизи магари бғФлт ва акнӯн ки ҷони ман май сетоне аз тоъати ту ғофил будам .

کسی گوید از درویشان که بویزید اندر وقت نزع می گفت یارب ترا یاد نکردم هرگز مگر بغفلت و اکنون که جان من می ستانی از طاعت تو غافل بودم.

Абӯали рӯдборӣ гуяд андар Миср шудам мардумонро дидам гирд омада буданд гуфтам сабаб иҷтимо чист гуфтанд бҷнозаҳи ҷавонӣ будем ин байт бишунид ки касе гуфт .

ابوعلی رودباری گوید اندر مصر شدم مردمان را دیدم گرد آمده بودند گفتم سبب اجتماع چیست گفتند بجنازۀ جوانی بودیم این بیت بشنید که کسی گفت.

Шеър :

شعر:

Ин ҷавони шҳқаҳи бузад ва фармон ёфт .

این جوان شهقۀ بزد و فرمان یافت.

Ҷамоатии андари наздики ммшод динўрӣ шуданд , андари ҳоли бемории вай , гуфтанд худоӣ бо ту чунин ва чунин кунод ? гуфт наздик сӣ соласт то биҳишт бар ман арза мекунад ки дар онҷои ннгрстму буқат назъ гуфтанд дили хешро чун меёбӣ гуфт сӣ соласт то дили хеш гум кардаам .

جماعتی اندر نزدیک ممشاد دینوری شدند، اندر حال بیماری وی، گفتند خدای با تو چنین و چنین کناد؟ گفت نزدیک سی سالست تا بهشت بر من عرضه میکند که در آنجا ننگرستم و بوقت نزع گفتند دل خویش را چون می یابی گفت سی سالست تا دل خویش گم کرده ام.

Абуёқӯб нҳрҷўрӣ гуяд бимика будам , дарвешии наздик ман омаду динорӣ бмн дод , гуфт фардо бихоҳам марди ним динори гӯри ман некӯ кун , ва ним дигари андари ҷҳоз ман кун ман бо хештан гуфтам ин дарвеш сабк шудаст аз гуруснагии ҳиҷоз чун дигари рӯз буд даромад ва тавоф кард ва бишуду пой дароз кард ва бихуфт гуфтам хештани мурда бмн созад : наздик ӯ шудаму вирои бҷнбонидм , ӯро мурда ёфтам пас ӯро дафн кардам чунонк гуфта буд .

ابویعقوب نهرجوری گوید بمکّه بودم، درویشی نزدیک من آمد و دیناری بمن داد، گفت فردا بخواهم مرد نیم دینار گور من نیکو کن، و نیم دیگر اندر جهاز من کن من با خویشتن گفتم این درویش سبک شدست از گرسنگی حجاز چون دیگر روز بود درآمد و طواف کرد و بشد و پای دراز کرد و بخفت گفتم خویشتن مرده بمن سازد: نزدیک او شدم و ویرا بجنبانیدم، او را مرده یافتم پس او را دفن کردم چنانک گفته بود.

АбуУсмони ҳирии андари ҳол назъ афтод , писари ваии ҷома хеш бадаред чашм боз кард ва гуфт хилофи суннат кардани бзоҳри далели риёии ботин буд .

ابوعثمان حیری اندر حال نزع افتاد، پسر وی جامۀ خویش بدرید چشم باز کرد و گفت خلاف سنّت کردن بظاهر دلیل ریای باطن بود.

Ибни атои андари наздик ҷунайд шуд буқати назъ , салом кард , ҷунайди ҷавоби дайр боз дод пас ҷавоб дод ва гуфт маъзӯрами дор ки вирдии доштаму ҷон таслим кард .

ابن عطا اندر نزدیک جنید شد بوقت نزع، سلام کرد، جنید جواب دیر باز داد پس جواب داد و گفت معذورم دار که وِرْدی داشتم و جان تسلیم کرد.

Абӯали рӯдборӣ гуяд дарвешии наздик мо омад ва фармон ёфт виро дафн мекардам пас май хостам ки рӯй вай боз кунаму брхоки нуҳум то бошад ки хдоўндтъолӣ бар ғарибии вай раҳмат кунад чашм боз кард ва маро гуфт залил мекунӣ пеши онки маро азиз карда анд гуфтам ёсидии пас аз марги зиндагӣ забон бикшод ва гуфт ореи ман зиндааму муҳибони худои ҳама зинда бошанд ёрии даҳуми фардои баҷоаи хеш дар қиёмат ё рӯдборӣ .

ابوعلی رودباری گوید درویشی نزدیک ما آمد و فرمان یافت ویرا دفن میکردم پس می خواستم که روی وی باز کنم و برخاک نهم تا باشد که خداوندتعالی بر غریبی وی رحمت کند چشم باز کرد و مرا گفت ذلیل میکنی پیش آنک مرا عزیز کرده اند گفتم یاسیّدی پس از مرگ زندگی زبان بگشاد و گفت آری من زنده ام و محبّان خدای همه زنده باشند یاری دهم فردا بجاه خویش در قیامت یا رودباری.

Аз алии бен саҳли исфаҳонӣ ҳикоят кунанд гуфт шумо пиндоред ки марги ман чун марг дигарон хоҳад буд ки бемор шаванду мардумон бъёдт шаванд , маро бихонанд , ман иҷобат кунам , рӯзӣ ҳаме рафт ва гуфт лаббайк ва фармон ёфт .

از علیّ بن سهل اصفهانی حکایت کنند گفت شما پندارید که مرگ من چون مرگ دیگران خواهد بود که بیمار شوند و مردمان بعیادت شوند، مرا بخوانند، من اجابت کنم، روزی همی رفت و گفت لبّیک و فرمان یافت.

Абулҳасан музайян гуяд чун ёқӯби нҳрҷўрӣ бемор шуд , бемории марг , виро гуфтам бигӯ лои илоҳи алои аллоҳ табассум кард ва гуфт марои ҳамеи гўӣии бъзти онк ӯро марг раво нест ки миёни ману вай ҳиҷоб нест магари иззати вондри соъати андари гузашт , баъд аз он музайяни маҳосин хеш бигирифтӣ ва гуфтӣ чун ман ҳҷомӣ буд ки авлиёъи худои ъзўҷлро шаҳодат талқин кунад .

ابوالحسن مَزَیَّن گوید چون یعقوب نهرجوری بیمار شد، بیماری مرگ، ویرا گفتم بگو لا اِلهَ اِلَّا اللّهُ تبسّم کرد و گفت مرا همی گوئی بعزّت آنک او را مرگ روا نیست که میان من و وی حجاب نیست مگر عزّت واندر ساعت اندر گذشت، بعد از آن مزیّن محاسن خویش بگرفتی و گفتی چون من حجّامی بود که اولیاء خدای عَزَّوَجَلَّ را شهادت تلقین کند.

Вохҷлто аз вай чун ҳикоят боз кардӣ бисёр бигиристӣ .

واخجلتا از وی چون حکایت باز کردی بسیار بگریستی.

Абуалҳусайн моликӣ гуяд чанд йени соли суҳбат хиролнсоҷ кардам пеш аз онк фармон ёфт биҳишти рӯз , маро гуфт рӯзи пнҷшбаҳи ман бимираму рӯзи ҷумъаи пеш аз намози маро дафн кунанд ,у турои ин фаромӯш шавад фаромӯш макун , Абуалҳусайн гуфт фаромӯш кардам то рӯзи одина касе маро хабар дод бмрдни вай , бишудам то бҷнозаҳ вай шавам мардумон бозгашта буданд , мегуфтанд ки пас аз намоз дафн хоҳанд кардан ман бозгаштам чун фарои расидам , ҷиноза берун овардау слўаҳ овоз медоданд чунонк ӯ гуфта буд .

ابوالحسین مالکی گوید چند ین سال صحبت خیرالنسّاج کردم پیش از آنک فرمان یافت بهشت روز، مرا گفت روز پنجشبه من بمیرم و روز جمعه پیش از نماز مرا دفن کنند، و ترا این فراموش شود فراموش مکن، ابوالحسین گفت فراموش کردم تا روز آدینه کسی مرا خبر داد بمردن وی، بشدم تا بجنازه وی شوم مردمان بازگشته بودند، میگفتند که پس از نماز دفن خواهند کردن من بازگشتم چون فرا رسیدم، جنازه بیرون آورده و صلوة آواز میدادند چنانک او گفته بود.

Касеро пурсидам аз онки буқати вафот ӯ ҳозир буд гуфт чун ҳол бар вай танг омад аз ҳуш бишуд чун бо ҳуш омад гирди хонаи бнгрист , гуфт ббоши ъоФоки аллоҳ ки ту бандаи маъмурӣ ва ман бандаи маъмураму ончии туро фармӯдаанд аз ту дрнмӣ гузараду ончии маро фармӯдаанд аз ман дар мегузараду оби хосту таҳорат нав кард ва намоз карду пои рост фурӯ карду чашм бар ҳам ниҳод , пас аз марг ӯро бихоб диданд гуфтанд ҳоли ту чигуна аст гуфт мапурс валикин аз днёءи палиди брстм .

کسی را پرسیدم از آنک بوقت وفات او حاضر بود گفت چون حال بر وی تنگ آمد از هوش بشد چون با هوش آمد گرد خانه بنگریست، گفت بباش عافاکَ اللّهُ که تو بندۀ ماموری و من بندۀ مامورم و آنچه ترا فرموده اند از تو درنمی گذرد و آنچه مرا فرموده اند از من در میگذرد و آب خواست و طهارت نو کرد و نماز کرد و پای راست فرو کرد و چشم بر هم نهاد، پس از مرگ او را بخواب دیدند گفتند حال تو چگونه است گفت مپرس ولیکن از دنیاء پلید برستم.

Мусаннифи китоби бҳҷаҳ алосрор гуяд чун саҳли Абдуллоҳ фармон ёфт мардумони ҳамаи хештани фарои ҷиноза вай меафканданд , ва заҳмат мекарданд андари шаҳри ҷуҳудӣ буд , ҳафтод солаи зиёдат буд , бонг ва машғала шунид аз хона берун омад то чист чун бҷнозаҳ нагирист бонг кард ки эй мардумон шумо мебайнед ончии ман байнам гуфтанд чаҳ мебинӣ гуфт гуруҳе май байнам , аз осмон фурӯ меоянду хештани андарин ҷиноза ҳаме моланд , ва он ҷуҳуд шаҳодат овараду мусулмонии некӯ пеш гирифт .

مصنّف کتاب بهجة الاسرار گوید چون سهلِ عبداللّه فرمان یافت مردمان همه خویشتن فرا جنازۀ وی می افکندند، و زحمت میکردند اندر شهر جهودی بود، هفتاد ساله زیادت بود، بانگ و مشغله شنید از خانه بیرون آمد تا چیست چون بجنازه نگریست بانگ کرد که ای مردمان شما می بینید آنچه من بینم گفتند چه می بینی گفت گروهی می بینم، از آسمان فرو می آیند و خویشتن اندرین جنازه همی مالند، و آن جهود شهادت آورد و مسلمانی نیکو پیش گرفت.

Абӯсаид хроз гуяд рӯзии андари Маккаи ббоб банӣ шеба бигузаштам , ҷавониро дидам сахти некӯ рӯй мурда , андар вай нагиристам , табассум кард дар рӯй ман ва маро гуфт ё боСаид донистам ки муҳибон зинда бошанд ҳамеша , агарчӣ бимиранд , аз сароеи бадӣгар сарой шаванд .

ابوسعید خرّاز گوید روزی اندر مکّه بباب بنی شَیْبه بگذشتم، جوانی را دیدم سخت نیکو روی مرده، اندر وی نگریستم، تبسّم کرد در روی من و مرا گفت یا باسعید دانستم که محبّان زنده باشند همیشه، اگرچه بمیرند، از سرایی بدیگر سرای شوند.

Ҷрирӣ гуяд ки зўолнўнро буқат назъ гуфтанд моро васиятӣ кун гуфт маро машғӯл мадоред ки ман аҷаб бимонадаам аз никўӣиҳоу лутф ӯ .

جُرَیْری گوید که ذوالنّون را بوقت نزع گفتند ما را وصیَّتی کن گفت مرا مشغول مدارید که من عجب بمانده ام از نیکوئیها و لطف او.

АбуУсмон ҳирӣ гуяд ки абўҳФсро пурседанд дар ҳоли назъ ки моро чаҳ васият мекунӣ гуфт тоқат гуфтор надорам , ва пас аз он қӯтӣ дид андари хештан ман гуфтам чизе бигӯ то аз тўҳкоит кунам аз пас ту гуфт шикастаи дил бояд бӯдани баҳамаи дил бар тақсирҳои хеш . Вболлаҳи алтўФиқ .

ابوعثمان حیری گوید که ابوحفص را پرسیدند در حال نزع که ما را چه وصیّت می کنی گفت طاقت گفتار ندارم، و پس از آن قوّتی دید اندر خویشتن من گفتم چیزی بگو تا از توحکایت کنم از پس تو گفت شکسته دل باید بودن بهمه دل بر تقصیرهای خویش. وباللّه التّوفیق.