Он нафасро , ки нотиқа гӯйанд , бозёб

آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیاب

То равшанат шавад сухани ганҷ дар хароб

تا روشنت شود سخن گنج در خراب

ӯро зи худ чу бозшиносии дарави гурез

او را ز خود چو بازشناسی درو گریز

Худро азу чу фарқ кунӣ , рухи з худ битоб

خود را ازو چو فرق کنی، رخ ز خود بتاب

Сарчашмаи туе ту , он нур ростӣаст

سرچشمهٔ تویی تو، آن نور راستیست

Ваон каши тўзни барӣ ки туе лмъаҳи сароб

وان کش توظن بری که تویی لمعهٔ سراب

Аз баҳри обрӯии маҷозӣ , чу хоки паст

از بهر آبروی مجازی، چو خاک پست

Худро макун чу боди баҳри оташии кабоб

خود را مکن چو باد بهر آتشی کباب

Пайвастаи божгўнаҳ назар мекунӣ ба худ

پیوسته باژگونه نظر می‌کنی به خود

Худ шахси божгўнаҳи намояди турои зи об

خود شخص باژگونه نماید ترا ز آب

Хўобисти ин ҳиўаҳи табиӣ , з рӯй ақл

خوابیست این حیوة طبیعی، ز روی عقل

Марг андар оварад сарат , эй бихбр , зи хоб

مرگ اندر آورد سرت، ای بیخبر، ز خواب

Гуфтӣ ки : ақли моу тани моу ҷони мо

گفتی که: عقل ما و تن ما و جان ما

Ин мови мо ки гуфт ? ба ман бози даҳ ҷавоб

این ماو ما که گفت؟ به من باز ده جواب

Он гртў будӣ он дгарон чистанд пас ?

آن گرتو بودی آن دگران چیستند پس؟

Вар ғайратаст , дар талабаш бош ва бозёб

ور غیرتست، در طلبش باش و بازیاب

Фаслӣ аз он китоб ба дастовар , эй ҳаким

فصلی از آن کتاب به دست آور، ای حکیم

То нусхае з хайр бибинӣ ҳазор боб

تا نسخه‌ای ز خیر ببینی هزار باب

Некии ситораи ист казу мекунад тулӯъ

نیکی ستاره‌ایست کزو می‌کند طلوع

Инсони ҳақиқатӣ ки бадв дорад интисоб

انسان حقیقتی که بدو دارد انتساب

Ҳар шарбатӣ ки ӯ надиҳад нест хушгувор

هر شربتی که او ندهد نیست خوشگوار

Ҳар даъватӣ ки ӯ накунад нест мустаҷоб

هر دعوتی که او نکند نیست مستجاب

Феълаши камоли вижау қавлаши савоби сарф

فعلش کمال ویژه و قولش صواب صرف

Аҳдаши вафои холису ҳасанаши ҳубоби ноб

عهدش وفای خالص و حسنش حباب ناب

Ақлаши вазир ва рӯҳ муширасту дили сарир

عقلش وزیر و روح مشیرست و دل سریر

Тани боргоҳи мейру азуи мейр дар ҳиҷоб

تن بارگاه میر و ازو میر در حجاب

Роҳи муваҳҳидони ҳама зу пеш рафт , агар

راه موحدان همه زو پیش رفت، اگر

Тавҳидат орзӯаст бидон остони шитоб

توحیدت آرزوست بدان آستان شتاب

Ваҳму хаёли ҳиси ту ман злкӣ дуанд

وهم و خیال حس تو من ذلکی دواند

Андар ҳисоб ҳастӣ ва ӯ садри он ҳисоб

اندر حساب هستی و او صدر آن حساب

ӯ лаб ҳастӣ ту ва акнӯн ту қишр ӯ

او لب هستی تو و اکنون تو قشر او

Зини қишри нои гузаштаи куҷои бинии он лбоб ?

زین قشر نا گذشته کجا بینی آن لباب؟

Миъроҷи восилони ту бад-ӣни остони талаб

معراج واصلان تو بدین آستان طلب

Вар на чу деви сӯхтаи гардии баҳри шаҳоб

ور نه چو دیو سوخته گردی بهر شهاب

ӯро агар биҷои Бамоне , бимонадат

او را اگر بجای بمانی، بماندت

Ҳамвора дар мазаллату ҷовид дар азоб

همواره در مذلت و جاوید در عذاب

Перӣ ба ман расед , лақаби нуру чеҳраи нур

پیری به من رسید، لقب نور و چهره نور

Ва он нур арза кард барин чашми пари зи об

و آن نور عرضه کرد برین چشم پر ز آب

Сараш ба ҳоли ман назари лутфи бргмошт

سرش به حال من نظر لطف برگماشت

Каз ваии маро муъоина шуд сари сад китоб

کز وی مرا معاینه شد سر صد کتاب

Бардошти ин ниқобу марои дида боз кард

برداشت این نقاب و مرا دیده باز کرد

Ва онгоҳи худ зи дида ман рафт дар ниқоб

و آنگاه خود ز دیدهٔ من رفت در نقاب

То роҳи дил ба ҳазрат ӯ баради Авҳадӣ

تا راه دل به حضرت او برد اوحدی

Осӯда шуд зи заҳмати тақлиди шайху шоб

آسوده شد ز زحمت تقلید شیخ و شاب