Қоли аллоҳи таъолии идъўни рбҳми хўФоу тмъои бўҳрираҳи разии аллоҳ анҳу гуяд ки пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт андар дӯзах нашавад онки бгрид аз бими худоӣ то онгаҳ ки он шер ки аз пистони берун омада бошад боз пистон шаваду ҳаргизи дӯди дӯзаху гирди ҷиҳоди андари бинии бандаи мусулмон гирд наёяд .

قالَ اللّهُ تَعالی یَدْعونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً و طَمَعَاً بوهریره رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ گوید که پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت اندر دوزخ نشود آنک بگرید از بیم خدای تا آنگه که آن شیر که از پستان بیرون آمده باشد باز پستان شود و هرگز دود دوزخ و گَرد جهاد اندر بینی بندۀ مسلمان گِرد نیاید.

Вонс гуяд разии аллоҳи анҳу ки пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм гуфт агар шумо он донед ки ман донам хандаи шумо андак будӣ ва гиристан бисёр .

وانَسَ گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ که پیغامبر صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفت اگر شما آن دانید که من دانم خندۀ شما اندک بودی و گریستن بسیار.

Ва хавфи маънӣӣ буд ки бмстқбл таъаллуқ дорад зеро ки аз он тарсад ки хоҳад буд аз макрӯҳҳо ё фӯти дӯстии чизе буд ки дар оянда умед медорад ки ба вай расад аммо ончии андари ҳоли мавҷӯд буд хавф ба вай таъаллуқ надорад .

و خوف معنیی بود که بمستقبل تعلّق دارد زیرا که از آن ترسد که خواهد بود از مکروهها یا فوت دوستی چیزی بود که در آینده امید میدارد که به وی رسد امّا آنچه اندر حال موجود بود خوف به وی تعلّق ندارد.

Ва хавф аз худованди субҳонаи втъолии он буд ки тарсанд аз уқубат ӯ андари дунё ё андари охирату худованди субҳонаи хавфи фариза бкрдаҳаст бар бандагон чунонкӣ гуфт вхоФўни ани кантами муъминин . Дигар ҷой гуфт Фоёии Форҳбўн . Ва муъминонро бстўди бхўФи онҷо ки гуфт ихоФўни рбҳми ман Фўқҳм .

و خوف از خداوند سُبْحانَهُ وَتَعالی آن بود که ترسند از عقوبت او اندر دنیا یا اندر آخرت و خداوند سبحانه خوف فریضه بکرده است بر بندگان چنانکه گفت وَخافونِ اِنْ کُنْتُم مْؤمِنینَ. دیگر جای گفت فَاِیّایَ فَارْهَبونِ. و مؤمنان را بستود بخوف آنجا که گفت یَخافونَ رَبَّهُم مِنْ فَوْقِهِمْ.

Аз устоди Абӯалии дқоқи раҳма аллоҳ шунидам ки хавфро мртбҳост хавфасту хашяту ҳибаҳ , хавф аз шарти имон буду ҳукм ӯ қоли аллоҳи таъолии вхоФўни ани кантами муъминину хашят аз тариқи илм буд қоли аллоҳи таъолии анмои ихшии аллоҳи ман ибодаи алълмоء . Ва ҳайбат аз шарти маърифат буд қоли аллоҳи таъолии виҳзркми аллоҳ нафса .

از استاد ابوعلی دقّاق رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که خوف را مرتبهاست خوف است و خشیت و هیبة، خوف از شرط ایمان بود و حکم او قالَ اللّهُ تَعالی وَخافون اِنْ کُنْتُمْ مُْؤمنینَ و خشیت از طریق علم بود قالَ اللّهُ تَعالی اِنَّما یَخْشیَ اللّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ. و هیبت از شرط معرفت بود قالَ اللّهُ تَعالی وَیُحَذِّرُکُمُ اللّهُ نَفْسَهُ.

АбўҳФс гуяд хавфи тозӣонаи хдоист тодиб кунад онро ки аз даргоҳ ӯ рамида бошад .

ابوحفص گوید خوف تازیانۀ خدایست تادیب کند آنرا که از درگاه او رمیده باشد.

Ва Абулқосим ҳаким гуяд хавф бар ду ртбт буд рҳбту хашят , соҳиби рҳбт чун битарсад бигурезад чун бигурезад пас ҳўоء худ равад чун рҳбонон ки мтобъи ҳўоء хеш бошанд чун лагоми илми эшонро боз кашад баҳақи шаръи қиёми намояди он хашят бошад

و ابوالقاسم حکیم گوید خوف بر دو رتبت بود رَهْبَت و خَشْیَت، صاحب رهبت چون بترسد بگریزد چون بگریزد پس هواء خود رود چون رهبانان که متابع هواء خویش باشند چون لگام علم ایشان را باز کشد بحق شرع قیام نماید آن خشیت باشد

АбўҳФс гуяд хавфи чароғи дил буд ончии дарав буд бадв битавон дид аз хайру шар .

ابوحفص گوید خوف چراغ دل بود آنچه درو بود بدو بتوان دید از خیر و شر.

Устод Абӯали гуяд хавфи он буд ки баҳона насозӣ хештанро бъсӣу сўФ , бошад кӣ чунин буд , бошад ки чунон буд .

استاد ابوعلی گوید خوف آن بود که بهانه نسازی خویشتن را بعسی و سوفَ، باشد کی چنین بود، باشد که چنان بود.

АбуАмр димишқӣ гуяд хоӣФи он буд ки аз нафаси хеш беш аз он тарсад ки аз шайтон .

ابوعمرو دمشقی گوید خائف آن بود که از نفس خویش بیش از آن ترسد که از شیطان.

Ибн ҷило гуяд хоӣФи он буд ки бимҳо ӯро эмин гуфтаанд хоӣФ на онаст ки бгриду чашми бистарад , хоӣФ онаст ки аз ончии тарсад ки бидон азоб кунанд даст бидорад .

ابن جّلا گوید خائف آن بود که بیمها او را ایمن گفته اند خائف نه آنست که بگرید و چشم بسترد، خائف آنست که از آنچه ترسد که بدان عذاب کنند دست بدارد.

Фзилро гуфтанд чунаст ки мо хоӣФиро набинем гуфт агар тарсон будӣ ин трсгорон бар шумо пӯшида набӯдӣ , хоӣФро набинад магари хоӣФ , худованди мусӣбат он хоҳад ки худованди мусӣбатро бибинад .

فضیل را گفتند چونست که ما خائفی را نبینیم گفت اگر ترسان بودی این ترسگاران بر شما پوشیده نبودی، خائف را نبیند مگر خائف، خداوند مصیبت آن خواهد که خداوند مصیبت را ببیند.

Яҳёи бен маоз гуяд мискини фарзанди одам агар аз дӯзахи бтрсидӣ чунонк аз дарвешӣ битарсад андар биҳишт шудӣ .

یحیی بن معاذ گوید مسکین فرزند آدم اگر از دوزخ بترسیدی چنانک از درویشی بترسد اندر بهشت شدی.

Шоҳ кирмонӣ гуфт нишони трсгории андӯҳ доимаст .

شاه کرمانی گفت نشان ترسگاری اندوه دائم است.

Абулқосим ҳаким гуфт ҳар ки аз чизеи тарсад азу бигурезаду онк аз худои тарсади бозуи гурезад .

ابوالقاسم حکیم گفت هر که از چیزی ترسد ازو بگریزد و آنک از خدای ترسد بازو گریزد.

Зўолнўни мисриро пурседанд ки кӣ осон гардад бандаро роҳи хавф ? гуфт онгоҳи хештанро бемори шимурд аз ҳамаи чизҳо парҳез кунад аз бими бемории дароз .

ذوالنّون مصری را پرسیدند که کی آسان گردد بنده را راه خوف؟ گفت آنگاه خویشتن را بیمار شمرد از همه چیزها پرهیز کند از بیم بیماری دراز.

Маоз ҷабал гуяд муъминро ҳаргизи дил ором нагираду бими вай сокин нашавад то пули дӯзахи бигузорад .

معاذ جبل گوید مؤمن را هرگز دل آرام نگیرد و بیم وی ساکن نشود تا پل دوزخ بگذارد.

Башар ҳоФӣ гуяд хавф мулкӣаст ором нагирад магар дар дили парҳезгорон .

بشر حافی گوید خوف ملکی است آرام نگیرد مگر در دل پرهیزگاران.

АбуУсмон ҳирӣ гуяд айби хоӣФи он буд ки бхўФи хеши моӣл буду бозу ором гирад зеро ки он эминӣ буд пинҳон .

ابوعثمان حیری گوید عیب خائف آن بود که بخوف خویش مائل بود و بازو آرام گیرد زیرا که آن ایمنی بود پنهان.

Воситӣ гуяд хавфи ҳиҷобӣ буд миёни бандау худои таъолӣ ва андарин лафз ашколӣ ҳасту мъниш онаст ки хоӣФи вақти сонӣ чашм медораду абноءи вақти интизор мстқбл накунанду ҳасаноти Аброри сиот муқаррабон бошад .

واسطی گوید خوف حجابی بود میان بنده و خدای تعالی و اندرین لفظ اشکالی هست و معنیش آن است که خائف وقت ثانی چشم میدارد و ابناء وقت انتظار مستقبل نکنند و حسنات ابرار سیّآت مقرّبان باشد.

Нурӣ гуяд хоӣФ аз худоӣ бо худои гурезад .

نوری گوید خائف از خدای با خدای گریزد.

Яке дигар гуяд аломати хавфи таҳайюр буд бар дар ғайб .

یکی دیگر گوید علامت خوف تحیّر بود بر در غیب.

Ҷунайдро пурседанд аз хавф , гуфт чашми доштан уқубатаст бо маҷории анфос .

جنید را پرسیدند از خوف، گفت چشم داشتن عقوبت است با مجاری انفاس.

Абусулаймон дороне гуяд хавф аз ҳеҷ дил мФорқт накунад магар ки он дил вайрон шавад .

ابوسلیمان دارانی گوید خوف از هیچ دل مفارقت نکند مگر که آن دل ویران شود.

АбуУсмон гуяд сидқи хавф , прҳизднст аз гуноҳони зоҳиру ботин .

ابوعثمان گوید صدق خوف، پرهیزدنست از گناهان ظاهر و باطن.

Зўолнўн гуяд мардумон то трсгор бошанд бар роҳ бошанд чун тарс аз дилҳои эшон бишуд роҳ гум карданд .

ذوالنّون گوید مردمان تا ترسگار باشند بر راه باشند چون ترس از دلهای ایشان بشد راه گم کردند.

Ҳотам асм гуяд ҳар чизеро зинатӣаст , зинати ибодат хавфасту аломати хавфи кӯтоҳӣ умедаст .

حاتم اصمّ گوید هر چیزی را زینتی است، زینت عبادت خوف است و علامت خوف کوتاهی امید است.

Мардии башари ҳоФиро гуфт аз марги азим митрсӣ гуфт бҳзрти подшоҳ шудан саъбаст .

مردی بشر حافی را گفت از مرگ عظیم میترسی گفت بحضرت پادشاه شدن صعبست.

Устоди Абӯали дқоқ гуяд андари наздики устоди эмоми абии бикр Фўрк шудам бъбодт чун маро дид ашк аз чашми ваии фурӯи рехт ман гуфтам худоӣ шифо фиристад ва офият диҳад туро гуфт магар на пиндорӣ ки аз марги ҳамеи тарсам аз он ҳамеи тарсам ки аз пас марг бошад .

استاد ابوعلی دقّاق گوید اندر نزدیک استاد امام ابی بکر فورک شدم بعبادت چون مرا دید اشک از چشم وی فرو ریخت من گفتم خدای شفا فرستد و عافیت دهد ترا گفت مگر نه پنداری که از مرگ همی ترسم از آن همی ترسم که از پس مرگ باشد.

Оиша гуяд разии аллоҳи анҳо ки бпиғомбри слии аллоҳи алайҳ вслм гуфтам волзини иؤтўни мо أтўои вқлўбҳми вҷлаҳ . Ин касе буд ки зино кунад ва дуздӣ кунад ва хамр хӯрд гуфт на , ин он буд ки намоз кунад ва рӯза дорад ва садақа диҳад , тарсад ки аз вай напазиранд .

عایشه گوید رَضِیَ اللّهُ عَنْها که بپیغامبر صَلَّی اللّهُ علیه وَسلّم گفتم وَالَّذینَ یُْؤتُونَ ما أتَوْا وَقُلُوبهُم وَجِلةُ. این کسی بود که زنا کند و دزدی کند و خمر خورد گفت نه، این آن بود که نماز کند و روزه دارد و صدقه دهد، ترسد که از وی نپذیرند.

Ибн алмборк гуяд ончии хавфи ангезад то андари дил қарор гирад , давоми муроқибат буд пинҳону ошкоро .

ابن المبارک گوید آنچه خوف انگیزد تا اندر دل قرار گیرد، دوام مراقبت بود پنهان و آشکارا.

Иброҳӣм шебон гуяд чун хавфи андари дилӣ қарор гирад мавозиъ шаҳавот бисӯзад андари вайу рағбати дунё аз вай баранд .

ابراهیم شیبان گوید چون خوف اندر دلی قرار گیرد مواضع شهوات بسوزد اندر وی و رغبت دنیا از وی براند.

Ва гуфтаанд хавфи қӯти илм буд бмҷории аҳком .

و گفته اند خوف قوّت علم بود بمجاری احکام.

Ва гуфтаанд хавфи ҳаракати дил буд аз ҳайбати худоӣ .

و گفته اند خوف حرکت دل بود از هیبت خدای.

Абусулаймон гуяд дил бояд ки ҳеҷ чиз бар вай ғалаба нагирад магари хавф зеро ки чун рҷоء бар дил ғалаба гирад дил табоҳ шавад пас гуфт бо мурӣди хеши Аҳмад ё Аҳмади пойгоҳи баланд бхўФ ёфтанд агар зойеъаш кунанд воФрў оянд .

ابوسلیمان گوید دل باید که هیچ چیز بر وی غلبه نگیرد مگر خوف زیرا که چون رجاء بر دل غلبه گیرد دل تباه شود پس گفت با مرید خویش احمد یا احمد پایگاه بلند بخوف یافتند اگر ضایعش کنند وافرو آیند.

Воситӣ гуяд чун ҳақ зоҳир гардад бар асрор , онҷо на хавф монад ва на раҷо ва андарин ашколасту вмъниши он буд ки чун сарҳо пок шавад бшўоҳди ҳақу шавоҳиди ҳақи ҳамаи сар фаро гирад андрўи ҳеҷ насиб набӯд зикри махлуқроу хавфу рҷоء аз осори бқоءи ҳис буд боҳуккоми башарият ва ҳам воситӣ гуяд ки хавфу раҷо ду маҳоранд нафасро то ӯро аз ръўноти боздорнд .

واسطی گوید چون حق ظاهر گردد بر اسرار، آنجا نه خوف ماند و نه رجا و اندرین اشکال است و ومعنیش آن بود که چون سرّها پاک شود بشواهد حق و شواهد حق همۀ سرّ فرا گیرد اندرو هیچ نصیب نبود ذکر مخلوق را و خوف و رجاء از آثار بقاء حسّ بود باحکام بشریّت و هم واسطی گوید که خوف و رجا دو مهارند نفس را تا او را از رعونات بازدارند.

Ҷунайд гуяд ҳар ки тарсад аз чизеи ҷузи худоӣу бчизӣ умед дорад ҷузи худои ҳамаи дарҳо бар вай баста шаваду бимро бар вай мусаллат кунанду андари ҳафтод ҳиҷоб пӯшида гардад ки камтарини он ҳиҷобҳо шак буду шиддати хавфи эшон аз фикри эшон буд андари оқибати аҳволи хеш ва тарсидан аз тағайюри аҳвол . Қоли аллоҳи таъолии вбдолҳми ман аллоҳи молами икўнўои иҳтсбўн . Ва дигар ҷой гуяд қул ҳилли ннбӣкми болохсрини аъмолои аллазӣнаи зли съиҳми фии алҳиўаҳи алднёи ваҳми иҳсбўни анҳми иҳснўни Санъо . Бисёр ксо ки брўзгору вақти хеш шод шуданд чун ҳол баргаштааст кор баракс будаст инси бўҳшти бадал шудаасту ҳузураши бғибт .

جُنَیْد گوید هر که ترسد از چیزی جز خدای و بچیزی امید دارد جز خدای همه درها بر وی بسته شود و بیم را بر وی مسلّط کنند و اندر هفتاد حجاب پوشیده گردد که کمترین آن حجابها شک بود و شدّت خوف ایشان از فکر ایشان بود اندر عاقبت احوال خویش و ترسیدن از تغیّر احوال. قالَ اللّهُ تَعالی وَبَدالَهُمْ مِنَ اللّهِ مالَمْ یَکُونُوا یَحْتَسِبونَ. و دیگر جای گوید قُلْ هَلْ نُنَبِئُکُمْ بِالْاَخْسَرینَ اَعْمالاً اَلَّذینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فی الْحیوةِ الدُّنیا وَهُمْ یَحْسَبونَ اَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعاً. بسیار کسا که بروزگار و وقت خویش شاد شدند چون حال برگشته است کار برعکس بودست انس بوحشت بدل شده است و حضورش بغیبت.

Ва аз устоди Абӯали дқоқ шунидам ин байт :

و از استاد ابوعلی دقّاق شنیدم این بیت:

Аз мнсўрбни халаф алмғрбӣ шунидам гуфт ду мард суҳбат карданд андари иродат бо якдигари муддатии пас яке аз эшон бсФр шуд , рӯзгори баромад ва аз ҳеҷ чиз хабар нашуниданд иттифоқ чунон афтод ки ин дигари дӯст бо ғозён ба ғзо шуд ба рӯм , чун ҳарб сахт шуд яке берун омад аз кофарону муборизи хости андари силаҳи пинҳон шуда яке аз муборизони мусулмонон берун шуд , бар дасти рӯмӣ кушта шуд , дувум ва се дигар берун шуд , ӯ низ кушта шуд , ин сӯфӣ кӣ рафиқ ӯ буд берун шуд , андари корзори истод , рӯмӣ рӯй бикшод , он ёр ӯ буд ки чандини сол бар иродати бозу суҳбат карда буд гуфт ин чаҳ чизаст ва ин чаҳ ҳол аст гуфт ӯ муртад шудаст ва бо ин қавми андар омехтаасту чандини мол ҷамъ кардааст ва фарзанд оварда . Сӯфӣ ӯро гуфт ту қуръон донистӣ бчндини қроءт , гуфт як ҳарф ёд надорам ин сӯфӣ гуфт макун ва аз ин бозгард гуфт бознагардам ки марои андари миёни эшон ҷоҳ ва моласт ту бозгарду ало бо ту он кунам ки бо ёрон ту кардам сӯфӣ гуфт ту се кас аз мусулмонони киштӣу андар бозгаштан бар ту нанагӣ нест ту бозгард то ман турои муҳлати даҳуми марди баргашт ва бирафт чун баргашти сӯфӣ аз пас андар шуд , найзаи бузад виро бикушт . Аз пас ин муҷоҳидатҳо ва ранҷҳо ки барда буд андари риёзат бар трсоӣӣ кушта шуд .

از منصوربن خلف المغربی شنیدم گفت دو مرد صحبت کردند اندر ارادت با یکدیگر مدّتی پس یکی از ایشان بسفر شد، روزگار برآمد و از هیچ چیز خبر نشنیدند اتّفاق چنان افتاد که این دیگر دوست با غازیان به غزا شد به روم، چون حرب سخت شد یکی بیرون آمد از کافران و مبارز خواست اندر سلاح پنهان شده یکی از مبارزان مسلمانان بیرون شد، بر دست رومی کشته شد، دوم و سه دیگر بیرون شد، او نیز کشته شد، این صوفی کی رفیق او بود بیرون شد، اندر کارزار ایستاد، رومی روی بگشاد، آن یار او بود که چندین سال بر ارادت بازو صحبت کرده بود گفت این چه چیز است و این چه حال است گفت او مرتدّ شدست و با این قوم اندر آمیخته است و چندین مال جمع کرده است و فرزند آورده. صوفی او را گفت تو قرآن دانستی بچندین قراءت، گفت یک حرف یاد ندارم این صوفی گفت مکن و از این بازگرد گفت بازنگردم که مرا اندر میان ایشان جاه و مالست تو بازگرد و الّا با تو آن کنم که با یاران تو کردم صوفی گفت تو سه کس از مسلمانان کشتی و اندر بازگشتن بر تو ننگی نیست تو بازگرد تا من ترا مهلت دهم مرد برگشت و برفت چون برگشت صوفی از پس اندر شد، نیزۀ بزد ویرا بکشت. از پس این مجاهدتها و رنجها که برده بود اندر ریاضت بر ترسائی کشته شد.

Ва гӯйанд чун Иблисро лаънаи аллоҳи ин чунин ҳол пеш омад Ҷабраилу Микоили брўзгор дароз мегиристанд , худои ъзўҷл ваҳй кард бо эшон ки чаҳ чиз бгристн овардааст шуморо , гуфтанд бори худоё аз макри ту эмин наем худованд таъолӣ гуфт чунин бошед аз макри ман эмин мабошед .

و گویند چون ابلیس را لَعَنَهُ اللّهُ این چنین حال پیش آمد جبرئیل و میکائیل به روزگار دراز می‌گریستند‌، خدای عزّوجلّ وحی کرد با ایشان که چه چیز به گریستن آورده است شما را، گفتند بار خدایا از مکر تو ایمن نه‌ایم خداوند تعالی گفت چنین باشید از مکر من ایمن مباشید.

Сиррӣ гуфт рӯзии чандини бори андар бинӣ нагарм то рӯй ман сиёҳ шудааст ё на аз онк май тарсам аз уқубат .

سری گفت روزی چندین بار اندر بینی نگرم تا روی من سیاه شده است یا نه از آنک می ترسم از عقوبت.

АбўҳФс гуфт чиҳил соласт то чунон ҳаме донам ки назари худованди бмни назар хашмасту корҳоءи ман ҳамаи далел бар ин мекунад .

ابوحفص گفت چهل سال است تا چنان همی دانم که نظر خداوند بمن نظر خشم است و کارهاء من همه دلیل بر این می کند.

Ҳотам асм гуяд нигари биҷойгоҳи нек ғарра нашӯй ки ҳеҷ ҷои беҳтар аз биҳишт набӯд одам дид ончӣ диду дигар ба бисёре ибодат ғарра нашавед ки Иблиси бози он ҳама ибодат дид ончӣ диду нигар ки ба бисёре илм ғарра нашавед ки блъоми бози он ҳама илм дид ончӣ диду номи бузург ҳақ донисту нигари бадӣдори порсоён ғарра нашавед ки ҳечкас бузургтар аз пайғомбари слии аллоҳи алайҳ вслм набӯд , хешовандони вироу душманони вирои дидор ӯ суд надошт .

حاتم اصم گوید نگر بجایگاه نیک غرّه نشوی که هیچ جای بهتر از بهشت نبود آدم دید آنچه دید و دیگر به بسیاری عبادت غرّه نشوید که ابلیس باز آن همه عبادت دید آنچه دید و نگر که به بسیاری علم غرّه نشوید که بَلْعام باز آن همه علم دید آنچه دید و نام بزرگ حق دانست و نگر بدیدار پارسایان غرّه نشوید که هیچکس بزرگتر از پیغامبر صَلَّی اللّهَ عَلَیْهِ وَسَلَّم نبود، خویشاوندان ویرا و دشمنان ویرا دیدار او سود نداشت.

Абдуллоҳи мубораки рӯзии наздик ёрон рафт гуфт дӯши далерӣ бкрдаҳам бар худоӣу биҳишти азу хостаам .

عبداللّه مبارک روزی نزدیک یاران رفت گفت دوش دلیری بکرده ام بر خدای و بهشت ازو خواسته ام.

Гӯйанд исои Марями рӯзӣ берун омад яке аз солеҳон банӣ Исроили бозу буд , фосиқии бФсқи машҳур бо эшон ҳаме шуд сарафкандау шикастаи дил , дуо кард ва гуфт аллоҳами ағФрлӣ ва ин марди солеҳ дуо кард ва гуфт ёрб фардо ҷамъ макун миёни ман ва ин осӣ , худованди таъолӣ ваҳй фиристод бъисии алайҳи ассалом ки дуоӣ ҳар ду иҷобат кардам ин солеҳро рад кардам ва ин муҷримро бёмрзидм .

گویند عیسی مریم روزی بیرون آمد یکی از صالحان بنی‌اسرائیل با او بود، فاسقی به فسق مشهور با ایشان همی‌شد سرافکنده و شکسته‌دل، دعا کرد و گفت: «اللّهُم اَغْفِرْلی» و این مرد صالح دعا کرد و گفت: «یارب فردا جمع مکن میان من و این عاصی»، خداوند تعالی وحی فرستاد به عیسی علیه السّلام که «‌دعای هر دو اجابت کردم؛ این صالح را رد کردم و این مجرم را بیامرزیدم.»

Зўолнўн гуяд бдиўонаҳ гуфтам турои девона чаро хонанд гуфт маро аз худ боздоштааст девона шудаам аз бими фироқи вай , ва андарин маънӣ овардаанд . Шеър :

ذوالنّون گوید به دیوانه‌ای گفتم «ترا دیوانه چرا خوانند؟» گفت «مرا از خود بازداشته است دیوانه شده‌ام از بیم فراق وی»، و اندرین معنی آورده‌اند. شعر:

Касе азин мардумон гуяд ҳаргиз касе надидаам рҷоء ӯ ин умматро бузургтару бим ӯ бар тани хеш ба нерутар аз ибни сайрин .

کسی ازین مردمان گوید هرگز کسی ندیده‌ام رجاء او این امّت را بزرگ‌تر و بیم او بر تن خویش به‌نیروتر از ابن‌سیرین.

Сафёни саврӣ бемор шуд далели вай бар табиб арза карданд гуфт ин об мардӣаст ки хавфи ҷигари вай пора кардааст пас табиб биёмаду набзи вай бнгрист гуфт надонистам ки дар дайни ҳанифии чунин касе буд .

سفیان ثوری بیمار شد دلیل وی بر طبیب عرضه کردند گفت این آب مردیست که خوف جگر وی پاره کرده است پس طبیب بیامد و نبض وی بنگریست گفت ندانستم که در دین حنیفی چنین کسی بود.

Шблиро пурседанд ки чун буд ки офтоби буқати фурӯ шудан зард шавад гуфт зеро ки аз дараҷаи тамом бгштаҳаст , аз ҳавли мақом зард шаваду муъмин ҳамчунин бошад чун берун шудани вай аз дунё наздик ояд лавн ӯ зард шавад аз бими мақом , чун офтоб барояд равшан буд , муъмин ҳамчунин буд ки аз гӯр бархезад равшан рӯй буд .

شبلی را پرسیدند که چون بود که آفتاب به‌وقت فرو شدن زرد شود گفت زیرا که از درجهٔ تمام بگشته است، از هول مقام زرد شود و مؤمن همچنین باشد چون بیرون شدن وی از دنیا نزدیک آید لون او زرد شود از بیم مقام، چون آفتاب برآید روشن بود، مؤمن همچنین بود که از گور برخیزد روشن‌روی بود.

Аҳмад ҳанбал гуяд аз худои дархостам то дарӣ аз хавф бар ман боз кунад чун боз кард тарсидам ки ақлам зоил шавад дуо кард ки ёрб бтоқт ман фирист он хавф сокин шуд .

احمد حنبل گوید از خدای درخواستم تا دری از خوف بر من باز کند چون باز کرد ترسیدم که عقلم زایل شود دعا کرد که یارب به‌طاقت من فرست آن خوف ساکن شد.