Дар чарх кун чу исои зини ҷои рухи талаб ро

در چرخ کن چو عیسی زین جا رخ طلب را

Ва онҷои дурусти гардони пайванди ибну аб ро

و آنجا درست گردان پیوند ابن و اب را

Гуё шавад паёпай бо дили Масеҳи ҷонат

گویا شود پیاپی با دل مسیح جانت

Чун Марям ар бабандӣ рӯзии ду кому лаб ро

چون مریم ار ببندی روزی دو کام و لب را

Бо чашми ту чу гардии ратли аллсон ба ёдаш

با چشم تو چو گردی رطل‌اللسان به یادش

Аз чӯби хушки брхўд резон кунӣ рутаб ро

از چوب خشک برخود ریزان کنی رطب را

Хоҳӣ ки ҷовдонат бошад тасарруфи ӣнҷо

خواهی که جاودانت باشد تصرف اینجا

Аз хештани ҷудои дори ин шаҳвату ғазаб ро

از خویشتن جدا دار این شهوت و غضب را

Дории дилӣ чу каъбау зи ҷаҳл ва аз залолат

داری دلی چو کعبه و ز جهل و از ضلالت

Дар каъба майгузорӣ бўҷҳлу бўлҳб ро

در کعبه می‌گذاری بوجهل و بولهب را

эй тан , чу дил ба хубон додӣ ва ман нагуфтам

ای تن، چو دل به خوبان دادی و من نگفتم

Бар моҳтоби хоҳии афканди ин қсб ро

بر ماهتاب خواهی افکند این قصب را

Дили рои ҳуққа бозӣ зад бар даҳони тангаш

دل رای حقه بازی زد بر دهان تنگش

Мо арза бар ки дорем ин ишқи булъаҷабро ?

ما عرضه بر که داریم این عشق بوالعجب را؟

Гуфтам : магар ба поён ояд шаби фироқаш

گفتم: مگر به پایان آید شب فراقش

Дар шаҳри ошиқони худ поён набӯд шаб ро

در شهر عاشقان خود پایان نبود شب را

эй Авҳадӣ , чу рӯйиш дидӣ балои ҳамеи каш

ای اوحدی، چو رویش دیدی بلا همی‌کش

Чун ангабин ту хӯрдӣ товон набӯд таб ро

چون انگبین تو خوردی تاوان نبود تب را