Дигари он ҳалқа ва он дона дар дар гӯшт

دیگر آن حلقه و آن دانهٔ در در گوشت

Ки бибинад , ки набахшад дилу дайну ҳушат ?

که ببیند، که نبخشد دل و دین و هوشت؟

Пой бар гардани гардуни нуҳум аз рӯй шараф

پای بر گردن گردون نهم از روی شرف

Гар чу зулфи ту шабии сари бунаам бар дӯшат

گر چو زلف تو شبی سر بنهم بر دوشت

Тӯтии чарби забон , бо ҳамаи ширини суханӣ

طوطی چرب زبان، با همه شیرین سخنی

Дам наёрад ки занад пеши лаби хомӯшат

دم نیارد که زند پیش لب خاموشت

Шаҳри пар шӯр шуд аз пистаи шукри пошат

شهر پر شور شد از پستهٔ شکر پاشت

Даҳри пар фитна шуд аз сунбули насрини пӯшат

دهر پر فتنه شد از سنبل نسرین پوشت

эй басо ! неш казон ғамзаи фурушад ба дилам

ای بسا! نیش کزان غمزه فروشد به دلم

Худ ба комӣ нарасед аз даҳан чун навишт

خود به کامی نرسید از دهن چون نوشت

Дорам андеша ки : як бӯса бихоҳам зи лабат

دارم اندیشه که: یک بوسه بخواهم ز لبت

Боз май тарсам аз он хуй маломат кӯшат

باز می‌ترسم از آن خوی ملامت کوشت

Сухани Авҳадӣ , аз худ ҳама марворидаст

سخن اوحدی، از خود همه مرواریدست

Ҳеҷ шак нест ки : безар наравад дар гӯшт

هیچ شک نیست که: بی‌زر نرود در گوشت