Агар як сӯ кунӣ зон рухи сари зулф чу сунбул ро

اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل را

з рӯй лолаи ранги худ хиҷолатҳо диҳии гул ро

ز روی لاله رنگ خود خجالت‌ها دهی گل را

Марои пеши лаби лаъл ту сарбозӣаст дар хотир

مرا پیش لب لعل تو سربازیست در خاطر

Агар чаҳ пеш рӯй ту сарбозӣаст кокул ро

اگر چه پیش روی تو سربازیست کاکل را

Руху зулфи ту бас бошад зи баҳри ҳуҷҷату бурҳон

رخ و زلف تو بس باشد ز بهر حجت و برهان

Агар даъвӣ кунад вақте касе даври тасалсул ро

اگر دعوی کند وقتی کسی دور تسلسل را

Таҷаммул рӯй хубонро биорояд валикини ту

تجمل روی خوبان را بیاراید ولیکن تو

Рухии дорӣ ки аз хӯбӣ биорояд таҷаммул ро

رخی داری که از خوبی بیاراید تجمل را

Набояд гӯш молидани маро дар ишқ ва нолидан

نباید گوش مالیدن مرا در عشق و نالیدن

Агар гули зин сифат бошад ғаромат нест булбул ро

اگر گل زین صفت باشد غرامت نیست بلبل را

ҚрнФл дар даҳони дорӣ , ки ҳангоми сухани гуфтан

قرنفل در دهان داری، که هنگام سخن گفتن

Ба саҳро май баради зи он лаби сбобўии қрнФл ро

به صحرا می‌برد ز آن لب صبابوی قرنفل را

Барояд нола « дили дил » з ҳар сӯ чун барангезӣ

برآید نالهٔ «دل دل» ز هر سو چون برانگیزی

Ба рӯзи куштану ғорати ғубори наъли длдл ро

به روز کشتن و غارت غبار نعل دلدل را

намегуфтӣ : ба фазл худ бибахшоем басӣ бар ту ?

نمی‌گفتی: به فضل خود ببخشایم بسی بر تو؟

Кунун вақт омад анъому эҳсону тФзл ро

کنون وقت آمد انعام و احسان و تفضل را

зи ишқаш тавба бишикастам бигир эй Авҳадӣ , дастам

ز عشقش توبه بشکستم بگیر ای اوحدی، دستم

Вагар бовар намедорӣ биор он соғари мл ро

و گر باور نمی‌داری بیار آن ساغر مل را

Ҷамолаш кард ҳайронам , чаҳ моҳаст он ? наме донам

جمالش کرد حیرانم، چه ماهست آن؟ نمی‌دانم

Ки чашм аз кашфи моҳият наме бандади тааммул ро

که چشم از کشف ماهیت نمی‌بندد تامل را

Бҳл , то мекунад хорӣ , ки бо ӯ ҳам кунад ёрӣ

بهل، تا می‌کند خواری، که با او هم کند یاری

Чу ҷонами майл ӯ дорад ниҳодами дили таҳаммул ро

چو جانم میل او دارد نهادم دل تحمل را