Чархи гардони равшан аз рой манаст
چرخ گردان روشن از رای منست
Даври гардуни кор фармой манаст
دور گردون کار فرمای منست
Гардану гӯши арӯси нутқ ро
گردن و گوش عروس نطق را
Зину зеб аз нутқ зебоӣ манаст
زین و زیب از نطق زیبای منست
Ғарра рӯй маъонӣ то абад
غرهٔ روی معانی تا ابد
Аз саводи шеър ғроӣ манаст
از سواد شعر غرای منست
Дар ҷаҳони кори сухани пардохтан
در جهان کار سخن پرداختن
Кисватӣ бар қад ва болой манаст
کسوتی بر قد و بالای منست
Ҳеҷ агар малики маъонии гўҳрист
هیچ اگر ملک معانی گوهریست
Зодаи табъи сухан зой манаст
زادهٔ طبع سخن زای منست
То қиёмат ҳар чаҳ гуяд дайгарӣ
تا قیامت هر چه گوید دیگری
Қатарҳои мавҷ дарёӣ манаст
قطرهای موج دریای منست
Бо чунон рӯе ки дорад ҷурми моҳ
با چنان رویی که دارد جرم ماه
Хӯшаи чини хирман рой манаст
خوشه چین خرمن رای منست
Ҷинсу нақди ганҷи макнуноти ғайб
جنس و نقد گنج مکنونات غیب
Сар ба сари тороҷ ва яғмоӣ манаст
سر به سر تاراج و یغمای منست
Гар фурӯ монам нигарадам зери даст
گر فرو مانم نگردم زیر دست
Вари сарафрозами кро пой манаст ?
ور سرافرازم کرا پای منست؟
Бо такопуии чунин имрӯзи чарх
با تکاپوی چنین امروز چرخ
Дар асоси кор фардоӣ манаст
در اساس کار فردای منست
Кӣ заминро пеши ман обӣ буд ?
کی زمین را پیش من آبی بود؟
Космони ҳам бод паймоӣ манаст
کاسمان هم باد پیمای منست
Подшоҳонро наёрам дар назар
پادشاهان را نیارم در نظر
Чун ба даравишон таваллоӣ манаст
چون به درویشان تولای منست
Гарчи дар олам надорад ҳеҷ ҷой
گرچه در عالم ندارد هیچ جای
Ҳар куҷо рӯ оварам ҷой манаст
هر کجا رو آورم جای منست
Қавли ман бар душманон талхаст , аз онк
قول من بر دشمنان تلخست، از آنک
Марги эшон дар сухан ҳои манаст
مرگ ایشان در سخنهای منست
Аз ҳасад дорон надорам ҳеҷ бок
از حسد داران ندارم هیچ باک
Коизди доранда дороӣ манаст
کایزد دارنده دارای منست
Авҳадӣ низ ар саводӣ ме кунад
اوحدی نیز ار سوادی میکند
Сӯрати нақш сувидоӣ манаст
صورت نقش سویدای منست
Ҳамчуи мангар лоф яктое занад
همچو من گر لاف یکتایی زند
Зибдш , зеро ки ҳамтоӣ манаст
زیبدش، زیرا که همتای منست