Қоли аллоҳи таъолӣу моқдри валлоҳи ҳақи қадара .

قال اللّه تعالی و ماقَدَر واللّهَ حَقّ قَدْرِهِ.

Андари тафсири чунин омадааст ки худованди ъзўҷлро нашнохтанд бсзои шинохт ӯ .

اندر تفسیر چنین آمده است که خداوند عَزَّوَجَلَّ را نشناختند بسزای شناخت او.

Оиша гуяд разии аллоҳи анҳо ки пайғомбар гуфт слии аллоҳи алайҳи вслм , сутуни хона , асос ӯ буду сутуни дайн , шинохти худоӣ буду ақлии қомъ . Гуфтам ё расӯли аллоҳи падару модарами Фдоءи ту боди ақл қомъ чист гуфт бози истодан аз маъсиятҳоу ҳарис бӯдан бар тоъати худои таъолӣ .

عایشه گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْها که پیغامبر گفت صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ، ستون خانه، اساس او بود و ستون دین، شناخت خدای بود و عقلی قامع. گفتم یا رسول اللّه پدر و مادرم فداء تو باد عقل قامع چیست گفت باز ایستادن از معصیتها و حریص بودن بر طاعت خدای تَعالی.

Устод эмом гуяд раҳмаи аллоҳ бар забони уламо , маърифати илм буду ҳамаи илми маърифат буд ва ҳар ки бхдои ъзўҷли олам буд ориф буд ва ҳар ки ориф буд олам буду бнздики ин гуруҳи маърифати сифати онкас буд ки хдоиро бишносад босмоءу сифот ӯ пас сидқ дар мъомлт бо худои таъолии биҷои оради пас аз хуйҳои бад даст бидорад пас доим бар даргоҳ буду бадал ҳамеша мӯътакиф буд то аз худоӣ баҳра ёбад азуи бҷмили иқбол ӯ ва дар ҳамаи корҳо бо худои сидқи варзад ва аз андишҳоءи нафас ва хотирҳои бад бипарҳезад ва бо хотирӣ ки ӯро бғир худоӣ хонд ором нагирад чун бо халқ бегона гардад ва аз офоти нафас безор шавад ва аз орому нгрстни бончаҳ ӯро аз худоӣ боз дорад бабраду доими басар бо худои муноҷот ҳаме кунаду баҳри лҳзтии руҷӯъ бо вай кунаду муҳаддис буд аз қабл ҳақ бишнохт асрор ӯ ва бар ончӣ меравад бирав аз тасарруфи қудрати он ҳангом ӯро ориф хонанд , ва ном кунанд ӯроу ҳол ӯро маърифату андар ҷумла бидон қадар ки аз нафаси хеш берун ояд маърифаташ ҳосил ояд бхдои ъзўҷл .

استاد امام گوید رَحِمَهُ اللّهُ بر زبان علما، معرفت علم بود و همه علم معرفت بود و هر که بخدای عَزَّوَجَلَّ عالم بود عارف بود و هر که عارف بود عالم بود و بنزدیک این گروه معرفت صفت آنکس بود که خدایرا بشناسد باسماء و صفات او پس صدق در معاملت با خدای تَعالی بجای آرد پس از خویهای بد دست بدارد پس دائم بر درگاه بود و بدل همیشه معتکف بود تا از خدای بهره یابد ازو بجمیل اقبال او و در همه کارها با خدای صدق ورزد و از اندیشهاء نفس و خاطرهای بد بپرهیزد و با خاطری که او را بغیر خدای خواند آرام نگیرد چون با خلق بیگانه گردد و از آفات نفس بیزار شود و از آرام و نگرستن بآنچه او را از خدای باز دارد ببُرد و دائم بسرّ با خدای مناجات همی کند و بهر لحظتی رجوع با وی کند و مُحَدَّث بود از قبل حق بشناخت اسرار او و بر آنچه می رود برو از تصرّف قدرت آن هنگام او را عارف خوانند، و نام کنند او را و حال او را معرفت و اندر جمله بدان قدر که از نفس خویش بیرون آید معرفتش حاصل آید بخدای عَزَّوَجَلَّ.

Ва ҳаркасии андари маърифат суханҳо гуфтаанд бар андозаи хеш .

و هرکسی اندر معرفت سخنها گفته اند بر اندازۀ خویش.

Аз устоди Абӯалии дқоқи раҳма аллоҳ шунидам ки гуфт маърифати ҳайбат доштанаст аз худои ъзўҷл ҳар ки маърифаташ беш буд вирои ҳайбат беш буд .

از استاد ابوعلی دَقّاق رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که گفت معرفت هیبت داشتن است از خدای عَزَّوَجَلَّ هر که معرفتش بیش بود ویرا هیبت بیش بود.

Ва ҳам аз вай шунидам ки маърифати ороми бори орад чунонк илм дар дили сукӯн воҷиб кунаду ҳаркиро маърифат беш сукӯни виро беш буд .

و هم از وی شنیدم که معرفت آرام بار آرد چنانک علم در دل سکون واجب کند و هرکه را معرفت بیش سکون ویرا بیش بود.

Шблӣ гуяд орифро ълоқт набӯду муҳибро гила набӯду бандаро даъвӣ набӯду тарсндаро қарор набӯду кас аз худоӣ натавонад гурехт мҳмдбн абдулваҳҳоб гуяд шблиро пурседанд аз маърифат гуфт аввалаши худоӣ буду охирашро ниҳоят набошад .

شبلی گوید عارف را علاقت نبود و محبّ را گله نبود و بنده را دعوی نبود و ترسنده را قرار نبود و کس از خدای نتواند گریخت محمّدبن عبدالوهّاب گوید شبلی را پرسیدند از معرفت گفت اوّلش خدای بود و آخرش را نهایت نباشد.

Абўолъбос динўрӣ гуяд абўҳФс гуфт то хдоиро бишнохтаам дар дилам на ҳақ даромадааст ва на ботил .

ابوالعبّاس دینوری گوید ابوحفص گفت تا خدایرا بشناخته ام در دلم نه حق درآمده است و نه باطل.

Устод эмом гуяд раҳмаи аллоҳи андарин сухан кӣ абўҳФс гуфтаст ашколии дуруст ва бар он ҳамл тавон кард ки наздики ин қавм , маърифат , ғайбати банда воҷиб кунад аз нафас ӯ , бостилоءи зикри ҳақи субҳонаи втъолӣ бар вай то ҷузи ҳақро набинаду руҷӯъ бо ҳеҷ чиз дигар накунад чунонк оқили руҷӯъи бози дилу тафаккур хеш кунад чун ӯро корӣ дарпеш ояд , ориф ҳамчунин руҷӯъ ӯ бо ҳақ буд ҷли ҷалола ва чун орифро бозгашт дар корҳо набӯд алои бхдоўнди хеш , бози дили натавонади гардидан ва чигуна боз дил гардад онкас ки ӯро дил набӯду фарқ буд миёни онкас ки зндгониши бадал буду миёни онкас ки бхдои хеш зинда бошад .

استاد امام گوید رَحِمَهُ اللّهُ اندرین سخن کی ابوحفص گفته‌ست اشکالی دَرَست و بر آن حمل توان کرد که نزدیک این قوم، معرفت، غیبت بنده واجب کند از نفس او، باستیلاء ذکر حقّ سُبْحانَهُ وَتَعالی بر وی تا جز حق را نبیند و رجوع با هیچ چیز دیگر نکند چنانک عاقل رجوع باز دل و تفکّر خویش کند چون او را کاری درپیش آید، عارف همچنین رجوع او با حق بود جَلَّ جَلالُهُ و چون عارف را بازگشت در کارها نبود الّا بخداوند خویش، باز دل نتواند گردیدن و چگونه باز دل گردد آنکس که او را دل نبود و فرق بود میان آنکس که زندگانیش بدل بود و میان آنکس که بخدای خویش زنده باشد.

Бўизидро пурседанд аз маърифат гуфт ани алмулуки азои дхлўи қарияи аФсдўҳои вҷълўои аъзаҳи аҳлҳо азлаҳ .

بویزید را پرسیدند از معرفت گفت اِنَّ الْمُلُوکَ اِذا دَخَلُو قَریَةً اَفْسَدُوها وجَعَلُوا اَعِزَّةَ اَهْلِهَا اَذِلّةً.

Устод эмом гуяд ин ҳамон маънист ки абўҳФс бидон ишорат кардааст .

استاد امام گوید این همان معنیست که ابوحفص بدان اشارت کرده است.

Ваҳм Абуязид гуяд халқро аҳвол буду орифро ҳол набӯд зеро ки расмҳои ӯ ҳамаи маҳв буд ва ҳастӣ ӯ бҳстии ғайр ӯ фонӣ гашта буду асрҳоء ӯ ғоиб шуда бошад андари осори ғайр ӯ .

وهم ابویزید گوید خلق را احوال بود و عارف را حال نبود زیرا که رسمهای او همه محو بود و هستی او بهستی غیر او فانی گشته بود و اثرهاء او غایب شده باشد اندر آثار غیر او.

Воситӣ гуяд бандаро маърифат дуруст наёяд , ва дар бандаи истиғно буд бхдоӣ ё бхдои ниёзманд буд .

واسطی گوید بنده را معرفت درست نیاید، و در بنده استغنا بود بخدای یا بخدای نیازمند بود.

Устод эмом гуяд воситии бад-ӣни гуфтори он хост ки истиғноу аФтқор аз аломати сҳўи банда буд ва монанди расмҳои ӯ , зеро ки ин ҳар ду аз сифот ӯ бошад . Ва орифи азин ҳамаи маҳв буд аз маърифат ӯ пас чигуна дуруст ояд ӯро ин , ва ӯ мустаҳлакаст дар вуҷӯд ӯ ё мустағриқ дар шуҳуд ӯ ки бавуҷуд нарасад , рабӯда аз ҳис ӯ , баҳри сифат ки ӯ рост аз баҳр ин гуфтаст воситӣ ки ҳарки хдоиро бишнохт мунқатиъ шуд балки гунг шуд ва фурманд пайғомбар гуфт слии аллоҳи алайҳи вслми лооҳсии сноءи алейк ва ин сухани он қавмаст ки ҳоли эшон давр буд аммо онки азин дараҷа фурӯтар бошад бисёр суханҳо гуфтаанд андари маърифат .

استاد امام گوید واسطی بدین گفتار آن خواست که استغنا و افتقار از علامت صحو بنده بود و مانند رسمهای او، زیرا که این هر دو از صفات او باشد. و عارف ازین همه محو بود از معرفت او پس چگونه درست آید او را این، و او مستهلک است در وجود او یا مستغرق در شهود او که بوجود نرسد، ربوده از حسّ او، بهر صفت که او راست از بهر این گفته‌ست واسطی که هرکه خدایرا بشناخت منقطع شد بلکه گنگ شد و فرماند پیغامبر گفت صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ لااُحْصِی ثَناءً عَلَیْکَ و این سخن آن قوم است که حال ایشان دور بود امّا آنک ازین درجه فروتر باشد بسیار سخنها گفته اند اندر معرفت.

Аҳмдбни ъосм алонтокӣ гуяд ҳар ки бхдои орифтар ӯ тарсонтар .

احمدبن عاصِم الاَنْطاکی گوید هر که بخدای عارف تر او ترسان تر.

Ва гуфтаанд ҳар ки худоро нашнохт ббқо мтбрм гардаду дунё бо фарохӣ бар вай танг шавад .

و گفته اند هر که خدا را نشناخت ببقا متبرّم گردد و دنیا با فراخی بر وی تنگ شود.

Ва гуфтаанд ҳар ки худоиро бишнохт айш ӯ софии гашт ва зиндагонӣ бирав хуш шуду ҳамаи чизҳо аз вай битарсаду бхдо мстأнс шавад .

و گفته اند هر که خدای را بشناخت عیش او صافی گشت و زندگانی برو خوش شد و همه چیزها از وی بترسد و بخدا مستأنس شود.

Ва гуфтаанд ҳар ки худоиро бишносад рағбати чизҳо аз ваии бишаваду виро на фасл буд ва на васл .

و گفته اند هر که خدای را بشناسد رغبت چیزها از وی بشود و ویرا نه فصل بود و نه وصل.

Ва гуфтаанд маърифати ҳаёу таъзим воҷиб кунад чунонк тавҳид , ризоу таслим воҷиб кунад .

و گفته اند معرفت حیا و تعظیم واجب کند چنانک توحید، رضا و تسلیم واجب کند.

Рӯем гуяд орифро оина бошад чун дар онҷо нигарад мавло ӯро таҷаллӣ кунад .

رُوَیْم گوید عارف را آینۀ باشد چون در آنجا نگرد مولی او را تجلّی کند.

Зўолнўн мисрӣ гуяд арвоҳи анбиёи алайҳими ассаломи асби андари майдон маърифат афканданд , рӯҳи пайғамбари мо салавоти аллоҳи всломаҳи алайҳ аз пеши ҳама рӯҳҳо бишуду брўзаҳ висол барисед .

ذوالنّون مصری گوید ارواح انبیا عَلَیْهمُ السَّلامُ اسب اندر میدان معرفت افکندند، روح پیغمبر ما صَلَواتُ اللّهُ وَسَلامُهُ عَلَیْهِ از پیش همه روحها بشد و بروضۀ وصال برسید.

Ҳам зўолнўн гуяд муоширати ориф чун муоширати худоӣ буд аз ту фурӯи барад ва аз ту дар гузорад .

هم ذوالنّون گوید معاشرت عارف چون معاشرت خدای بود از تو فرو برد و از تو در گزارد.

Ибни издонёрро пурседанд ки ориф кӣ ҳақро бинад гуфт чун шоҳид падед ояду шавоҳид фонӣ шаваду ҳавоси бишаваду ихлос музмаҳил шавад .

ابن یزدانیار را پرسیدند که عارف کی حق را بیند گفت چون شاهد پدید آید و شواهد فانی شود و حواس بشود و اخلاص مضمحلّ شود.

Ҳусайн Мансур гуяд чун бандаи бмқом маърифат расад бахотир ӯ ваҳй фиристанду сар ӯро нигоҳ доранд то ҳеҷ хотир дар наёяд ӯро магари хотири ҳақ .

حسین منصور گوید چون بنده بمقام معرفت رسد بخاطر او وحی فرستند و سر او را نگاه دارند تا هیچ خاطر در نیاید او را مگر خاطر حق.

Ва гуфтаанд аломат ориф онаст ки аз дунёу охирати фориғ буд .

و گفته اند علامت عارف آنست که از دنیا و آخرت فارغ بود.

Саҳли бен Абдуллоҳ гуяд ғояти маърифат ду чизаст даҳшатасту ҳайрат .

سهل بن عبداللّه گوید غایت معرفت دو چیزست دهشت است و حیرت.

Зўолнўн гуяд орифтарин касе бхдои мутаҳайиртарин касеаст дар вай .

ذوالنّون گوید عارف ترین کسی بخدای متحیّرترین کسی است در وی.

Касе бнздик ҷунайд омад ва гуфт аз аҳли маърифат гуруҳеанд ки тарк аъмол бигӯянд ҷунайд гуфт ин қавл гуруҳе бошад ки бтрк аъмол гӯйанд ва ин бнздик ман бузургасту онкас ки дуздӣ кунад ва зино кунад ҳол ӯ наздики ман некӯтар аз ҳоли онкас ки ӯ ин гуяду орифони бхдои корҳо аз худоӣ фаро гиранду руҷӯъ бо худоӣ кунанд андари он ва агар ман бҳзор сол бузем , аз аъмол , як зарра кам накунам .

کسی بنزدیک جنید آمد و گفت از اهل معرفت گروهی اند که ترک اعمال بگویند جنید گفت این قول گروهی باشد که بترک اعمال گویند و این بنزدیک من بزرگست و آنکس که دزدی کند و زنا کند حال او نزدیک من نیکوتر از حال آنکس که او این گوید و عارفان بخدای کارها از خدای فرا گیرند و رجوع با خدای کنند اندر آن و اگر من بهزار سال بزیم، از اعمال، یک ذرّه کم نکنم.

Бўизидро гуфтанд ин маърифат бача ёфтӣ гуфт бшкмии гуруснау тании бараҳна .

بویزید را گفتند این معرفت بچه یافتی گفت بشکمی گرسنه و تنی برهنه.

Абуёқӯб нҳрҷўрӣ гуяд Абуёқӯби сўсиро гуфтам ориф бар ҳеҷ чиз таъассуф хӯрд ҷуз худоӣ гуфт ӯ худ ҳеҷ чиз набинад ҷуз ӯ ки таъассуф хӯрд бирав гуфтам бкдом чашм нигарад бчизҳо гуфт бичишам заволу фано .

ابویعقوب نهرجوری گوید ابویعقوب سوسی را گفتم عارف بر هیچ چیز تأسّف خورد جز خدای گفت او خود هیچ چیز نبیند جز او که تأسّف خورد برو گفتم بکدام چشم نگرد بچیزها گفت بچشم زوال و فنا.

Ва ҳам бўизид гуяд ориф парандаасту зоҳиди раванда .

و هم بویزید گوید عارف پرنده است و زاهد رونده.

Ва гуфтаанд чашми ориф гирён бошаду дили ваии хандон .

و گفته اند چشم عارف گریان باشد و دل وی خندان.

Яҳёи бен маоз гуяд ориф аз дунё берун шавад ва аз ду чизи муроди ваии ҳосил нашуда бошад аз гиристан бар хештан ва аз сано кардан бар худои ъзўҷл .

یحیی بن معاذ گوید عارف از دنیا بیرون شود و از دو چیز مراد وی حاصل نشده باشد از گریستن بر خویشتن و از ثنا کردن بر خدای عَزَّوَجَلَّ.

Бўизид гуяд ки эшон маърифат бидон ёфтанд ки ҳарчӣ насиби нафаси эшон дар он буд раҳо карданд ва бар фармон ӯ бистоднд .

بویزید گوید که ایشان معرفت بدان یافتند که هرچه نصیب نفس ایشان در آن بود رها کردند و بر فرمان او بیستادند.

Ҷунайд гуяд ки ориф , ориф набошад то ҳамчун замин набӯд ки нек ва бад бирав бираванд ва чун абр ки соя бар ҳамаи чизи афканд ва чун борон ки баҳама ҷой бирасад .

جنید گوید که عارف، عارف نباشد تا همچون زمین نبود که نیک و بد برو بروند و چون ابر که سایه بر همه چیز افکند و چون باران که بهمه جای برسد.

Юсуфи бен алӣ гуяд ориф ориф набӯд то онгоҳ ки агар мамлакати сулаймон ба вай диҳанд бидон аз худоӣ машғӯл нагардад турфаи алъайнӣ .

یوسف بن علی گوید عارف عارف نبود تا آنگاه که اگر مملکت سلیمان به وی دهند بدان از خدای مشغول نگردد طَرْفَةَ الْعَیْنی.

Ибн ато гуяд ки маърифатро се рукн буд , ҳайбату ҳаёу инс .

ابن عطا گوید که معرفت را سه رکن بود، هیبت و حیا و انس.

Зўолнўнро гуфтанд ки худоиро бача шинохтӣ гуфт худоиро бхдоӣ бишнохтам ва агар фазл худоӣ набӯдӣ ҳаргиз ӯро бншнохтмӣ .

ذوالنّون را گفتند که خدای را بچه شناختی گفت خدای را بخدای بشناختم و اگر فضل خدای نبودی هرگز او را بنشناختمی.

Ва гуфтаанд бъолм иқтидо кунанду бъорФ роҳ ёбанд .

و گفته اند بعالم اقتدا کنند و بعارف راه یابند.

Шблӣ гуяд орифи бғир азу нанигараду сухани ғайр ӯ нашунӯду хештанро ҷуз аз вай нигаҳбон набинад .

شبلی گوید عارف بغیر ازو ننگرد و سخن غیر او نشنود و خویشتن را جز از وی نگهبان نبیند.

Ва гӯйанд ориф инс гирифт бзкри худои таъолӣ ва аз халқ мстўҳш шуд , ниёзи бхдои таъолии барад ва аз халқ бениёз шуду худовандро тавозуъ намӯд то дар миёни халқ азиз шуд .

و گویند عارف انس گرفت بذکر خدای تعالی و از خلق مستوحش شد، نیاز بخدای تعالی برد و از خلق بی نیاز شد و خداوند را تواضع نمود تا در میان خلق عزیز شد.

Бўтиб сомрӣ гуяд маърифати баромадан ҳақаст бар асрори бмўослти пайвастагии анвор .

بوطیّب سامرّی گوید معرفت برآمدن حق است بر اسرار بمواصلت پیوستگی انوار.

Абусулаймон дороне гуяд ки орифро андари бистари футуҳҳо буд ки андари намози виро он набӯд .

ابوسلیمان دارانی گوید که عارف را اندر بستر فتوحها بود که اندر نماز ویرا آن نبود.

Ҷунайд гуяд ориф онаст ки ҳақ аз сар ӯ сухан гуяду ваии хомӯш буд

جنید گوید عارف آنست که حق از سرّ او سخن گوید و وی خاموش بود

Рӯем гуяд рёءи орифони фозилтар аз ихлоси мурӣдон .

رُوَیْم گوید ریاء عارفان فاضلتر از اخلاص مریدان.

Абубакр вроқ гуяд хомӯшии орифи нофеътар буду каломи ваии хуштар буд .

ابوبکر ورّاق گوید خاموشی عارف نافع تر بود و کلام وی خوشتر بود.

Зўолнўн гуяд зоҳидии амир охират бошанд ва эшон даравишони ъорФоннд .

ذوالنّون گوید زاهدان امیر آخرت باشند و ایشان درویشان عارفانند.

Ҷунайдро пурседанд аз ориф гуфт андари хоби ҷуз хдоиро набинад ва бо каси ҷуз ӯ мувофиқат накунаду сари хеши ҷуз бар вай накушояд .

جنید را پرسیدند از عارف گفت اندر خواب جز خدایرا نبیند و با کس جز او موافقت نکند و سرّ خویش جز بر وی نگشاید.

Баъзеро аз машойих пурседанд ки худоиро бача бишнохтед ин байт гуфт :

بعضی را از مشایخ پرسیدند که خدای را بچه بشناختید این بیت گفت:

Ҷрирӣ гуяд ки Бутуробро аз сифат ориф пурседанд гуфт онкии ҳеҷ ӯро тира накунаду ҳамаи тирагӣ ба вай софӣ шавад .

جُرَیْری گوید که بوتراب را از صفت عارف پرسیدند گفت آنکه هیچ او را تیره نکند و همه تیرگی به وی صافی شود.

Ва бӯи Усмон мағрибӣ гуяд орифро нури илм равшаноӣ диҳад бидон равшанои ъҷоӣб ғайб бинад .

و بو عثمان مغربی گوید عارف را نور علم روشنایی دهد بدان روشنایی عجائبِ غیب بیند.

Зўолнўн гуяд аломати ориф се чизаст , нури маърифати ваии нури вараъи виро фурӯ накушуду андари ботин , илмӣ эътиқод накунад ки ҳукм зоҳир бирав нақз кунад ва бисёре неъмат , хдоиро ъзўҷл бирав , ӯро бидон надорад то пардаи маҳорими худои бадарад .

ذوالنّون گوید علامت عارف سه چیزست، نور معرفت وی نور وَرَع ویرا فرو نکُشد و اندر باطن، علمی اعتقاد نکند که حکم ظاهر برو نقض کند و بسیاری نعمت، خدایرا عَزَّوَجَلَّ برو، او را بدان ندارد تا پردۀ محارم خدای بدرد.

Ва гуфтаанд ориф набошад онки сифат маърифат кунад наздики аҳли охирати ФкиФи наздики абноءи дунё .

و گفته اند عارف نباشد آنک صفت معرفت کند نزدیک اهل آخرت فَکَیْفَ نزدیک ابناء دنیا.

Бўсъид хроз гуяд маърифат аз айн ҷӯад ояду базли мҷҳўд .

بوسعید خرّاز گوید معرفت از عین جود آید و بذل مجهود.

Ҷунайдро пурседанд аз қавли зўолнўн ки гуфт дар сифати орифи ӣнҷо буд бишуд , ҷунайд гуфт орифро ҳоле аз ҳоле боз надораду манзилӣ ӯро аз манзилии дигар боз надораду вай бо аҳл ҳар маконе буд , ончии аишонро буд , ӯро ҳамчунон буду андарони маънӣ сухан гуяд то фоида буд аз вай .

جنید را پرسیدند از قول ذوالنّون که گفت در صفت عارف اینجا بود بشد، جنید گفت عارف را حالی از حالی باز ندارد و منزلی او را از منزلی دیگر باز ندارد و وی با اهل هر مکانی بود، آنچه ایشانرا بود، او را همچنان بود و اندران معنی سخن گوید تا فایده بود از وی.

Абӯсаиди хрозро пурседанд ки орифро ҳеҷ ҳол буд ки гиристан ӯро ҷафо буд гуфт оре гиристан эшон дар роҳ буд , чун бҳқоиқ қурб расанду таъм висол биёбанд аз бар ӯ он азишон зоӣл шавад .

ابوسعید خرّاز را پرسیدند که عارف را هیچ حال بود که گریستن او را جفا بود گفت آری گریستن ایشان در راه بود، چون بحقایق قرب رسند و طعم وصال بیابند از برّ او آن ازیشان زائل شود.