Сари пайванд мо надорад ёр
سر پیوند ما ندارد یار
Чун тавон шуд зи васли бархӯрдор ?
چون توان شد ز وصل برخوردار؟
Кори мо бо якеаст дар ҳамаи шаҳр
کار ما با یکیست در همه شهر
Ваон яке тани нмидҳд дар кор
وان یکی تن نمیدهد در کار
Ҳамдамӣ нест , то бигӯям роз
همدمی نیست، تا بگویم راز
Муҳаррамӣ нест , то бинолам зор
محرمی نیست، تا بنالم زار
Дар хурӯшам ба сяти он маъшӯқ
در خروشم به صیت آن معشوق
Дар самоъам ба савти он мзмор
در سماعم به صوت آن مزمار
Булбулӣ ҳастам андарин бустон
بلبلی هستم اندرین بستان
Ғулғулии бастами андарин гулзор
غلغلی بستم اندرین گلزار
Мутрибами пардае ҳаме созад
مطربم پردهای همی سازد
Ки дарин парда нест касро бор
که درین پرده نیست کس را بار
Манам он волаи парешони сайр
منم آن واله پریشان سیر
Манам он ошиқи қлндрўор
منم آن عاشق قلندروار
Ғорати ишқ барда нақадаму ҷинс
غارت عشق برده نقدم و جنس
Риштаи ишваи бастаи пудаму тор
رشتهٔ عشوه بسته پودم و تار
Рахт фардо кашида бар дар дай
رخت فردا کشیده بر در دی
Нақд имсол карда дар сари пор
نقد امسال کرده در سر پار
Гӯш бар чангу чашм бар соқӣ
گوش بر چنگ و چشم بر ساقی
Ҷом дар дасту ҷома дар оҳор
جام در دست و جامه در آهار
Бар сувидои дили нигоштаи хуш
بر سویدای دل نگاشته خوش
Нақши савдои он бути айёр
نقش سودای آن بت عیار
Ҳамаи мисатон бҳўш ме оянд
همه مستان بهوش میآیند
Масти мо худ намешавад ҳушёр
مست ما خود نمیشود هشیار
Ҳар касеро бақадр худ рӯзӣаст
هر کسی را بقدر خود روزیست
Ман ҳамон рӯз дидам ин шаби тор
من همان روز دیدم این شب تار
Бар канорами ҳамеи кашанд , ар не
بر کنارم همی کشند، ار نی
Дар миёни зуди бстмии зуннор
در میان زود بستمی زنار
Май баради қосиди замину замон
میبرد قاصد زمین و زمان
намедиҳад ҷунбиши хазону баҳор
میدهد جنبش خزان و بهار
Накҳати зулфаш аз шимолу ҷануб
نکهت زلفش از شمال و جنوب
Номаи ишқаш аз ямину ясор
نامهٔ عشقش از یمین و یسار
Ҳамаи пӯяндагон он роҳанд
همه پویندگان آن راهند
Ҳамаи ҷуиндагони он дидор
همه جویندگان آن دیدار
Авҳадӣ ,гар ҳикоятии дорӣ
اوحدی، گر حکایتی داری
Фурсатаст ин замон , биё ва биор
فرصتست این زمان، بیا و بیار
Суханӣ зон рух наҳуфта бигӯӣ
سخنی زان رخ نهفته بگوی
Нафасии зини дили гирифта бар ор
نفسی زین دل گرفته بر آر
Мива пухтаст резишӣ ме кун
میوه پختست ریزشی میکن
Абр тундаст қатрае май бор
ابر تندست قطرهای میبار
Нуктае бози рон аз он дафтар
نکتهای باز ران از آن دفتر
Андакии бози гӯ аз он бисёр
اندکی باز گو از آن بسیار
Шарбатии даҳ , ки кам кунад ҷӯшаш
شربتی ده، که کم کند جوشش
Доруе кун , ки ба шавад бемор
دارویی کن، که به شود بیمار
Эҳтиётӣ бикун дар аввали рӯз
احتیاطی بکن در اول روز
То пушаймон нагардӣ охири кор
تا پشیمان نگردی آخر کار
Рози дорӣ ба даст кун , ки шавад
راز داری به دست کن، که شود
Ту расонанда , ӯ пзирФтор
تو رساننده، او پذیرفتار
Дар даҳ ар қобилӣ буд дар даҳ
در ده ار قابلی بود در ده
Бидиҳ овоз даҳ бидиҳ солор
بده آواز ده بده سالار
К-эии писари нома Эй расед аз ёр
کای پسر نامهای رسید از یار
Нафасӣ гӯш бошу гӯшами дор
نفسی گوش باش و گوشم دار
Чист ин номау фиғон дар шаҳр ?
چیست این نامه و فغان در شهر؟
Чист ин шӯру фитна дар бозор ?
چیست این شور و فتنه در بازار؟
Ту гумоне ки мерасад маъшӯқ
تو گمانی که میرسد معشوق
Он нишоне ки меравад дилдор
آن نشانی که میرود دلدار
Ҳама дар ҷусту ҷӯ ва ӯ фориғ
همه در جست و جو و او فارغ
Ҳама дар гуфту гӯ ва ӯ безор
همه در گفت و گو و او بیزار
Роҳ бисёр шуд , маранҷон хар
راه بسیار شد، مرنجان خر
Дузд ҳамроҳ шуд , бияфкан бор
دزد همراه شد، بیفکن بار
Нор дар зан ба хирмани ташвиш
نار در زن به خرمن تشویش
Бори Бернаи зи мкмни инкор
بار برنه ز مکمن انکار
Хона дар бешаи илоҳӣ бар
خانه در بیشهٔ الهی بر
Санг бар шишаи млоҳии бор
سنگ بر شیشهٔ ملاهی بار
Бар саводи се нақши каши хома
بر سواد سه نقش کش خامه
Бар дар чори табъи зани мсмор
بر در چار طبع زن مسمار
Ин мусалласи буна бар оташи нанг
این مثلث بنه بر آتش ننگ
Ва он мураббаъ бирез бар гули ор
و آن مربع بریز بر گلعار
Чун далелон мухолифанд , бигард
چون دلیلان مخالفند، بگرد
Зини дами оҳнҷи роҳ бе ҳанҷор
زین دم آهنج راه بیهنجار
Дар ғуборанд шоҳу лашкар , бош
در غبارند شاه و لشکر، باش
То бурун ояд он илми зи ғубор
تا برون آید آن علم ز غبار
Роҳу шоҳу сипоҳ ҳар се якеаст
راه و شاه و سپاه هر سه یکیست
Венаи се гуфтани таъаддуду такрор
وین سه گفتن تعدد و تکرار
Ҷуз яке нест сӯрати хоҷа
جز یکی نیست صورت خواجه
Касрат аз оинаасту оинаи дор
کثرت از آینه است و آینهدار
Обу ойӣнаи пеши гир ва бибин
آب و آیینه پیش گیر و ببین
Ки яке чун ду мешавад ба шумор ?
که یکی چون دو میشود به شمار؟
Сиккаи шоҳу нақш сикка якеаст
سکهٔ شاه و نقش سکه یکیست
Адад аз дарҳамаст ва аз динор
عدد از درهمست و از دینار
Аз яке оби нақш май бандад
از یکی آب نقش میبندد
Бар сари гулбун , ар гуласт , ар хор
بر سر گلبن، ار گلست، ار خار
Аз чароғӣ ҳазор битавон барад
از چراغی هزار بتوان برد
Аз яке донаи ғаллаи сад харвор
از یکی دانه غله صد خروار
Нуқтаеро ҳазор доира ҳаст
نقطهای را هزار دایره هست
Гар қадами пештар наад паргор
گر قدم پیشتر نهد پرگار
Алифаст аввали ҳуруфу ҳуруф
الفست اول حروف و حروف
Бар алиф мекунанд ҷумлаи мадор
بر الف میکنند جمله مدار
Ҳам ба дарёст бози гашт наме
هم به دریاست باز گشت نمی
Ки зи дарё ҷудо шавад ба бухор
که ز دریا جدا شود به بخار
Ба ниҳояти расони ту хати вуҷӯд
به نهایت رسان تو خط وجود
Нуқтаи асл аз интиҳо бурдор
نقطهٔ اصل از انتها بردار
То бадоне ки : нест ҷузи як нур
تا بدانی که: نیست جز یک نور
Ваон дигар соя дару девор
وان دگر سایهٔ در و دیوار
Ҳамаи олами нишон сӯрат ӯст
همه عالم نشان صورت اوست
Боз ҷӯйед , ё аввалии алобсор
باز جویید، یا اولی الابصار
Ҳамаи тасбеҳ ӯ ҳаме гӯйанд
همه تسبیح او همی گویند
Рег дар дашту санг дар кҳсор
ریگ در دشت و سنگ در کهسار
Ҷумла бо ӯ дарин муноҷотанд
جمله با او درین مناجاتند
Хоҳи Мӯсоу хоҳи мўсиқор
خواه موسی و خواه موسیقار
Сар бетан чу назд ақл якеаст
سر بیتن چو نزد عقل یکیست
Бо сари чӯб , чанг дар гуфтор
با سر چوب، چنگ در گفتار
Пас анолоҳқ бидон ки хоҳӣ гуфт
پس انالاحق بدان که خواهی گفت
Сари Мансури гир ё сардор
سر منصور گیر یا سردار
Хез , то ин сухани з сар гирем
خیز، تا این سخن ز سر گیریم
Ки ба поён намерасад тӯмор
که به پایان نمیرسد طومار
Чанд азин ришу ҷбаҳу дастор ?
چند ازین ریش و جبه و دستار؟
Дасти он дӯсти гиру дасти мадор
دست آن دوست گیر و دست مدار
Вирд дил кун ба ҷунбишу ҳаракат
ورد دل کن به جنبش و حرکت
Қӯти ҷони соз дар сукӯну қарор
قوت جان ساز در سکون و قرار
Ёд ӯ болғдўу аласл
یاد او بالغدو و الاصل
Зикр ӯ болъшии волобкор
ذکر او بالعشی والابکار
Рангу буии худ аз миён баргир
رنگ و بوی خود از میان برگیر
То туро танг баркашад ба канор
تا ترا تنگ برکشد به کنار
То нагардӣ шикаста кӣ бинӣ
تا نگردی شکسته کی بینی
Ба дурустии ҷамоли он дилдор ?
به درستی جمال آن دلدار؟
Бар каф дасташ оваранд ва баранд
بر کف دستش آورند و برند
Кӯзаи каши дастаи бишиканад ба чаҳор
کوزه کش دسته بشکند به چهار
Ончӣ гуяд агар туоне кард
آنچه گوید اگر توانی کرد
Ҳарчӣ гӯйии ту он кунад ночор
هرچه گویی تو آن کند ناچار
Чун диёри ту аз ту пок шавад
چون دیار تو از تو پاک شود
Кас намонад , пас аз худо , диёр
کس نماند، پس از خدا، دیار
Марди корӣ , аёл ҳашар машав
مرد کاری، عیال حشر مشو
Кори худ ҳам ту кори хеши шумор
کار خود هم تو کار خویش شمار
Нафас шӯх оваранд дар маҳшар
نفس شوخ آورند در محشر
Хар риш оваранд дар бозор
خر ریش آورند در بازار
Килу мизон ба даст туаст , бисанҷ
کیل و میزان به دست توست، بسنج
Нақду ҷинсӣ ки кардае анбор
نقد و جنسی که کردهای انبار
Хешат ӯ бас , зи дигарон ба канор
خویشت او بس، ز دیگران به کنار
Чун муҷарради шӯии зи хешу табор
چون مجرد شوی ز خویش و تبار
Рух ба меоди гоҳ маънӣ кун
رخ به میعاد گاه معنی کن
Арбаъӣнӣ ба об дида барор
اربعینی به آب دیده برآر
То бигӯед Масеҳи рӯҳи сухан
تا بگوید مسیح روح سخن
То бибинад кулем дили дидор
تا ببیند کلیم دل دیدار
Дар ҷаҳонии ту , ин чунин ки туе
در جهانی تو، این چنین که تویی
Назарӣ кун ба хештани як бор
نظری کن به خویشتن یک بار
Узвҳои ту ҳар яке ҳрФист
عضوهای تو هر یکی حرفیست
Вндри он ҳарфи аҳрФт бисёр
وندر آن حرف احرفت بسیار
Зини ҳуруф арбрўн кунӣ исмӣ
زین حروف اربرون کنی اسمی
Исми аъзам буд , мгирши хор
اسم اعظم بود، مگیرش خوار
Чун ба худ дар рисии зи худ бррс
چون به خود در رسی ز خود بررس
Ки худо кист ? эй худои озор
که خدا کیست؟ ای خدا آزار
Бар ту ин достони ту доне гуфт
بر تو این داستان تو دانی گفت
Дасти бегона дар миёна меар
دست بیگانه در میانه میار
Манзил ва роҳ нест ғайр аз ту
منزل و راه نیست غیر از تو
Роҳу манзили нмўдмт , ҳушдор !
راه و منزل نمودمت، هشدار!
Соиру солик аз ту дар аҷабанд
سایر و سالک از تو در عجبند
Малику молик аз ту дар тимор
ملک و مالک از تو در تیمار
Пелу шер аз ту дар слослу банд
پیل و شیر از تو در سلاسل و بند
Гургу гӯр аз ту дар шиканҷу ҳисор
گرگ و گور از تو در شکنج و حصار
Осмони сухраи ту дар тасхир
آسمان سخرهٔ تو در تسخیر
Ахтарони сғбаҳи ту дар пайкор
اختران سغبهٔ تو در پیکار
Ҳам зи баҳри ту Фрқдони собит
هم ز بهر تو فرقدان ثابت
Ҳам барои ту муштарии сайёр
هم برای تو مشتری سیار
Дар бен тавр « ҳў » т карда ватан
در بن طور «هو» ت کرده وطن
Бар сари асб « ло » т карда савор
بر سر اسب «لا»ت کرده سوار
Ҳафт ҳайкали навишта бар ту аён
هفت هیکل نوشته بر تو عیان
Чор такбир карда бар ту нигор
چار تکبیر کرده بر تو نگار
Ҷузи ту комил набӯд азин ибдоъ
جز تو کامل نبود ازین ابداع
Бе ту даврӣ набӯд азин адвор
بی تو دوری نبود ازین ادوار
Аз малик кӣ барояд ин қудрат ?
از ملک کی برآید این قدرت؟
Одамӣ ки тавонад ин кирдор ?
آدمی که تواند این کردار؟
Бо ту нурӣаст , ин худоӣ , зм
با تو نوریست، این خدایی، ضم
Дар ту сиррӣаст , ин илоҳӣ , сор
در تو سریست، این الهی، سار
Ин мислҳо агар надонистӣ
این مثلها اگر ندانستی
Боз хоҳем гуфт , ёдаши дор
باز خواهیم گفت، یادش دار
Аз ту ин мо ва ман ки мегуяд ?
از تو این ما و من که میگوید؟
Бо ту ин неку бад ки дод қарор ?
با تو این نیک و بد که داد قرار؟
Гар касе дигараст , бозаши ҷӯй
گر کسی دیگرست، بازش جوی
Вари тӯй , чист заҳмати ағёр ?
ور توی، چیست زحمت اغیار؟
Инки пиндоштӣ ки тест , ту нест
اینکه پنداشتی که تست، تو نیست
Зонка чун муртафаъ шавад пиндор
زانکه چون مرتفع شود پندار
Зини ту сесад ҳазор манзил ҳаст
زین تو سیصد هزار منزل هست
То ба ҷбрил , хосса то ҷаббор
تا به جبریل، خاصه تا جبار
Ва зи тугар ростии ҳақиқати тест
و ز تو گر راستی حقیقت تست
Ба ҳақиқат худ ӯст бе ахбор
به حقیقت خود اوست بیاخبار
Ин ки вақте нишон ӯ бинӣ
این که وقتی نشان او بینی
То нагӯйӣ ки : восилам , зинҳор !
تا نگویی که: واصلم، زنهار!
Хоки давр , онгаҳе сродқи нур
خاک دور، آنگهی سرادق نور
«у қно , рбно , азоби алнор »
«و قنا، ربنا، عذاب النار»
Пшкро бо насими машк чаҳ инс ?
پشک را با نسیم مشک چه انس؟
Хокро бо худои пок чаҳ кор ?
خاک را با خدای پاک چه کار؟
Бемакон дар замин нагунҷад гул
بیمکان در زمین نگنجد گل
Бенишон ҳам нишин нагардад ёр
بینشان هم نشین نگردد یار
Он ту , кини васл дар тавонад ёфт
آن تو، کین وصل در تواند یافت
Туе ва ман , бидонам ин миқдор
تویی و من، بدانم این مقدار
Ту илоҳии ҳақиқатии дорӣ
تو الهی حقیقتی داری
Каз илоҳи ту ӯ кунад ахбор
کز اله تو او کند اخبار
Дар вусӯлӣ , ки орифон гӯйанд
در وصولی، که عارفان گویند
Ҳамгинонро ба дӯсти астзҳор
همگنان را به دوست استظهار
Ҳаст фарқии миён дидану васл
هست فرقی میان دیدن و وصل
Нест зарқии марои дарин гуфтор
نیست زرقی مرا درین گفتار
Васлу дидор агар яке будӣ
وصل و دیدار اگر یکی بودی
Дида хунин шудӣ ба дидани хор
دیده خونین شدی به دیدن خار
Ҳар таҷаллии висол чун бошад ?
هر تجلی وصال چون باشد؟
Зонка ӯ мухталиф шавад бисёр
زانکه او مختلف شود بسیار
Ба дарозӣ кашид қиссаи ишқ
به درازی کشید قصهٔ عشق
Охир , эй дил , маро дамӣ бигзор
آخر، ای دل، مرا دمی بگذار
Соғарии додмт , марез ва бануш
ساغری دادمت، مریز و بنوش
Дгарӣ май даҳум , бигиру мадор
دگری میدهم، بگیر و مدار
Ғорати ишқи байну ғайрати ёр
غارت عشق بین و غیرت یار
Ғайри азуи каси мҳли дарин бен ғор
غیر ازو کس مهل درین بنغار
Ишқ ӯ хнҷристи мардии каш
عشق او خنجریست مردی کش
Шавқ ӯ отшисти мардуми хор
شوق او آتشیست مردم خوار
Грбдонӣ ки : дар ки дорӣ рӯй ?
گربدانی که: در که داری روی؟
Сари худро ндонӣ аз дастор
سر خود را ندانی از دستار
Беҳузурӣ ва гарна кӣ нигарӣ
بیحضوری و گرنه کی نگری
Дар чунин ҳазрат , аз ямину ясор ?
در چنین حضرت، از یمین و یسار؟
Ту амӣрӣ , куҷои шӯии ошиқ ?
تو امیری، کجا شوی عاشق؟
Ту намирӣ , куҷои шӯии бедор ?
تو نمیری، کجا شوی بیدار؟
Шери зилў чигуна гирад сайд ?
شیر زیلو چگونه گیرد صید؟
Бози айвон куҷо шавад тайёр ?
باز ایوان کجا شود طیار؟
Равзанӣ нест , чун битобад нур ?
روزنی نیست، چون بتابد نور؟
Равғанӣ нест , чун дроФтди нор ?
روغنی نیست، چون درافتد نار؟
Лавҳи дилро зи нақш ва ҳарф бишӯй
لوح دل را ز نقش و حرف بشوی
То шӯии фориғ аз муширу мшор
تا شوی فارغ از مشیر و مشار
Ҳосили хокро ба хок фирист
حاصل خاک را به خاک فرست
Баҳраи рӯҳро ба рӯҳ сипор
بهرهٔ روح را به روح سپار
Дайни дрхтист , дар дилаш бинишон
دین درختیست، در دلش بنشان
Шаръи тхмист , дар димоғаши кор
شرع تخمیست، در دماغش کار
Ту аз онҷои муҷарради омада Эй
تو از آنجا مجرد آمدهای
Бо ту нобӯда ин шуъӯру шиор
با تو نابوده این شعور و شعار
Ҳам азин хок тӯда пайвастанд
هم ازین خاک توده پیوستند
Бо ту ин ҳамРаҳон ноҳамвор
با تو این همرهان ناهموار
Чун бибинӣ рафиқи аъло ро
چون ببینی رفیق اعلی را
Барраии зини муҳоҷиру ансор
برهی زین مهاجر و انصار
Дайн ва дунё магӯ ки : зишт буд
دین و دنیا مگو که: زشت بود
НиФаҳ дар ҳайзу нофа дар шалвор
نیفه در حیض و نافه در شلوار
Дили зи дунёи бабр , ки давр бааст
دل ز دنیا ببر، که دور بهست
Санги гозри зи таҳтаи ассор
سنگ گازر ز تختهٔ عصار
Гар бадоне туро расад тафсир
گر بدانی ترا رسد تفسیر
Вар ндонӣ равост истиғфор
ور ندانی رواست استغفار
Сари инҳо зи моя дорӣ пресс
سر اینها ز مایهداری پرس
Вар на биншину хоя май Афшор
ور نه بنشین و خایه میافشار
Об донад шикояти ноҷинс
آب داند شکایت ناجنس
Машк донад ҳикояти аттор
مشک داند حکایت عطار
Омилати юзи пой дар домаст
عاملت یوز پای در دامست
Воъизати мурғи дона дар минқор
واعظت مرغ دانه در منقار
Ин яке чун кунад тамоми сухан ?
این یکی چون کند تمام سخن؟
Ваон дигар кӣ кунад ба коми шикор ?
وان دگر کی کند به کام شکار؟
Косаи бандӣ чаҳ ҷӯӣ аз маҷнӯн ?
کاسه بندی چه جویی از مجنون؟
Кӣсаи дузӣ чаҳ хоҳӣ аз таррор ?
کیسه دوزی چه خواهی از طرار؟
Пери даҳро магӯӣ , агар мардӣ
پیر ده را مگوی، اگر مردی
Ҳоли гандум ба мӯшу ҳилаи мадор
حال گندم به موش و حیله مدار
Даҳани ту зи зикри зоҳири рост
دهن تو ز ذکر ظاهر راست
Чаҳ кунӣ бо даруни каҷ чун минор ?
چه کنی با درون کج چون منار؟
Бериёзат нарафт роҳии пеш
بی ریاضت نرفت راهی پیش
Вар касе гуфт , нашнавӣ , зинҳор !
ور کسی گفت، نشنوی، زنهار!
Чун бадан пар шавад набояд дод
چون بدن پر شود نباید داد
Рӯзҳо рози номаи шаби тор
روزها راز نامهٔ شب تار
Ҷомро равшанӣ диҳад бода
جام را روشنی دهد باده
Ҷомаро нозукӣ диҳад оҳор
جامه را نازکی دهد آهار
Оташу бутае ҳаме бояд
آتش و بوتهای همی باید
То падед оварад зари ту айёр
تا پدید آورد زر تو عیار
Худ нашуд пухтаи ҷузи баҳри ҳурӣ
خود نشد پخته جز بحر حری
Миваи сари Аҳмади мухтор
میوهٔ سر احمد مختار
То ниёеи бурун чу мори зи пӯст
تا نیایی برون چو مار ز پوست
Натавонӣ рабӯди ганҷи зи мор
نتوانی ربود گنج ز مار
Чун самандари шӯй дар оташи тез
چون سمندر شوی در آتش تیز
Гар шӯй бар саманди ишқи савор
گر شوی بر سمند عشق سوار
То турои сояи ист ӯ нашӯй
تا ترا سایهایست او نشوی
Нур бо соя чун кунад рафтор ?
نور با سایه چون کند رفتار؟
Соя баргир , то фурӯи тобад
سایه برگیر، تا فرو تابد
Аз дару боми гӯнаи гавани анвор
از در و بام گونه گون انوار
Агар ин роҳ менаҳй дар пеш
اگر این راه مینهی در پیش
Вагар ин ҷома май кашии дарбор
و گر این جامه میکشی دربار
Тавба Эй кун з рӯй астҳдо
توبهای کن ز روی استهدا
Ғӯтае хур ба оби истиғфор
غوطهای خور به آب استغفار
Чун кунӣ тавба лозимат бошад
چون کنی توبه لازمت باشد
Дар халоу муллоу сару ҷҳор
در خلا و ملا و سر و جهار
Ба мақомоти анбиёи имон
به مقامات انبیا ایمان
Ба каромоти авлиёи иқрор
به کرامات اولیا اقرار
Шавад имон ба панҷ рукни дуруст
شود ایمان به پنج رکن درست
Лекини он панҷро чунин бгзор
لیکن آن پنج را چنین بگزار
Аввали ин ҷои шаҳодатӣ бояд
اول این جا شهادتی باید
Ки намонад зи куфру дайни осор
که نماند ز کفر و دین آثار
Пас намозӣ , ки истиқомат ӯ
پس نمازی، که استقامت او
Бабради шохи ғифлат аз бен вбор
ببرد شاخ غفلت از بن وبار
Зини ду чун бигузарӣ з кўтӣ ҳаст
زین دو چون بگذری ز کوتی هست
Ки дилу ҷон дарав кунанд эсор
که دل و جان درو کنند ایثار
Зон сипас рӯза ист ҳастӣ сӯз
زان سپس روزهایست هستی سوز
Ки дарави нафас кушта гардад зор
که درو نفس کشته گردد زار
Баъд аз он дар сафои ҷони ҳҷист
بعد از آن در صفای جان حجیست
Ки аз он ҷои рисӣ ба сафаи бор
که از آن جا رسی به صفهٔ بار
Мо ба умрӣ адо кунем ин панҷ
ما به عمری ادا کنیم این پنج
Орифонаш ба соъатии сад бор
عارفانش به ساعتی صد بار
Ҳамаи исботи нафй ва исботаст
همه اثبات نفی و اثباتست
Ин ки гӯянда мекунад такрор
این که گوینده میکند تکرار
Дар ду ҳарфи ин муяссарат гардад
در دو حرف این میسرت گردد
Агар аз ҳарфи худ шӯии безор
اگر از حرف خود شوی بیزار
Ту шаҳодат нагуфтае , варна
تو شهادت نگفتهای، ورنه
Дар шаҳодат мураттабанд он чор
در شهادت مرتبند آن چار
« ло » ва « ҳў » чист чист , майдонӣ ?
«لا» و «هو» چیست چیست، میدانی؟
Дар шаҳодат ки мекунӣ такрор
در شهادت که میکنی تکرار
« ҳў » плнгисти кибриёи нахҷӣр
«هو» پلنگیست کبریا نخجیر
« ло » нҳнгисти коинот ӯ бор
«لا» نهنگیست کاینات او بار
« ло » даҳан боз карда дрёўш
«لا» دهن باز کرده دریاوش
« ҳў » дам андар кашида ънқоўор
«هو» دم اندر کشیده عنقاوار
Бош то « ло » брўбди ин майдон
باش تا «لا» بروبد این میدان
« ҳў » дар ояд ба қалби ин мзмор
«هو» در آید به قلب این مضمار
« ло » ва « ҳў » чун яке шаванд , бибин
«لا» و «هو» چون یکی شوند، ببین
« ҳў » камар боз карда , « ло » зуннор
«هو» کمر باز کرده، «لا» زنار
« ло » сар аз хат « ҳў » напечанд
«لا» سر از خط «هو» نپیچاند
Зонка « ҳў » доирааст ва « ло » паргор
زانکه «هو» دایره است و «لا» پرگار
Шаҳр « ҳў » аз пас криўаҳ « ло » сет
شهر «هو» از پس کریوهٔ «لا»ست
Ту на марди криўаҳ , ин душвор
تو نه مرد کریوه، این دشوار
Рақам « ҳў » сети ҳалқае , ки дарав
رقم «هو»ست حلقهای، که درو
Нақди иззати кашанду ҷинси виқор
نقد عزت کشند و جنس وقار
Ҳарчӣ ҷуз « ҳў » сет дар вуҷӯд ниҳанд
هرچه جز «هو»ست در وجود نهند
То бар оради наҳанг « ло » ши дамор
تا بر آرد نهنگ «لا»ش دمار
Ту сифати дидае гзирӣ ҳаст
تو صفت دیدهای گزیری هست
Аз мъзу мзлу нофеъу зор
از معز و مذل و نافع و ضار
Гар сифат низро биҷӯе нек
گر صفت نیز را بجویی نیک
Ин тафовут намонаду тимор
این تفاوت نماند و تیمار
Чун бад-ӣн ҷо расанд аҳли сулӯк
چون بدینجا رسند اهل سلوک
Шутуронро фурӯ ниҳанд маҳор
شتران را فرو نهند مهار
Дар ҷаҳони худои ҳама нек анд
در جهان خدا همه نیکاند
Зишти нохубу ланги нораҳвор
زشت ناخوب و لنگ نارهوار
Ҳосили қиссаи он ки : нест ҷузв
حاصل قصه آن که: نیست جزو
Бо ту гуфтам ҳзорбор , ҳазор
با تو گفتم هزاربار، هزار
Рафта шуд боғ ва фитна шуд хуфта
رفته شد باغ و فتنه شد خفته
Суфта шуд дар ва гуфта шуд асрор
سفته شد در و گفته شد اسرار
Авҳадӣ ,гар чунонкӣ саҳвӣ кард
اوحدی، گر چنانکه سهوی کرد
Ту бубахш , эй мҳимни ғаффор
تو ببخش، ای مهیمن غفار