Гӯ : ҳар ки дар ҷаҳон ба тамошои раведу гашт

گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت

Моро баси ин қадар ки : ба мо дӯст бар гузашт

ما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت

То ӯ зи нақши чеҳраи худ парда бар гирифт

تا او ز نقش چهرهٔ خود پرده بر گرفت

Мо нақши дигарон з варақ кардаем гашт

ما نقش دیگران ز ورق کرده‌ایم گشت

Вақте зи халқи рози дили худ нҳФтмӣ

وقتی ز خلق راز دل خود نهفتمی

Акнӯн наме тавон , ки зи бом ӯ фитод ташт

اکنون نمی‌توان، که ز بام او فتاد تشت

Инсоф дод ақл ки : дар бӯстони ҳасан

انصاف داد عقل که: در بوستان حسن

Дасти замонаи беҳтари азин шох гул накишт

دست زمانه بهتر ازین شاخ گل نکشت

Бо дӯст ҳар куҷо ки нишинӣ тафарруҷаст

با دوست هر کجا که نشینی تفرجست

Хоҳии миёни гулшану хоҳии канори дашт

خواهی میان گلشن و خواهی کنار دشت

Рӯзии шнидмӣ ба такаллуфи ҳадиси халқ

روزی شنیدمی به تکلف حدیث خلق

Ишқ омад , он ҳадис ба як бора дар навишт

عشق آمد، آن حدیث به یک باره در نوشت

Осон буд ба сӯии касон рафтан , Авҳадӣ

آسان بود به سوی کسان رفتن، اوحدی

Андеша кун ки : гум нашӯй вақти бозгашт

اندیشه کن که: گم نشوی وقت بازگشت