Зинҳори хўоргонро зинҳори хори дор
زنهار خوارگان را زنهار خوار دار
Пайванду аҳдашони ҳамаи нои устувори дор
پیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Ҳар зар ки душманӣ диҳаду гул ки нокасе
هر زر که دشمنی دهد و گل که ناکسی
Он зар чу хок бификан ва он гули чўхори дор
آن زر چو خاک بفکن و آن گل چوخار دار
Фахрӣ , ки аз всилт дунӣ расад ба ту
فخری، که از وسیلت دونی رسد به تو
Гар ному нанги дорӣ , азон фахри ори дор
گر نام و ننگ داری، ازان فخر عار دار
Вақте ки рӯзгори ту некӯ шавад зи бахт
وقتی که روزگار تو نیکو شود ز بخت
Ғофил мабошу рӯзи бади андари шумори дор
غافل مباش و روز بد اندر شمار دار
Чун ҷоми давлатат ба кафи даст бар ниҳанд
چون جام دولتت به کف دست بر نهند
Дар косаи нахусти назари брхмори дор
در کاسهٔ نخست نظر برخمار دار
Аз баҳри кори худ чу бакории буруни шӯй
از بهر کار خود چو بکاری برون شوی
Чашмии бароаи бркну гӯшӣ ба кори дор
چشمی براه برکن و گوشی به کار دار
Он кӯи зар аз хештанат дар канор дошт
آن کو زر از خویشتنت در کنار داشت
Он розҳои хештанат дар канори дор
آن رازهای خویشتنت در کنار دار
Гар дар диёр худ натавонӣ ба ком зист
گر در دیار خود نتوانی به کام زیست
Танро ба ғурбати афкану давр аз диёри дор
تن را به غربت افکن و دور از دیار دار
Аз ҳалқае , ки май шинавии буии фитна Эй
از حلقهای، که میشنوی بوی فتنهای
Зон ҳалқаи хешро бихарад бар канори дор
زان حلقه خویش را بخرد بر کنار دار
Дар мард кам сухан ба ҳақорат назар макун
در مرد کم سخن به حقارت نظر مکن
Даракаши бгФтнш ки дрхтисти бордор
درکش بگفتنش که درختیست باردار
Хасмӣ , ки воқифат кунад аз айби хештан
خصمی، که واقفت کند از عیب خویشتن
Айбаш магӯӣ ҳаргиз ва ӯро ба ёри дор
عیبش مگوی هرگز و او را به یار دار
Аз иффату таҳорату покӣу равшанӣ
از عفت و طهارت و پاکی و روشنی
Доими вуҷӯди хештани андари ҳисори дор
دایم وجود خویشتن اندر حصار دار
Дунё чу хонаи исти туро , бар сари ду роҳ
دنیا چو خانهایست ترا، بر سر دو راه
Ин хона дар тасарруфи худ мустаъори дор
این خانه در تصرف خود مستعار دار
Ҷое ки дар ямин дурӯғат кашад ғараз
جایی که در یمین دروغت کشد غرض
Дарёбу нафасро зи ямин бар ясори дор
دریاب و نفس را ز یمین بر یسار دار
Хуши чашмаи исти табъи ту дар марғзори тан
خوش چشمهایست طبع تو در مرغزار تن
Ин чашмаро зи хоки тамаъ бе ғубори дор
این چشمه را ز خاک طمع بیغبار دار
Чун бар худои рози ту пинҳон наме шавад
چون بر خدای راز تو پنهان نمیشود
Бар халқи сари сирати хеши ошкори дор
بر خلق سر سیرت خویش آشکار دار
Иқболро ба ҷуз дар дайн раҳгузор нест
اقبال را به جز در دین رهگذار نیست
Худро ба ҷони мулозими ин раҳгузори дор
خود را به جان ملازم این رهگذار دار
Дандон ба молу ганҷи фурӯи бардае зи ҳирс
دندان به مال و گنج فرو بردهای ز حرص
Эмин мабошу гӯш ба дандони мори дор
ایمن مباش و گوش به دندان مار دار
Ҷузи ғами дили туро ба ҷаҳони ғам гузор нест
جز غم دل تو را به جهان غمگزار نیست
Пайваста рӯй хеши дарин ғами гузори дор
پیوسته روی خویش درین غمگزار دار
Бади меҳри бахтеи сети саросемаи нафаси ту
بد مهر بختییست سراسیمه نفس تو
ӯро ки бо ту гуфт : чунин бе маҳори дор ?
او را که با تو گفت: چنین بیمهار دار؟
Тахтӣ ки бар наёяд азуи номи адли ту
تختی که بر نیاید ازو نام عدل تو
Нафаси туро кушанда тараст аз ҳазор дор
نفس تو را کشندهترست از هزار دار
Ин панд аз Авҳадӣ ба ту чун ёдгор монад
این پند از اوحدی به تو چون یادگار ماند
То зиндае ту гӯши бад-ӣни ёдгори дор
تا زندهای تو گوش بدین یادگار دار