эй сӯфии сарди норасида

ای صوفی سرد نارسیده

Чун пер шудӣ ҷаҳони надида ?

چون پیر شدی جهان ندیده؟

Гуфтӣ ки : мурӣди пурварами ман

گفتی که: مرید پرورم من

Оҳ аз сухан напарварида !

آه از سخن نپروریده!

Ту оми харӣу омёни хар

تو عام خری و عامیان خر

Эшон зтў хрхрӣ харида

ایشان زتو خرخری خریده

Бибридаи зи илму баҳри ҷоҳӣ

ببریده ز علم و بهر جاهی

Бо як ду се ҷоҳил орамида

با یک دو سه جاهل آرمیده

Бар роҳи мунофиқии ду , чун худ

بر راه منافقی دو، چون خود

Сад доми нифоқи гстридаҳ

صد دام نفاق گستریده

Гуҳи нолаи давр аз оташи дил

گه نالهٔ دور از آتش دل

Гуҳи гиря бе сиришки дида

گه گریهٔ بی‌سرشک دیده

Пуштат ба намоз агар шавад хам

پشتت به نماز اگر شود خم

Он ҳам ба риё шавад хамида

آن هم به ریا شود خمیده

Гуфтӣ ки : шароб шавам бошад

گفتی که : شراب شوم باشد

Вони кас ки шаробро мазида

وآن کس که شراب را مزیده

Ин худ гӯйӣ , вале ба хилват

این خود گویی، ولی به خلوت

Ҳам дарди хурӣ ва ҳам чакида

هم درد خوری و هم چکیده

То кӣ гӯйӣ : фалон чунин гуфт ?

تا کی گویی : فلان چنین گفت؟

Ахбори з дида кун , зи дида

اخبار ز دیده کن، ز دیده

Ту роҳи барӣ , агар бадоне

تو راه بری، اگر بدانی

На роҳбарӣ , на раҳи бурӣда

نه راهبری، نه ره بریده

Аз парда бурун наомадӣ ҳеҷ

از پرده برون نیامدی هیچ

Вонгоаҳ чаҳ пардаҳо дарида

وانگاه چه پرده‌ها دریده

Он сина , ки ҷой шавқ бошад

آن سینه، که جای شوق باشد

ӯро ту бенон дар огнидаҳ

او را تو بنان در آگنیده

Дар хонаи мардумон , зи шаҳват

در خانهٔ مردمان، ز شهوت

Ҳам чашмат ва ҳам даҳони хазида

هم چشمت و هم دهان خزیده

Чун хармагасон бихӯрада дар дам

چون خرمگسان بخورده در دم

Ҳар шаҳд ки сад магаси бурӣда

هر شهد که صد مگس بریده

Хурмои ҳароми золимон ро

خرمای حرام ظالمان را

Дар шаби чраҳ чун мавизи чида

در شب‌چره چون مویز چیده

Барканда з ҳар тании қабо , лек

برکنده ز هر تنی قبا، لیک

Ҳам бар тани хештани танида

هم بر تن خویشتن تنیده

Хомии ту ба шох бар , вале мо

خامی تو به شاخ بر، ولی ما

Афтода чу миваи расида

افتاده چو میوهٔ رسیده

Ту мансаби меҳтарии гирифта

تو منصب مهتری گرفته

Мо риндӣу ошиқии гузида

ما رندی و عاشقی گزیده

Ту сафаи зарқи дргшодаҳ

تو صفهٔ زرق درگشاده

Мо софии ишқи дркшидаҳ

ما صافی عشق درکشیده

Ман нӯши сухан бар ту барда

من نوش سخن بر تو برده

Вази неши ту ақрабами гузида

وز نیش تو عقربم گزیده

Чун дрФтди ин Аннан ба дастат ?

چون درفتد این عنان به دستت؟

Дар ҳеҷ рикоби нодўидаҳ

در هیچ رکاب نادویده

эй кибри ту хорҳои ҳастӣ

ای کبر تو خارهای هستی

Дар синаи Нитсаатон халида

در سینهٔ نیستان خلیده

Чандон ки ту об хӯрда бошӣ

چندان که تو آب خورده باشی

Мо шарбати хӯн дил чашида

ما شربت خون دل چشیده

Фардои бинии туранҷи барҷоӣ

فردا بینی ترنج برجای

Вонгоаҳи ту дасти худ бурӣда

وانگاه تو دست خود بریده

Ту дар паии сайди дигароне

تو در پی صید دیگرانی

Вони сайд , ки доштӣ , рамида

وآن صید، که داشتی، رمیده

Чун пеши қафаси рисии бадоне :

چون پیش قفس رسی بدانی :

Кон мурғ баҷост , ё парида ?

کان مرغ بجاست، یا پریده؟

Ин ҳақ бишинав зи ман , ки ин ҳаст

این حق بشنو ز من، که این هست

Ҳақ гуфта ва Авҳадӣ шунида

حق گفته و اوحدی شنیده