эй зери зулфи анбарин пӯшидаи мишкӣни хол ро

ای زیر زلف عنبرین پوشیده مشکین خال را

Фархунда бошад дам бидам рӯй ту дидани фол ро

فرخنده باشد دم بدم روی تو دیدن فال را

Боригар аз дарди ту ман зорӣ кунам , узрами буна

باری گر از درد تو من زاری کنم، عذرم بنه

Чун бор муставле шавад мискин кунад ҳмол ро

چون بار مستولی شود مسکین کند حمال را

Рӯзии ҳаме бояд маро , монанди моҳӣ , то дарон

روزی همی باید مرا، مانند ماهی، تا درآن

Пеши ту тақририи даҳуми шарҳи шаб чун сол ро

پیش تو تقریری دهم شرح شب چون سال را

Шогирди ишқам ,гар сухан гӯям дарин маънӣ сазад

شاگرد عشقم، گر سخن گویم درین معنی سزد

Чун ишқ устодӣ кунад , дар гуфтани оради лол ро

چون عشق استادی کند، در گفتن آرد لال را

Дар бозҷсти сари мо чандин макуш , эй муддаӣ

در بازجست سر ما چندین مکوش، ای مدعی

Гар ҳолатии дорӣ чун ман , то бо ту гӯям ҳол ро

گر حالتی داری چون من، تا با تو گویم حال را

Гар сарф молӣ мекунӣ дар пой ӯ миннат манеҳ

گر صرف مالی می‌کنی در پای او منت منه

Ҷое ки бошад ҷони фидо , қадре надорад мол ро

جایی که باشد جان فدا، قدری ندارد مال را

Дил чу бабандам дар Рахши сар чун кашам ? кон бе вафо

دل چو ببندم در رخش سر چون کشم؟ کان بی‌وفا

Доми дил ман сохтаст он зулф ҳамчун дол ро

دام دل من ساختست آن زلف همچون دال را

Нашигифт агар боли дилам , бишикаст азин савдо , ки ман

نشگفت اگر بال دلم، بشکست ازین سودا، که من

Мурғӣ намедонам ки ӯ ин ҷо наризад бол ро

مرغی نمی‌دانم که او این جا نریزد بال را

Бо ӯ чу гуфтам дарди дил , гуфт : Авҳадӣ , ин шеваи ту

با او چو گفتم درد دل، گفت: اوحدی، این شیوه تو

Бисёр май доне , вале ҳаддӣаст қилу қол ро

بسیار می‌دانی، ولی حدیست قیل و قال را