зи ҳиҷр ӯ дили ман ҳар замон ба даст ғам уфтад

ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتد

Танами зи даврӣ ӯ дар шиканҷа ситам уфтад

تنم ز دوری او در شکنجهٔ ستم افتد

Шабӣ ки қиссаи дарди дил шикаста нивисам

شبی که قصهٔ درد دل شکسته نویسم

зи тоб сина бисӯзам ки сӯз дар қалам уфтад

ز تاب سینه بسوزم که سوز در قلم افتد

Қадами бпрсшм , эй бут , буна , ки чун ту биёе

قدم بپرسشم، ای بت، بنه، که چون تو بیایی

Змн дареғ наёяд сиррӣ ки дар қадам уфтад

زمن دریغ نیاید سری که در قدم افتد

Раҳо макун ки : ба як борагии зи пои даройам

رها مکن که: به یک بارگی ز پای درآیم

Ки дар каманди ту дигар чу ман шикор кам уфтад

که در کمند تو دیگر چو من شکار کم افتد

Чу ришта шуд танам аз ҳиҷри риштаи зулфат

چو رشته شد تنم از هجر رشتهٔ زلفت

Чаҳ хуш буд сари ин раштҳо , агар ба ҳам уфтад !

چه خوش بود سر این رشتها، اگر به هم افتد!

Агар ба даст ман уфтад зи турраи ту шиканҷӣ

اگر به دست من افتد ز طرهٔ تو شکنجی

Чунон шинос ки : ганҷӣ ба даст бедирам уфтад

چنان شناس که: گنجی به دست بی‌درم افتد

Чу Авҳадии бавуҷуди ту зинда шуд ба ғами ту

چو اوحدی بوجود تو زنده شد به غم تو

Вуҷӯд ӯ чаҳ тафовут кунад ки дар адам уфтад

وجود او چه تفاوت کند که در عدم افتد