Ноҷустаи давои дарди хеш ар мардӣ

ناجسته دوای درد خویش ار مردی

Доғӣ чаҳ наҳй бар дили соҳиби дардӣ

داغی چه نهی بر دل صاحب دردی

Ҷон аз бар ту чу гирд бархезад ба

جان از بر تو چو گرد برخیزد به

Зон каз ту нишинад ба дилии баргардӣ

زان کز تو نشیند به دلی برگردی