Тарки ман тарки ман хастаи дил зор гирифт

ترک من ترک من خسته‌دل زار گرفت

Шуд дигаргунаи дгарӣ ёр гирифт

شد دگرگونه دگری یار گرفت

Ин ки дар кори балои дил мо ме кушед

این که در کار بلای دل ما می‌کوشید

Асар қавл ҳасудаст ки бркор гирифт

اثر قول حسودست که برکار گرفت

Дили ман оинаи сӯрат ӯ буду зи ғам

دل من آینهٔ صورت او بود و ز غم

Оҳ мекардам ва он оина зангор гирифт

آه می‌کردم و آن آینه زنگار گرفت

На аҷаби хирқаи пурҳизум агар пора шавад

نه عجب خرقهٔ پرهیزم اگر پاره شود

Бадаради доман ҳар гул ки дарин хор гирифт

بدرد دامن هر گل که درین خار گرفت

Гар зи хок дар ӯ майл сафар ме накунам

گر ز خاک در او میل سفر می‌نکنم

Набӯд бар ман мискин , ки гирифтор гирифт

نبود بر من مسکین، که گرفتار گرفت

Буии ин дард , ки имсол ба ҳамсоя расед

بوی این درد، که امسال به همسایه رسید

зи оташӣ буд ки дар хирмани ман пор гирифт

ز آتشی بود که در خرمن من پار گرفت

эй сабо , аз чамани васл насимӣ бирасон

ای صبا، از چمن وصل نسیمی برسان

Ки азин хонаи тангами дил бемор гирифт

که ازین خانهٔ تنگم دل بیمار گرفت

Бо дили фориғ ӯ зории ман суд надошт

با دل فارغ او زاری من سود نداشت

Гар чаҳ сӯзи суханам дар дар ва девор гирифт

گر چه سوز سخنم در در و دیوار گرفت

Авҳадӣ хор гирифт аз ғам ва ман мегуфтам :

اوحدی خوار گرفت از غم و من می‌گفتم:

Хор гардад ки суханҳои чунин хор гирифт

خوار گردد که سخن‌های چنین خوار گرفت