Гар васли оннигор муяссар шавад маро

گر وصل آن نگار میسر شود مرا

Аз умр бок нест , ки дар сар шавад маро

از عمر باک نیست، که در سر شود مرا

Тасхир рӯй ӯ ба дуо мекунад дилам

تسخیر روی او به دعا می‌کند دلم

То офтобу моҳ мусаххар шавад маро

تا آفتاب و ماه مسخر شود مرا

Рӯзӣ ки косаи серум аз хок пар кунанд

روزی که کاسهٔ سرم از خاک پر کنند

Аз буи ӯ димоғ муаттар шавад маро

از بوی او دماغ معطر شود مرا

Он нур ҳар дўдидаҳ агар медиҳад ризо

آن نور هر دودیده اگر می‌دهد رضا

Бигзор то дўдидаҳ ба хӯн тар шавад маро

بگذار تا دودیده به خون تر شود مرا

Ҳар соъатам чунон кунад аз ғуссаи поймол

هر ساعتم چنان کند از غصه پایمال

Каз даст ӯ Фъон ба фалак бар шавад маро

کز دست او فعان به فلک بر شود مرا

Мушкил шукуфта гардадам аз васл ӯ гулӣ

مشکل شکفته گرددم از وصل او گلی

Лекин чаҳ хорҳо ки ба дил дар шавад маро !

لیکن چه خارها که به دل در شود مرا!

Ин дарди синаи сӯз , ки дар ҷон Авҳадӣаст

این درد سینه سوز، که در جان اوحدیست

Аз тан шигифт нест ки лоғар шавад маро

از تن شگفت نیست که لاغر شود مرا