Ин осмони сидқу дарав ахтар сафост ?

این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟

ё равзаи муқаддаси фарзанди мстФост ?

یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟

Ин доғи синаи асадуллоҳ ва Фотимааст ?

این داغ سینهٔ اسدالله و فاطمه است؟

ё боғи миваи дили Заҳроу мртзост ?

یا باغ میوهٔ دل زهرا و مرتضاست؟

эй дида , хобгоҳ ҳусайн алӣаст ин ?

ای دیده، خوابگاه حسین علیست این؟

ё манзили мъолӣу маъмураи ълост ?

یا منزل معالی و معمورهٔ علاست؟

эй тан , туе ва ин садаф дар « луи кашф » ?

ای تن، تویی و این صدف در «لو کشف»؟

эй дили туе , ва ин гуҳари кон « ҳилли ато » сет ?

ای دل تویی، و این گهر کان «هل اتا» ست؟

эй ҷисм , хоки шӯ , ки биёбон меҳнатаст

ای جسم، خاک شو، که بیابان محنتست

Ваии чашм ? оби рез , ки саҳроӣ Карбалост

وی چشم آب ریز، که صحرای کربلاست

Сарҳо барин бисот , магар каъба диласт ?

سرها برین بساط، مگر کعبهٔ دلست؟

Рухҳо бар остона , магар қибла дуост ?

رخها بر آستانه، مگر قبلهٔ دعاست؟

эй бар канору дӯш набӣ бӯда манзалат

ای بر کنار و دوش نبی بوده منزلت

Қандили қуббаи фалакии хок ин ҳавост

قندیل قبهٔ فلکی خاک این هواست

Ту шамъи хонадони расӯлӣ ба ростӣ

تو شمع خاندان رسولی به راستی

Пеши ту ҳамчу шамъ бисӯзад даруни рост

پیش تو همچو شمع بسوزد درون راست

Бар ҳолати ту риққати қандилу сӯзи шамъ

بر حالت تو رقت قندیل و سوز شمع

Ҷой шигифт нест , нишоне азин азост

جای شگفت نیست، نشانی ازین عزاست

Қандили азин далел ки : зардаст равшанаст

قندیل ازین دلیل که: زردست روشنست

Кӯро ҳарорат аз ҷигар мотам шумост

کو را حرارت از جگر ماتم شماست

Ҳар сол тоза мешавад ин дарди синаи сӯз

هر سال تازه می‌شود این درد سینه سوز

Сӯзӣ ки кам нагардаду дардӣ ки бе давост

سوزی که کم نگردد و دردی که بی‌دواست

Кори футувват аз дилу дасти ту рост шуд

کار فتوت از دل و دست تو راست شد

Андрҷҳон бигӯӣ ки : ин манзалати крост ?

اندرجهان بگوی که: این منزلت کراست؟

Дар об ва оташем чу қандил бар сарат

در آب و آتشیم چو قندیل بر سرت

Обӣ ки файзаш аз мадади оташи ъност

آبی که فیضش از مدد آتش عناست

Қандил агар ҳавоӣ ту ҷӯяд бадеъ нест

قندیل اگر هوای تو جوید بدیع نیست

Зеро ки гавҳари ту зи дарёӣ « лоФто » сет

زیرا که گوهر تو ز دریای «لافتا» ست

Зарринаи шамъ бар срқбрт чу мум шуд

زرینه شمع بر سرقبرت چو موم شد

Зон оташӣ ки аз ҷигари муъминони бхост

زان آتشی که از جگر مؤمنان بخاست

эй ташнаи Фурот , яке дидаи бозкн

ای تشنهٔ فرات، یکی دیده بازکن

Каз оби дида бар сари қабри ту диҷла ҳост

کز آب دیده بر سر قبر تو دجله‌هاست

Оташ , аҷаб , ки дар дили гардуни ниўФтод !

آتش، عجب، که در دل گردون نیوفتاد!

Дар соъатӣ ки он ҷигари ташнаи оби хост

در ساعتی که آن جگر تشنه آب خواست

Шамшер то зи бади гуҳарӣ дар ту дасти барад

شمشیر تا ز بد گهری در تو دست برد

Номаш ҳамеша ҳиндӯу сари тизў бе вафост

نامش همیشه هندو و سر تیز و بی‌وفاست

Аз баҳри куштани ту ба куштани язид ро

از بهر کشتن تو به کشتن یزید را

Лоиқ набӯд , куштан ӯ лаънат худост

لایق نبود، کشتن او لعنت خداست

Он перҳан ки гашт ба дасти ҳасуди чок

آن پیرهن که گشت به دست حسود چاک

Андар бар Муъовия дерӣаст то қабост

اندر بر معاویه دیریست تا قباست

Фарзанд бар адоват обо прагаанд

فرزند بر عداوت آبا پراگند

Тухми хусуматӣ ки чунин лаънаташ сазост

تخم خصومتی که چنین لعنتش سزاست

Гардӣаст бар замири ту , зон хоксор ва мо

گردیست بر ضمیر تو، زان خاکسار و ما

Бар гӯрати об дида фишонон зи чапу рост

بر گورت آب دیده فشانان ز چپ و راست

Бо дӯстони хештан аз роҳи душманӣ

با دوستان خویشتن از راه دشمنی

Рӯяти гирифта аз чаҳу хотир дижам чарост ?

رویت گرفته از چه و خاطر دژم چراست؟

Гардуни носазои зи шумо узр хоҳ шуд

گردون ناسزا ز شما عذر خواه شد

Имрӯз агар қабул кунӣ узр ӯ сазост

امروز اگر قبول کنی عذر او سزاست

Шоҳон бипурсаш ту з ҳар кишвар омаданд

شاهان بپرسش تو ز هر کشور آمدند

Вонгаҳи ббндгии ту розӣ , ?герат ризост

وانگه ببندگی تو راضی، گرت رضاست

Аз оби чашми мардуми бегонаи гирди ту

از آب چشم مردم بیگانه گرد تو

Гирдоб шуд , чунон ки бурун шуд ба ошност

گرداب شد، چنان که برون شد به آشناست

Ҳолати расидагони ғаматро гирифт шӯр

حالت رسیدگان غمت را گرفت شور

Шӯробаи ду дидаи як як барин гўост

شورابهٔ دو دیدهٔ یک یک برین گواست

Кори мухолифи ту бурун уфтад аз наво

کار مخالف تو برون افتد از نوا

Чун дар Ироқи соз ҳусайнӣ кунанд рост

چون در عراق ساز حسینی کنند راست

Бар авди турбати ту чўшкр бсухтем

بر عود تربت تو چوشکر بسوختیم

Аз шукрат бипурс ки : ин оташ аз куҷост ?

از شکرت بپرس که: این آتش از کجاست؟

Чун коҳ мекашад ба худ ин чеҳрҳои зард

چون کاه میکشد به خود این چهرهای زرد

Ин авди заннигор , ки ҳамранг каҳрабост

این عود زن نگار، که همرنگ کهرباست

Авдӣ ки миваи дили Заҳрои дарав буд

عودی که میوهٔ دل زهرا درو بود

Нашигифт агар шукуфа ӯ Зуҳра самост

نشگفت اگر شکوفهٔ او زهرهٔ سماست

Сандӯқи ту з рӯй ба зар дар гирифта ем

صندوق تو ز روی به زر در گرفته‌ایم

Венаи зарфишонӣ арча брўист бе раёсат

وین زرفشانی ارچه برویست بی‌ریاست

Рӯзии зи сари гузашт ту дидам ҳикоятӣ

روزی ز سر گذشت تو دیدم حکایتی

Зон рӯзи бози пешаи ман навҳау бкост

زان روز باز پیشهٔ من نوحه و بکاست

То майли қуббаи ту дар омад ба чашми ман

تا میل قبهٔ تو در آمد به چشم من

Торикӣ аз ду чашми ҷаҳони байн ман ҷудост

تاریکی از دو چشم جهان بین من جداست

Бар турбати ту вақф кунам косҳои чашм

بر تربت تو وقف کنم کاسهای چشم

Зеро ки кӣсаи зарам аз сим бе навост

زیرا که کیسهٔ زرم از سیم بی‌نواست

Тобути ту зи дида мурассаъ кунам ба лаъл

تابوت تو ز دیده مرصع کنم به لعل

Венаи кори крднист , ки тобути подшост

وین کار کردنیست، که تابوت پادشاست

Чашми арзи хӯн дил шавадам тира , бок нест

چشم ارز خون دل شودم تیره، باک نیست

Дар ҷайбу кӣсаи хок ту дорам , ки тўтёст

در جیب و کیسه خاک تو دارم، که توتیاست

Чун хоки анбарин туро нест оҳӯе

چون خاک عنبرین ترا نیست آهویی

Монандаши ар ба нофа чинӣ кунам хатост

مانندش ار به نافهٔ چینی کنم خطاست

Қалби сиёҳи сими танами зар ноб шуд

قلب سیاه سیم تنم زر ناب شد

Зини хоки сурхи фом , ки ҳамранг каҳрабост

زین خاک سرخ فام، که همرنگ کهرباست

Кардам ба ҳала рӯй зи пешат ба ҳила , лек

کردم به حله روی ز پیشت به حیله، لیک

Поем намеравад , ки марои дида аз қафост

پایم نمی‌رود، که مرا دیده از قفاست

Зон чашми дурбин чаҳ шавадгар назар кунӣ

زان چشم دوربین چه شود گر نظر کنی

Дар ҳоли Авҳадӣ ? ки барин остон гадост

در حال اوحدی؟ که برین آستان گداست

ӯро баси ӣнқадар ки бигӯе з рӯй лутф

او را بس اینقدر که بگویی ز روی لطف

Бо ҷад ва бо падар ки : фулонӣ , ғуломи мост

با جد و با پدر که: فلانی، غلام ماست

Кардам видоъ , ин сухани ин ҷо гузоштам

کردم وداع، این سخن این جا گذاشتم

Бегонаро мадаи сухани ман , ки ошност

بیگانه را مده سخن من، که آشناست

Гар тан сафар гузид зи пешат , мгири айб

گر تن سفر گزید ز پیشت، مگیر عیب

Дилро нигоҳи дор , ки дар хизматат ба пост

دل را نگاه دار، که در خدمتت به پاست