НгФтмт ки : манеҳ дили барин хароби обод ?

نگفتمت که: منه دل برین خراب آباد؟

Ки бар каф ту нахоҳад шуд ин хароби обод

که بر کف تو نخواهد شد این خراب آباد

Дилати зи доми бало гарчи мерамед , бибин

دلت ز دام بلا گرچه میرمید، ببین

Ки : ҳам ба дона назар кард ва ҳам ба дом афтод

که: هم به دانه نظر کرد و هم به دام افتاد

Ба хонаи сохтанати майл буд ва мегуфтам :

به خانه ساختنت میل بود و می‌گفتم:

Нигоҳи дор , ки бар сайл менаҳй бунёд

نگاه دار، که بر سیل می‌نهی بنیاد

Чунон шудӣ ту ки мисатон ба дӯши бурдандат

چنان شدی تو که مستان به دوش بردندت

Ки каси зи ҷоми ғурури замона маст мабод !

که کس ز جام غرور زمانه مست مباد!

Ту май рӯйу ҷаҳон аз пай ту ме гуяд

تو می‌روی و جهان از پی‌تو می‌گوید

Ки : хоҷа ҳеҷ надорад , ки ҳеҷ нафиристод

که: خواجه هیچ ندارد، که هیچ نفرستاد

Ба чӯби сарви турои тахт банд кард аҷал

به چوب سرو ترا تخت بند کرد اجل

Ба ҷурми онкии шабии рафтае чу сарви озод

به جرم آنکه شبی رفته‌ای چو سرو آزاد

з макунат ту ҳам имрӯз баҳрахоҳад сохт

ز مکنت تو هم امروز بهره خواهد ساخت

Ҳамон касе ки зи баҳр ту мекунад фарёд

همان کسی که ز بهر تو می‌کند فریاد

Ту ёд кун зи худои худ андарин соъат

تو یاد کن ز خدای خود اندرین ساعت

Ки соъат дигарат ҳеҷ кас наёрад ёд

که ساعت دگرت هیچ کس نیارد یاد

Шигифт нест ҷаҳон каз ту ёдгор бимонад

شگفت نیست جهان کز تو یادگار بماند

Ки ёдгори Фаридун ва Эраҷасту Қубод

که یادگار فریدون و ایرجست و قباد

Ҳзорбори хирад бо ту беш гуфт ки : дил

هزاربار خرد با تو بیش گفت که: دل

Ба ҳуби ин ватан орият набояд дод

به حب این وطن عاریت نباید داد

Дареғам ояд аз он ҳӯшманди дурандеш

دریغم آید از آن هوشمند دوراندیش

Ки бевафое даврон бидид ва дил биниҳод

که بی‌وفایی دوران بدید و دل بنهاد

Ҳар он басир ки сар ҷаҳон бибинад боз

هر آن بصیر که سر جهان ببیند باز

Чаҳ он басири брмн , чаҳ кӯри модарзод ?

چه آن بصیر برمن، چه کور مادرزاد؟

Ба мурдагони назар ибратӣ кун , эй зинда

به مردگان نظر عبرتی کن، ای زنده

Ки муътабар шимуранд ин дақиқаи мардуми род

که معتبر شمرند این دقیقه مردم راد

зи хокдони фанои ҳеҷ обрӯии мҷўӣ

ز خاکدان فنا هیچ آبروی مجوی

Казин ҳаваси ту ба оташ рӯйу умр ба бод

کزین هوس تو به آتش روی و عمر به باد

Ба ҳирс бар дили худ нақши зрмкни ширин

به حرص بر دل خود نقش زرمکن شیرین

Ки охир аз ғами ширин ҳалок шуд Фарҳод

که آخر از غم شیرین هلاک شد فرهاد

Кушода кун ба карами дасти худ , ки дар гетӣ

گشاده کن به کرم دست خود، که در گیتی

Калиди ганҷ илоҳӣ гушоишасту кушод

کلید گنج الهی گشایشست و گشاد

Бидод ва дода ӯ шод бош ва шӯр макун

بداد و دادهٔ او شاد باش و شور مکن

Ки ҳарчӣ ӯ диҳад он ҷумла адл бошад ва дод

که هرچه او دهد آن جمله عدل باشد و داد

Кунун ба кори худ астодгӣ намой , ар на

کنون به کار خود استادگی نمای، ار نه

Чу марги дасти برارد , наме тавон устод

چو مرگ دست برآرد، نمی‌توان استاد

Сар аз қаллода омухтан мапӣч ва бидон

سر از قلادهٔ آموختن مپیچ و بدان

Ки дигарон ҳам аз омухтан шуданд устод

که دیگران هم از آموختن شدند استاد

Яқин бидон ки : ту ҳам зин ҷаҳон бихоҳӣ рафт

یقین بدان که: تو هم زین جهان بخواهی رفت

Агар ба ҳафт расад соли умр вагар ҳафтод

اگر به هفت رسد سال عمر و گر هفتاد

Заруратаст ки : бунёдҳои нек ниҳанд

ضرورتست که: بنیادهای نیک نهند

Барои номи абади мардумони неки ниҳод

برای نام ابد مردمان نیک نهاد

Марои чунин ки ту бинӣ : ба чанд гӯнаи ҳунар

مرا چنین که تو بینی: به چند گونه هنر

Агар зи симу зарам баҳра нест , умри ту бод

اگر ز سیم و زرم بهره نیست، عمر تو باد

Азин ҳадиси равонами басӣ , ки баъд аз ман

ازین حدیث روانم بسی، که بعد از من

Касе нагӯяд : к-эии Авҳадӣ , равонати бод !

کسی نگوید: کای اوحدی، روانت باد!