Дар фироқи ту марои ҳеҷ на хӯрдаст ва на хуфт

در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفت

То ту бозоиӣ аз онҷо ки намеёрам гуфт

تا تو بازآیی از آنجا که نمی‌یارم گفت

Ҳеҷ муҳтоҷ гарав нест , ки дил хоҳад барад

هیچ محتاج گرو نیست، که دل خواهد برد

Хами абрӯии ту ,гар тоқ барояд , ё ҷуфт

خم ابروی تو، گر طاق برآید، یا جفت

Гар ту хоҳӣ ки бадоне : ба чаҳ рӯзем аз ту

گر تو خواهی که بدانی: به چه روزیم از تو

Рӯзгорӣ ба шаби мот намебояд хуфт

روزگاری به شب مات نمی‌باید خفت

зи таманнои ту брхор ҷафо ме хуфтем

ز تمنای تو برخار جفا می‌خفتیم

То чаҳ гул буд ки аз ҳиҷри ту моро бушковат ?

تا چه گل بود که از هجر تو ما را بشکفت؟

Дар чунин рӯзи балои сабр бихоҳйм намӯд

در چنین روز بلا صبر بخواهیم نمود

Бо чунин ашки равони роз чаҳ донем наҳуфт ?

با چنین اشک روان راز چه دانیم نهفت؟

Ҳар ки бар хоки раҳати об рухӣ дорад чашм

هر که بر خاک رهت آب رخی دارد چشم

Зон дараш хок ба рухсори ҳаме бояд рафт

زان درش خاک به رخسار همی باید رفت

Авҳадӣ то ки ба комӣ бирасад , май доне

اوحدی تا که به کامی برسد، می‌دانی

Каш ба васфи лаби лаълат чаҳ гуҳар бояд сифт ?

کش به وصف لب لعلت چه گهر باید سفت؟