эй ҳалқа карда дилҳо дар ҳалқҳои гӯшт
ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشت
Чун мӯӣ гашта халқии зи он мӯӣ то ба дӯшат
چون موی گشته خلقی ز آن موی تا به دوشت
Бар сар занад чилипо аз зулфи пои бандат
بر سر زند چلیپا از زلف پای بندت
Дам дар кашад масеҳо аз шукр хамӯшат
دم در کشد مسیحا از شکر خموشت
Бгдозд аз хиҷолат , ҳол , наботи мисрӣ
بگدازد از خجالت، حال، نبات مصری
Чун пистагар бихандади лаъли шукри фурушат
چون پسته گر بخندد لعل شکر فروشت
Ҷони ҳазор бедил дар лаъли обдорт
جان هزار بیدل در لعل آبدارت
Хӯни ҳазор ошиқ дар ҷазаъ фитна кӯшат
خون هزار عاشق در جزع فتنه کوشت
Дилҳои ошиқонро дар ҳалқаи лаби ту
دلهای عاشقان را در حلقهٔ لب تو
Некӯ муфарраҳӣ шуд таркиб лаъл навишт
نیکو مفرحی شد ترکیب لعل نوشت
Бо ишқати Авҳадиро дидам ҳикоятии хуш
با عشقت اوحدی را دیدم حکایتی خوش
Лекини ҳикоят ӯ худ кӣ расад ба гӯшт ?
لیکن حکایت او خود کی رسد به گوشت؟
Фарёди дарднокаш аз сӯзи сина май дон
فریاد دردناکش از سوز سینه میدان
То оташӣ набошад чун оварад ба ҷӯшат ?
تا آتشی نباشد چون آورد به جوشت؟