Дар гумоне ки : ба ғайр аз ту касе ёрам ҳаст ?

در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟

Ғалатаст ин , ки ба ғайр аз ту напиндорам ҳаст

غلطست این، که به غیر از تو نپندارم هست

Ҳайфат омад ки : дамӣ беғам ҳиҷрон бошам

حیفت آمد که: دمی بی غم هجران باشم

Зонка умед ба васли ту чаҳ бисёрам ҳаст !

زانکه امید به وصل تو چه بسیارم هست!

Охир , эй бод , ки дории хабар аз ман ту бигӯӣ :

آخر، ای باد، که داری خبر از من تو بگوی:

Гар шунидӣ ки ба ҷузи фикрати ту корам ҳаст ?

گر شنیدی که به جز فکرت تو کارم هست؟

Гар бғир аз камари тоъат ӯ май бандам

گر بغیر از کمر طاعت او می‌بندم

Бар миёни куфри ҳамеи бандам ва зуннорам ҳаст

بر میان کفر همی بندم و زنارم هست

Дар ниҳони чораи банди ғам ӯ май созам

در نهان چارهٔ بند غم او می‌سازم

Бо касегар суханӣ низ ба ночорам ҳаст

با کسی گر سخنی نیز به ناچارم هست

Гуфт : бехати бикунам ,гар гули васлами ҷӯӣ

گفت: بیخت بکنم، گر گل وصلم جویی

Бикунади бехи ман он дилбар ва иқрорам ҳаст

بکند بیخ من آن دلبر و اقرارم هست

Зар талаб мекунад он моҳ ва надорам зар , лек

زر طلب می‌کند آن ماه و ندارم زر، لیک

Тан безӯру рухи зарду дил зорам ҳаст

تن بی‌زور و رخ زرد و دل زارم هست

Гарчи аз чашми биндохти марои ёр , ҳануз

گرچه از چشم بینداخت مرا یار، هنوز

Гӯш бар марҳамату чашм ба дидорам ҳаст

گوش بر مرحمت و چشم به دیدارم هست

Нори он синау себи занаху ғунчаи лаб

نار آن سینه و سیب زنخ و غنچهٔ لب

Ба мановар , ки дилами хаста беморам ҳаст

به من آور، که دلم خستهٔ بیمارم هست

Сар он нест маро каз талабаш биншинам

سر آن نیست مرا کز طلبش بنشینم

То тавон қадаму қӯт рафторам ҳаст

تا توان قدم و قوت رفتارم هست

Авҳадии вори зи дили бор ҷаҳон кардам давр

اوحدی وار ز دل بار جهان کردم دور

Ба ҳамин моя ки : пеш дар ӯ боРом ҳаст

به همین مایه که: پیش در او بارم هست