эй дил , туе ва ман , биншин каж , бигӯӣ рост

ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راست

То зи офариниши ту ҷаҳони офарин чаҳ хост ?

تا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟

Гар хоб ва хӯрд буд мурод , ин камол нест

گر خواب و خورد بود مراد، این کمال نیست

Вари илм ва ҳикматаст ғараз , коҳилӣ чарост ?

ور علم و حکمتست غرض، کاهلی چراست؟

Ақли ин буд ки : тарк бигӯянд феъли каж

عقل این بود که: ترک بگویند فعل کژ

Ҳуши ин буд ки : пеш бигиранд роҳи рост

هوش این بود که: پیش بگیرند راه راست

Ту номаи худоӣ ва он номаи сар ба меҳр

تو نامهٔ خدایی و آن نامه سر به مهر

Бурдор меҳри нома , бибин то дарави чҳост ?

بردار مهر نامه، ببین تا درو چهاست؟

Ар нома равшанаст намӯдор ҳар ду кун

ار نامه روشنست نمودار هر دو کون

Бар хонд ин намӯда дилӣ кндрў сафост

بر خواند این نموده دلی کندرو صفاست

Таркиби мости зубдаи аҷзои коинот

ترکیب ماست زبدهٔ اجزای کاینات

Монанди зубдае ки буруноварӣ зи мост

مانند زبده‌ای که برون آوری ز ماست

Онӣ ки ҳар ду кун ба дукони ростӣ

آنی که هر دو کون به دکان راستی

Наздики ақли як сари мӯӣ туро баҳост

نزدیک عقل یک سر موی ترا بهاست

Зини офариниши ончии ту хоҳӣ , зи ҷузву кул

زین آفرینش آنچه تو خواهی، ز جزو و کل

Дар нафаси худ биҷавӣ , ки ҷомӣ ҷаҳон намост

در نفس خود بجوی، که جامی جهان نماست

Ин ҷомро ҷлии даҳ ва худро дарав бибин

این جام را جلی ده و خود را درو ببین

Сиррӣ азим гуфтам , агар хоҷа дар сарост

سری عظیم گفتم، اگر خواجه در سراست

Лекини туро чаҳ тоқати дидори хештан ?

لیکن ترا چه طاقت دیدار خویشتن؟

Каз банди хештани дили дуни ту бар нхост

کز بند خویشتن دل دون تو بر نخاست

Зини чизҳо ки дорӣу дили бастае дарав

زین چیزها که داری و دل بسته‌ای درو

Дарёб : то чаҳ чизи туро рӯй дар бақост ?

دریاب: تا چه چیز ترا روی در بقاست؟

Нафасасту ҳикмат онкӣ намирад ба вақти марг

نفسست و حکمت آنکه نمیرد به وقت مرگ

Венаи олат дигар ҳамаро рӯй дар фаност

وین آلت دگر همه را روی در فناست

Ин ганҷи молу хостаи кондўхтӣ ба умр

این گنج مال و خواسته کاندوختی به عمر

Май дон ки : як ба як з ту хоҳанд бозхост

می‌دان که: یک به یک ز تو خواهند بازخواست

Гирдона хирад менашавад ҷуз ба осиёб

گردانه خرد می نشود جز به آسیاب

Мо донаему гардиши ин гунбад Асияст

ما دانه‌ایم و گردش این گنبد آسیاست

Дигисти чорхонаҳ , ки сарпӯши он туе

دیگیست چارخانه، که سرپوش آن تویی

Ин чори табъро , ки зи баҳр ту моҷарост

این چار طبع را، که ز بهر تو ماجراست

Гуфтӣ : ба саъии мояи дунё фузун кунам

گفتی: به سعی مایهٔ دنیا فزون کنم

Дунё фузуд , лек бибин то : азин чаҳ кост ?

دنیا فزود، لیک ببین تا: ازین چه کاست؟

Дунёу дайни ду пила мизон қудратаст

دنیا و دین دو پلهٔ میزان قدرتست

Ин пила чун ба хок шуд , он пила бар ҳавост

این پله چون به خاک شد، آن پله بر هواست

эй соҳиби ниёз , намозӣ ки ме кунӣ

ای صاحب نیاز، نمازی که می‌کنی

Гӯ : мардумаши мубин , агарат рӯй дар худост

گو: مردمش مبین، اگرت روی در خداست

Биност он назар ки азу ҳаст гашта Эй

بیناست آن نظر که ازو هست گشته‌ای

Ҷое чунин назар натавон кард чапу рост

جایی چنین نظر نتوان کرد چپ و راست

Ҳақ гуфт : « Фостқм » чу вафо аз расӯли ҷуст

حق گفت: «فاستقم» چو وفا از رسول جست

Рӯи мустақӣми шӯи ту , ки ин сӯрат вафост

رو مستقیم شو تو، که این صورت وفاست

Хошоки роҳи дониш дар пои ҷӯад ӯ

خاشاک راه دانش در پای جود او

Ҳар гавҳари нафис ки дар ганҷи подшост

هر گوهر نفیس که در گنج پادشاست

Ар гурги фитнаи зуд парешон кунад равост

ار گرگ فتنه زود پریشان کند رواست

Онро ки чун кулем шубони такя бар Асост

آنرا که چون کلیم شبان تکیه بر عصاست

Чашмаши рух нифоқ набинад , ба ҳеҷ ваҷҳ

چشمش رخ نفاق نبیند، به هیچ وجه

Он каши чаҳор болаш тавфиқ муттакост

آن کش چهار بالش توفیق متکاست

Сӯфӣ шудӣ , садоқату сидқу сифоти кӯ ?

صوفی شدی، صداقت و صدق و صفات کو؟

Софӣ шудӣ , кудурату ҳақад ва ҳасад чарост

صافی شدی، کدورت و حقد و حسد چراست

Даст аз ҷаҳон бишӯй ва пас онгоҳи пеши дор

دست از جهان بشوی و پس آنگاه پیش‌دار

Зеро ки бӯса бар кафи дастӣ чунон равост

زیرا که بوسه بر کف‌دستی چنان رواست

Даст кулемро яди Байзои ниҳоди ном

دست کلیم را ید بیضا نهاد نام

Кўшстаҳ буд дасти зи чизе ки мосўост

کوشسته بود دست ز چیزی که ماسواست

эй солики сироти сӯй , рост кор бош

ای سالک صراط سوی، راست کار باش

Кон рафт дар биҳишт ки дар хат устувост

کان رفت در بهشت که در خط استواست

Гуфтӣ ки : орифам , з куҷо донам ин сухан ?

گفتی که: عارفم، ز کجا دانم این سخن؟

Ориф касе буд ки бидонад ки : аз куҷост

عارف کسی بود که بداند که: از کجاست

Гар ошнои шӯии бунаии дили барин ҳадис

گر آشنا شوی بنهی دل برین حدیث

Бишинав ҳадиси Авҳадӣ , ар ҷонат ошност

بشنو حدیث اوحدی، ار جانت آشناست

Аз зулмату зи нури дарин тангнои ғам

از ظلمت و ز نور درین تنگنای غم

Баси пардау ҳиҷоб ки дар пеши чашми мост

بس پرده و حجاب که در پیش چشم ماست

Аз прдҳои гузар чу накардӣ , куҷо диҳанд

از پردها گذر چو نکردی، کجا دهند

Роҳат ба пардае ки дарав маҳд кибриёст

راهت به پرده‌ای که درو مهد کبریاست