Миёни кори фурӯбанду кор роҳ бисоз

میان کار فروبند و کار راه بساز

Ки кор сахт махуфасту роҳи неки дароз

که کار سخت مخوفست و راه نیک دراز

зи ҷунбиши ту сабақ бурданӣ наёяд , лек

ز جنبش تو سبق بردنی نیاید، لیک

Бакӯш то зи рафиқон худ наМонӣ боз

بکوش تا ز رفیقان خود نمانی باز

Чу ҳалқа бар дар ин остонаи сар май зан

چو حلقه بر در این آستانه سر می‌زن

Магар ки бор диҳандат даруни пардаи роз

مگر که بار دهندت درون پردهٔ راز

Ба дасти кӯтаҳ азон шох бар нишоед чид

به دست کوته ازان شاخ بر نشاید چید

Қадами баланд нау дасти ҳиммати андари ёз

قدم بلند نه و دست همت اندر یاز

зи ҳақ чу даври шӯии ботилати намояди рух

ز حق چو دور شوی باطلت نماید رخ

зи ботилат чаҳ кушояд ? дамӣ ба ҳақи пардоз

ز باطلت چه گشاید؟ دمی به حق پرداز

Чаҳ рӯзҳо бар маъшуқа дар ниёз шудӣ

چه روزها بر معشوقه در نیاز شدی

Ки қомати ту шабӣ хам нашуд ба вақти намоз

که قامت تو شبی خم نشد به وقت نماز

зи муфлисат чаҳ хабар ? кӯ бараҳна шуд чу сабу

ز مفلست چه خبر؟ کو برهنه شد چو سبو

Ки бист ту ба сари ҳам Фрўкнӣ чу пиёз

که بیست تو به سر هم فروکنی چو پیاز

Чу эзадат ба карам бениёз гардонид

چو ایزدت به کرم بی‌نیاز گردانید

Чаҳ мӯҷибаст ки хизмати нмикнӣ ба ниёз ?

چه موجبست که خدمت نمیکنی به نیاز؟

Магар ки фоиз раҳмат кунад ба халқи назар

مگر که فایض رحمت کند به خلق نظر

Вагарнаи вои бад-ӣни ташнагони водии оз !

وگرنه وای بدین تشنگان وادی آز!

Чу ҳақи ҷамоли намояд муайянат гардад

چو حق جمال نماید معینت گردد

Ки ҳар чаҳ кардӣ ва гуфтӣ муҷоз буд , муҷоз

که هر چه کردی و گفتی مجاز بود، مجاز

зи одамии ту ҳамин ришу сар туоне дид

ز آدمی تو همین ریش و سر توانی دید

Ки мурғи ҳиммати азин ба намекунад парвоз

که مرغ همت ازین به نمی‌کند پرواز

На он касе , ки агар путк бар сарат кубанд

نه آن کسی، که اگر پتک بر سرت کوبند

Қурозае бадар андозӣ аз даҳон чу газ

قراضه‌ای بدر اندازی از دهان چو گاز

Чу соя бар сари ин хокдон чаҳ мигзрӣ ?

چو سایه بر سر این خاکدان چه میگذری؟

Бакӯшу сояи ҳиммат бар осмон андоз

بکوش و سایهٔ همت بر آسمان انداز

Ҳазор бор бигуфтам ки : бози гирд аз зулм

هزار بار بگفتم که: باز گرد از ظلم

Вагар малул нагардӣ зи ман , бигӯям боз

و گر ملول نگردی ز من، بگویم باز

Барои худ сипарӣ рост кун зи адл ва битарс

برای خود سپری راست کن ز عدل و بترس

зи саҳми оташи ин синҳои тирандоз

ز سهم آتش این سینهای تیرانداز

Ту асби умри пай мол карда тез ва бидон

تو اسب عمر پی مال کرده تیز و بدان

Ки мол дар даҳ ва гирасту умр дар таг ва тоз

که مال در ده و گیرست و عمر در تگ و تاز

Замона чун зи фарозат ба шеб хоҳад барад

زمانه چون ز فرازت به شیب خواهد برد

Давидаи гири басии сол дар нишебу фароз

دویده گیر بسی سال در نشیب و فراز

Нигоҳ кун ки : зи пеши ту чанд каси рафтанд ?

نگاه کن که: ز پیش تو چند کس رفتند؟

Ки як нишона аз он рафтагон наомад боз

که یک نشانه از آن رفتگان نیامد باز

Бакӯш то сухан аз рӯй ростии гӯйӣ

بکوش تا سخن از روی راستی گویی

Ту хоҳӣ аз Ҳамадон бошу хоҳӣ аз Широз

تو خواهی از همدان باش و خواهی از شیراز

Ба роҳи бодиягар фахр мекунӣ рафтан

به راه بادیه گر فخر می‌کنی رفتن

Миёни хоҷа чаҳ фарқасту уштурони ҷҳоз ?

میان خواجه چه فرقست و اشتران جهاز؟

Сари ту кибр накардӣ ба ҷоҳи Маҳмӯдӣ

سر تو کبر نکردی به جاه محمودی

зи пӯстин худ ар ёдат омадӣ чу Аёз

ز پوستین خود ار یادت آمدی چو ایاز

Ту бар худои худ он ноз мекунӣ аз ҷаҳл

تو بر خدای خود آن ناز می‌کنی از جهل

Ки бар падар накунад панҷ солаи чандон ноз

که بر پدر نکند پنج ساله چندان ناز

Чу Авҳадии з дар бандагӣ магардон рух

چو اوحدی ز در بندگی مگردان رخ

Ки зойеъат нагузорад худои бандаи навоз

که ضایعت نگذارد خدای بنده‌نواز